Op welke leeftijd ben jij aan kinderen begonnen?

[Avondland]

Nee dat is ook zo, ik spreek ook enkel over wat voor mij werkt, als ik hier lees dat anderen vroeg in de 20 ouder zijn geworden en die voelen zich daar goed bij dan vind ik dat ook gewoon alleen maar super. En laten we eerlijk zijn, moest mijn leven nu zo gelopen zijn dat ik op mijn 23e papa was geworden dan zat ik hier waarschijnlijk ook te schrijven dat ik het niet anders zou gewild hebben :')

Het zotte is dat er ook mensen zijn die op hun 16 al mama of papa zijn geworden. Dan zou ik nu al met een 21-jarig kind zitten.

En misschien zelf al bompa zijn.

 

[Mr.Anderson]

Ik was 29 toen ons eerste geboren werd.

Later wou ik absoluut niet. Ik wil graag een 'jonge' papa zijn die fysiek nog goed meekan als ze ouder zijn ook.

 

[Pompi]

ik was 34, (op 11 dagen van 35 dus ik voel me meer thuis in 35-40) en de vrouw was net 35.)

Wij waren absoluut het type: binnenkort beginnen we eraan..
nu eerst trouwen, en dan doen we die dikke reis, en dan misschien nog 1 dikke reis en dan, dan zal het wel de moment voor kinderen zijn.

Uiteindelijk mijn vrouw haar spiraal er eens uitgevallen.. (alle da blijft zij toch volhouden) dus zwanger den trouw gedaan.
Een tweeling later super content da we er volop aan bezig zijn..
en vooral: super content da we klaar zijn.
nog een goed jaar in de pampers.. en we zijn er door.
Wij zijn er later aan begonnen als sommige vrienden, maar we zijn ook we rapper klaar.. die gaan nog voor nr's 2 en 3..

Voor mij is dat eigenlijk een minstens even interessante Pol:
Hou oud was je als je laatste kind geboren was.

 

[Au79]

Ik was 35 met de geboorte van ons dochtertje, hij 36. Louter omdat we elkaar op latere leeftijd ontmoet hebben. Moesten we kunnen kiezen, we waren er ook veel vroeger aan gestart. Hoe ouder je bent, hoe minder tijd er nog met de kinderen/kleinkinderen later resteert en vooral hoe minder tijd uw ouders nog met hun kleinkinderen hebben. Als zij 10 is, zijn onze ouders mid-70igers, dat is geen leeftijd waarop je nog vlot een hele dag op uitstap gaat met uw kleinkind.

We hebben er 2 jaar over gedaan met uiteindelijk een IVF-traject. Tijd tikt en de kwaliteit gaat effectief razendsnel achteruit. Een vriendin loopt momenteel bij dezelfde toparts, de eerste poging is niet gelukt, de arts zei vlakaf ‘5 jaar geleden was dit hoogstwaarschijnlijk gelukt, maar nu is de kwaliteit dermate slecht dat ik dit geen 6 keer ga proberen. We gaan nog voor 1 poging en ik denk dat we dan genoeg gaan weten.’ Zoiets hakt er in. De arts benadrukt in al zijn lezingen/interviews: een slimme meid begint op tijd aan kinderen.
En niet alleen de vrouw, ook bij de man speelt de leeftijd, dat was bij ons het voornaamste probleem.
Daarom wil mijn vriend zo snel mogelijk voor een 2e gaan, paar maand zelf proberen en dan onze voorraad embryo’s aanspreken zodat ik hopelijk eind dit jaar opnieuw zwanger ben. Ik vind dat ergens moeilijk, ik wil onze dochter een broer/zus gunnen, maar de gedachte van een zwangerschap ligt nog te vers in het geheugen, ga ik wel ten volle kunnen genieten van de nog zeer jonge leeftijd van onze dochter, gaat de combo van 2 zeer jonge kinderen lukken…
Onze dichte omgeving raadt aan nog wat te wachten, maar als buitenstaander is het natuurlijk wel makkelijk te judgen als je niet ten volle beseft hoe hard tijd tikt qua fertiliteit.

