Opnieuw op eigen benen na een lange relatie

Ik zou het eigenlijk vreemd vinden dat kinderen iemand anders papa of mama noemen als je eigen relatie met je kinderen goed is, tenzij ze nog zo jong zijn dat ze verward raken. Is dat geen titel die ze aan een bepaalde persoon linken? Ik weet ook niet of dat iets is dat spontaan gebeurt zonder dat een ouder dat een beetje "pusht".
Zeker mee eens dat dat vreemd is, maar dan eerder als bijvoorbeeld papa Joris of mama Karolien tegen de plusouder. Ik zit gelukkig niet in zo'n situatie, maar kan me voorstellen dat dat wel eens gebeurt, al zal het zeker niet bij de meerderheid zo zijn. En ik denk dat ik het er ook wel moeilijk mee zou hebben.
 
Als de kleine nog eens zeg "ik vond het wel leuker als jullie liefjes waren en jullie samen voor mij konden zorgen".

Zucht, dat hakt er toch elke keer stevig in :(
 
Allé zeg het ging al een paar weken best wel goed eigenlijk, maakte me weinig zorgen of lag weinig te piekeren.

Tot gisteren op de radio opeens de geplande openingsdans afspeelde en sindsdien loop ik nu al 2 dagen emotioneel rond waar ik de hele tijd met natte ogen rondloop en zou kunnen janken moest ik mij laten gaan.

Stomme random triggers.
 
Hier nu net ook het bericht van vrienden gekregen dat mijn ex ondertussen zwanger is.
Ergens wist ik dat het er aan kwam, haar nieuwe vriend was baby crazy en zij had ook het gevoel dat ze 'tijd' moest inhalen.

Blijft toch wel binnen komen, het besef dat je zelf nog de puzzel aan het leggen bent om je leven terug in orde te krijgen, terwijl de andere persoon als een sneltrein verder dondert.

Ik weet zelf niet hoe ik met dat nieuws moet om gaan, op zich verandert er niks aan de situatie, ik had sinds januari geen contact meer met haar. Maar toch, ik loop er even de muren van op.

Kwaad kan ik niet zijn, verdrietig ben ik al genoeg geweest. Nja terug verder puzzelen dan maar
 
Echt gek. Mag er niet aan denken pfff. Ik hoop toch dat dat bij ons niet meer het geval zal zijn, maarja.

Ook voor onze kleine… die moet dan elke week verhuizen en dat ander kind mag daar dan blijven..
 
Echt gek. Mag er niet aan denken pfff. Ik hoop toch dat dat bij ons niet meer het geval zal zijn, maarja.

Ook voor onze kleine… die moet dan elke week verhuizen en dat ander kind mag daar dan blijven..
Voor mij ook een van de belangrijkste redenen waarom ik het niet zou willen.
 
Mij zal het niet voorvallen, ik ga mij laten knippen. Dan kan ik voor volgende relaties direct duidelijk zijn dat er geen kinderwens meer is :p
 
Hier nu net ook het bericht van vrienden gekregen dat mijn ex ondertussen zwanger is.
Ergens wist ik dat het er aan kwam, haar nieuwe vriend was baby crazy en zij had ook het gevoel dat ze 'tijd' moest inhalen.

Blijft toch wel binnen komen, het besef dat je zelf nog de puzzel aan het leggen bent om je leven terug in orde te krijgen, terwijl de andere persoon als een sneltrein verder dondert.

Ik weet zelf niet hoe ik met dat nieuws moet om gaan, op zich verandert er niks aan de situatie, ik had sinds januari geen contact meer met haar. Maar toch, ik loop er even de muren van op.

Kwaad kan ik niet zijn, verdrietig ben ik al genoeg geweest. Nja terug verder puzzelen dan maar
Ik vraag mij soms af wat er in sommige mensen hun hoofd omgaan om zulke dingen te sturen. "Hey seg, uw ex is zwanger eh", serieus waarom denken sommige mensen dat er iemand zit te wachten over dergelijk nieuws over hun ex.
 
Ik vraag mij soms af wat er in sommige mensen hun hoofd omgaan om zulke dingen te sturen. "Hey seg, uw ex is zwanger eh", serieus waarom denken sommige mensen dat er iemand zit te wachten over dergelijk nieuws over hun ex.
Dat viel gelukkig wel mee, het zijn eigenlijk vooral mijn familie en beste vrienden die me stuurden omdat ze niet wilden dat ik het op één of andere random manier te weten kwam. Dus op zich ging ik het sowieso ooit wel te weten komen, nu gewoon iets sneller.