En ik snap dat mensen hun kinderwens ergens uitstellen tot ze hopen er voldoende klaar voor te zijn. Maar voor een kind ben je nooit echt ‘klaar’ in uw hoofd. Bij de geboorte lijkt dat alsof er een pakje in uw handen gedropt wordt dat plots al uw energie vraagt om te eten/slapen/pamper te verversen en heel uw leven te herorganiseren. Het is echter uw kind en als ouder ga je zeer snel uw kind leren kennen en begrijpen wat het nodig heeft. Ouder zijn is een groeiproces.
Zodra de voornaamste stabiliteit er is zou ik een kinderwens niet te lang uitstellen. Het is oprecht het mooiste wat er is, ons hart loopt dagelijks over van liefde voor ons kind. En dat typ ik zelf na een slagveld weer opgeruimd te hebben , kind ligt in outfit nummer 3 op de voorbije 8u aan maag en darmsappen .

Hier twee op 15 maanden tijd en dan er van af. Was op het moment zelf wel pittig maar had het achteraf gezien niet anders gewild. De ene kleine is ook de andere niet. De eerste was heel gemakkelijk, de tweede enorm lastig.

Het biologische aspect, ik denk dat dit sterk persoonsafhankelijk is. In onze (ruime) omgeving zijn er toch verschillende vrouwen die nog na hun 35ste en zelfs na hun 40ste bevallen zijn. Of dat verstandig is moet iedereen voor zich uitmaken. Voor sommigen is de drang zodanig groot dat ze niet luisteren naar rationele elementen.
Wij hebben op de tennis/padel jaarlijks een Family Trophy: tornooitjes met moeders/dochters en vaders/zonen. Dan zie je toch dat veel veertigers en zeker vijftigers ofwel kampen met fysieke problemen ofwel totaal out of shape zijn (behalve dan bij de bbq/receptie achteraf, dan zijn ze weer in topvorm). Is maar een vb. natuurlijk maar ik vind dat op de een of andere manier wel sneu voor die kinderen met 'oude' ouders.

 

[Cerv.Be]

Ik vind dat nu wel serieus overdreven. Ik heb zelf een oudere vader (hij was 41 toen ik geboren werd) en ik heb daar nooit, maar ook nooit, als kind erg voor mezelf gevonden. Dat maakte nu eens niets uit. En als je uw relatie ouder-kind moet meten aan een family trophy tornooi, tjah...

 

[Au79]

En als je uw relatie ouder-kind moet meten aan een family trophy tornooi, tjah...

Dat zeg ik ook helemaal niet, zeg alleen dat ik het sneu vind voor die kleine als zijn pa/ma niet fysiek meekunnen door hun leeftijd.
Het heeft tot mijn 17de geduurd eer ik mijn pa kon loslopen en in de meeste sporten de baas was en ik vond dat de max, was een extra uitdaging altijd.
Kan goed zijn dat je dat totaal niet belangrijk vindt maar ik wel.
+ het is ook niet zo dat elke vijftiger out of shape is hé, ik gaf maar een vb.

 

[parabellum]

Eind de '30. Omdat er een link is tussen opleidingsniveau en leeftijd waarop je een eerste kind krijgt, dus om geen verkeerd signaal naar de buitenwereld te geven hebben we lang genoeg gewacht.

Bah nee, het loopt zoals het loopt he. Eerst gingen er geen kinderen komen, dan uiteindelijk wel. Ik snap de voordelen van kinderen op jonge leeftijd maar ik ben toch ook blij dat alles in ons leven stabiel is (job, financien, maar ook bijvoorbeeld mentaal toch minder de nood aan zotte uitspattingen).
Enige wat ik spijtig vind is dat de grootouders tachtigers gaan zijn tijdens de tienerjaren. Statistisch gezien is de kans niet onbestaande dat er dan al eentje van tussenvalt, wat natuurlijk heel erg zou zijn.

 

[Avondland]

Grootouders spelen toch ook wel een rol in de opvang van kinderen. Begin je er te vroeg aan, dan zit je met werkende grootouders die niet veel tijd hebben om in te springen. Begin je er te laat aan, zijn die fysiek zelf misschien niet meer zo goed in staat om mee in te springen. Uiteraard mag je er nooit van uit gaan dat de grootouders überhaupt gaan meehelpen, maar bij de meeste mensen is dat wel het geval. Ik zou mijn dochter ook helpen als zij aan kinderen zou beginnen. Zorg dragen voor elkaar is voor mij toch wel een belangrijke waarde.

 

[Sylverscythe]

Grootouders spelen toch ook wel een rol in de opvang van kinderen. Begin je er te vroeg aan, dan zit je met werkende grootouders die niet veel tijd hebben om in te springen. Begin je er te laat aan, zijn die fysiek zelf misschien niet meer zo goed in staat om mee in te springen. Uiteraard mag je er nooit van uit gaan dat de grootouders überhaupt gaan meehelpen, maar bij de meeste mensen is dat wel het geval. Ik zou mijn dochter ook helpen als zij aan kinderen zou beginnen. Zorg dragen voor elkaar is voor mij toch wel een belangrijke waarde.

Je gaat er dan nog van uit dat iedereen in zijn geboortestreek blijft plakken natuurlijk en een goede relatie heeft met de ouders die grootouders worden.

Ik heb misschien een nogal speciale familie maar ik heb dat ook allemaal niet echt gehad: de vader van mijn vader overleed toen mijn vader een kind was, zijn moeder heb ik nog gekend maar die was toen ik nog een jong kind was vrij zwaar dement. Langs de kant van mijn moeder hebben ze beiden langer geleefd (en hun eigen dochter overleefd), maar die relatie was ook complex doordat mijn grootvader cru gezegd een klootzak van een mens was, ruzie hadden met mijn ouders tussen mijn 2 en 14 jaar, en niet over de vloer kwamen.

Mijn vrouw haar ouders zijn ook niet echt (groot)ouder van het jaar, en wonen dan nog duizenden kilometers verder.

Anyway, mijn punt is dat er wel een soort ideaalbeeld is: de jonge ouders en liefhebbende, fitte grootouders, maar ja zaken lopen zoals ze lopen zeker, en overal zal er wel iets afwijken van dat ideaalbeeld.

 

[kay-gell]

Ik heb nooit echt de behoefte gehad, tot ik mijn huidige vriendin tegenkwam.
Voor haar was dat wel een must, niet dat dat ik direct van gedacht ben veranderd maar ik stond er wel voor open. Met mijn ex was redelijk duidelijk dat we geen kinderen wilden samen.
Maar goed, andere relatie, een beetje een ander zicht op de zaken samen en nu kijk ik er wel naar uit. Ik heb ook de indruk dat ik op veel vlakken gedaan heb wat ik wil doen. Heb mijn marathon gelopen, in de ring gevochten, heb een goede positie in mijn job,...
Dus er is weinig uitdaging nog en ik denk dat dat een kind wel eens de "uitdaging" is die ik nog nodig heb.
Verder besef ik hoe ouder ik word ook hoe meer ik mijn ouders dankbaar ben voor een mooie jeugd met prachtige herinneringen en zou ik het mooi vinden om hetzelfde voor iemand anders te kunnen doen.

Ik word dit jaar 40 en het zal bij ons ten vroegste voor volgend jaar ergens zijn. Wat ik dan wel jammer vind, want als ik dan 80 maar worden zou dat betekenen dat mijn kind me al zou verliezen op de leeftijd die ik nu heb.
En ik voel mezelf daar nog veel te jong voor om mijn ouders te verliezen.

 

[Avondland]

Je gaat er dan nog van uit dat iedereen in zijn geboortestreek blijft plakken natuurlijk en een goede relatie heeft met de ouders die grootouders worden.

Ik heb misschien een nogal speciale familie maar ik heb dat ook allemaal niet echt gehad: de vader van mijn vader overleed toen mijn vader een kind was, zijn moeder heb ik nog gekend maar die was toen ik nog een jong kind was vrij zwaar dement. Langs de kant van mijn moeder hebben ze beiden langer geleefd (en hun eigen dochter overleefd), maar die relatie was ook complex doordat mijn grootvader cru gezegd een klootzak van een mens was, ruzie hadden met mijn ouders tussen mijn 2 en 14 jaar, en niet over de vloer kwamen.

Mijn vrouw haar ouders zijn ook niet echt (groot)ouder van het jaar, en wonen dan nog duizenden kilometers verder.

Anyway, mijn punt is dat er wel een soort ideaalbeeld is: de jonge ouders en liefhebbende, fitte grootouders, maar ja zaken lopen zoals ze lopen zeker, en overal zal er wel iets afwijken van dat ideaalbeeld.

Wel ja, je mag er niet automatisch van uit gaan dat er altijd vier grootouders staan te springen om je kind op te vangen als het vakantie is of aan de schoolpoort op te wachten. Idealiter wonen die ook nog eens op fietsafstand. Of zelfs wandelafstand. Iedereen rond de kerktoren. En uiteraard zonder familiedrama en one big happy family.

Ik zit nu zelf ook met een gewrongen relatie tussen mijn vrouw en mijn ouders en broer en dat is toch ook wel een moeilijke om mee om te gaan.

 

[JanusDR]

Iets in mij zegt me dat je dat fysiek allemaal minder goed verteerd als je er bv. 35 bent bij numero 1.

Ik lees dit regelmatig in dit topic.

Maar hoe fucked up zijn jullie wel misschien op 'de gezegende leeftijd' van 35?
Dat is een leeftijd waarop duursporters zelfs nog olympische prestaties leveren.

Moest het nu gaan over 55 of 65, ok dan.
Maar op 35 was ik alleszins geen halve zombie.
Veel hangt af van het feit of je gewoon nog wat basic conditie/strength/voeding onderhoudt.
En daar wringt waarschijnlijk eerder het schoentje na 10 jaar werkleven, en niet het 35 jaar zijn op zich.

 

[Sylverscythe]

Ik lees dit regelmatig in dit topic.

Maar hoe fucked up zijn jullie wel misschien op 'de gezegende leeftijd' van 35?
Dat is zelfs een leeftijd waarop duursporters nog olympische prestaties leveren.

Moest het nu gaan over 55 of 65, ok dan.
Maar op 35 was ik alleszins geen halve zombie.
Veel hangt af van het feit of je gewoon nog wat basic conditie/strength/voeding onderhoudt.
En daar wringt waarschijnlijk eerder het schoentje na 10 jaar werkleven, en niet gewoon het 35 jaar zijn.

Is het trouwens niet zo dat de slaapbehoefte daalt met de leeftijd? Slaapgebrek hakt er nu wel altijd in, ik denk niet dat ik er beter mee had omgekund als twintiger.

 

[kaydoh]

Hier ook boven de 40, en content mee ook.

Van mijn 18 tot rond mijn 35 was ik bezig met rond de wereld te reizen en zotte dingen te doen, als ik dan vrienden hoor zeggen, 'ooh maar wij kunnen dat later nog doen', ok dat wil ik nog wel eens zien, hell ik zou het zelfs nu niet meer doen op mijn leeftijd.

En nu kijk ik ook gewoon uit naar de weekends met de dochter, uitgaan gebeurt amper nog, compleet ander leven.

 

[Vrouwtje Theelepel]

Ik was 35 toen ik mama werd.
Nu denk ik wel 'waren we er maar vroeger aan begonnen' . Maar dan eerder omdat ik het jammer vind dat we oude grootouders gaan worden (als er tenminste kleinkinderen komen) en dat hij op relatief jonge leeftijd waarschijnlijk zijn ouders gaat verliezen.
In mijn twintiger jaren was ik er totaal niet klaar voor om mama te worden en had ik ook niet die behoefte.
Het fijne voor mij om op oudere leeftijd een kind te hebben gekregen is dat ik alles veel beter kan relativeren en niet zo stressy meer ben. Plus hebben al mijn vriendinnen oudere kinderen dus ik kan met al mijn zorgen bij hun terecht, ze hebben het al allemaal meegemaakt.

En over het fit zijn als dertiger: we doen hier nog steeds volle bak mee met het springen op de trampoline, tegen een bal sjotten, fiets tochten, boom klimmen, mee op de speeltuin,...
Mijn slaap heb ik wel meer nodig als vroeger. Da's recup he.

 

[Avondland]

Wat is in jullie ogen dan "vroeg" om je ouders te verliezen? Ik ben er nu 37, mijn vader is er 67. Mocht hij heengaan op 87 ben ik er 57, wat mij een "normale" leeftijd lijkt?

 

[Vrouwtje Theelepel]

Wat is in jullie ogen dan "vroeg" om je ouders te verliezen? Ik ben er nu 37, mijn vader is er 67. Mocht hij heengaan op 87 ben ik er 57, wat mij een "normale" leeftijd lijkt?

Miss was het juister om te zeggen dat ik schrik heb dat mijn zoon als veertiger al eventueel de lasten kan dragen van zijn bejaarde ouders.
Ik hoop kwiek oud te worden en lang voor mezelf te kunnen zorgen maar evengoed kan ik op mijn 75ste al op de sukkel zijn en dan zit mijn kind misschien voor me rond te rijden naar de dokter en inkopen te doen en zo. Of misschien zelfs al wekelijks (hopelijk) een bezoekje in het rusthuis.
De enige lasten van mijn ouders die ik momenteel heb is de post uithalen en de planten water geven als ze weer maar eens op vakantie zijn.

 

[Archaos]

Wat is in jullie ogen dan "vroeg" om je ouders te verliezen? Ik ben er nu 37, mijn vader is er 67. Mocht hij heengaan op 87 ben ik er 57, wat mij een "normale" leeftijd lijkt?

Gevoelsmatig zou ik zeggen: vooraleer je zélf 40 wordt, is het altijd te jong om je ouders te verliezen. In je 40-iger jaren is het niet ondenkbaar, in je 50-iger jaren is het te verwachten, lijkt me.

Ik wil toch vooral dat mijn ouders mijn kinderen nog goed zien opgroeien. Als je zélf pas aan kinderen begint op je 40, en je vader deed hetzelfde, dan ligt dat al wat moeilijker natuurlijk.

 

[Avondland]

Miss was het juister om te zeggen dat ik schrik heb dat mijn zoon als veertiger al eventueel de lasten kan dragen van zijn bejaarde ouders.
Ik hoop kwiek oud te worden en lang voor mezelf te kunnen zorgen maar evengoed kan ik op mijn 75ste al op de sukkel zijn en dan zit mijn kind misschien voor me rond te rijden naar de dokter en inkopen te doen en zo. Of misschien zelfs al wekelijks (hopelijk) een bezoekje in het rusthuis.
De enige lasten van mijn ouders die ik momenteel heb is de post uithalen en de planten water geven als ze weer maar eens op vakantie zijn.

Dat begrijp ik wel, maar je hebt mensen die al vrij snel op de sukkel geraken met hun gezondheid*. Zal ook een kwestie van de genetische loterij zijn. Ik probeer me daar niet op vast te pinnen en hoop, net als iedereen, dat ik een heel eind ver kan geraken zonder al te veel kwaaltjes.


*vandaar dat op oudere leeftijd pas op reis beginnen gaan riskant is. Of wat vroeger de mentaliteit was: keihard werken om pas vanaf je pensioen beginnen te genieten van je leven. Dat is misschien een paar jaar mee op reis gaan met de Boerinnenbond en dan is het ook gedaan met de schone jaren.

 

[Pieterjan94]

Miss was het juister om te zeggen dat ik schrik heb dat mijn zoon als veertiger al eventueel de lasten kan dragen van zijn bejaarde ouders.
Ik hoop kwiek oud te worden en lang voor mezelf te kunnen zorgen maar evengoed kan ik op mijn 75ste al op de sukkel zijn en dan zit mijn kind misschien voor me rond te rijden naar de dokter en inkopen te doen en zo. Of misschien zelfs al wekelijks (hopelijk) een bezoekje in het rusthuis.
De enige lasten van mijn ouders die ik momenteel heb is de post uithalen en de planten water geven als ze weer maar eens op vakantie zijn.

Is dat niet gewoon onderdeel van de circle of life, of je nu dertig veertig of vijftig bent? We hebben zelf 20jaar kunnen genieten van de zorg van onze ouders, dus ik beschouw dat niet echt als een last wanneer het aan mij is.
Ik ben nu 31 en mijn vader 67, dus de 70 waar de klappen beginnen, komt dichterbij. En hij is onlangs verhuisd van 20km van mijn deur naar 5km van mijn deur, dus ik weet dat ik ooit de "lasten" ga moeten dragen en niet mijn veel oudere broer en zus die op 20 en 120km wonen. Vind ik dat erg? Nee. Vind ik dat oneerlijk? Nee. Vind ik dat volkomen normaal? Eigenlijk wel ja.

Wat niet wegneemt dat ik uiteraard begrijp dat niemand ooit een "last" wil zijn, maar dat is toch niet echt een last?