Best wel gek hoe dat na toch al meer dan een jaar nog steeds enorm hard binnen komt. Veel oude wonden die toch ergens weer open gereten worden
 
Het kan allemaal erger...

Zolang iedereen gelukkig is en z'n leven heropbouwt zonder venijnig te zijn naar de ex partner, en elk in het belang van het of de kinderen denkt dan het plannen van een of andere revanche.
 
Oh well. Ik en men ex-partner gaan morgen gewoon in een auto naar het oudercontact. Komt mij goed uit en we komen overeen. Ik zie het probleem niet. Waar ik dan weer wel een probleem mee heb. Haar nieuwe partner brengt mijn kleine alleen naar de hobby omdat zij een noodzakelijke afspraak heeft.
 
Ik ga altijd proberen om zoveel als mogelijk mijn ex te mijden op aanraden van de psycholoog en voor mijn eigen mentale welzijn. Het is dan wel de moeder van mijn kinderen en voor de kinderen komen we voor bijna alles overeen. De vijandigheid, het uitmaken als iets niet in haar kraam past en het slachtoffer spelen hoef ik er niet bij. Psycholoog merkte dat ik altijd meer down was als ik kort geleden men ex gehoord had.

Een recent vb:
Ik stuur naar de psychiater een mail met haar in cc voor onze dochter om een afspraak te maken. (ex is hiervan op de hoogte en ging akkoord)
Secretaresse komt af met een datum die niet lukt dus ik stel voor een andere datum
Secretaresse zegt dat niet lukt dus ik stel nog een nieuwe datum voor waarbij secretaresse akkoord is.

Klein uur later stuurt mijn ex met "allé, merci voor het respect om dat ook eens te overleggen met mij"
Waarop ik terug stuur dat ik enkel heb aangegeven dat de datums die werden voorgesteld niet lukten voor mij en dat het haar vrij staat om aan te geven als de laatste datum niet past voor haar.
Krijg ik terug "dan zal ik ook niet meer overleggen als ik een afspraak moet maken, met uw bullshit altijd"
Waarop ik heb teruggestuurd om zelf te reageren op de mail om aan te geven dat het niet past voor jou ipv mij uit te maken.

Daarna heb ik ze geblokkeerd voor een paar dagen.

Dit is het soort vijandigheid die ook in de relatie aanwezig was en dat hoef ik niet meer en mede door de psycholoog tolereer ik het ook niet meer.
 
Waar ik dan weer wel een probleem mee heb. Haar nieuwe partner brengt mijn kleine alleen naar de hobby omdat zij een noodzakelijke afspraak heeft.
Mijn nieuwe partner brengt mijn zoon morgenochtend ook naar school. Heel uitzonderlijk, das ook maar omdat het niet anders kan. Willen of niet, die persoon gaat een rol spelen in het leven van uw kleine.

Dat gezegd zijne, mijn ex vraagt of ik efkes nen dag verlof kan pakken omdat het pedagogische studiedag is in haar week en zij weg moet. Euh, nee? Die blijft denken dat kinderen op uw eentje opvoeden alleen voor haar tsjoolen is. Tis ook niet dat er veel bereidwilligheid is als het omgekeerd is tenzij het toevallig heel goed in haar planning past.
 
Mijn nieuwe partner brengt mijn zoon morgenochtend ook naar school. Heel uitzonderlijk, das ook maar omdat het niet anders kan. Willen of niet, die persoon gaat een rol spelen in het leven van uw kleine.
Dat zal allemaal wel zo zijn. Al vind ik dat na minder dan een maand dat ze alleen woont nogal snel. Enfin. Ze is natuurlijk al wel langer met die kerel, maar toch. Uiteraard ga ik daar ook niks aan kunnen veranderen, echter mag ik me er wel aan storen.
 
Dat zal allemaal wel zo zijn. Al vind ik dat na minder dan een maand dat ze alleen woont nogal snel. Enfin. Ze is natuurlijk al wel langer met die kerel, maar toch. Uiteraard ga ik daar ook niks aan kunnen veranderen, echter mag ik me er wel aan storen.
Ja ok, qua timing is dat idd wel heel snel.
 
Dat zal allemaal wel zo zijn. Al vind ik dat na minder dan een maand dat ze alleen woont nogal snel. Enfin. Ze is natuurlijk al wel langer met die kerel, maar toch. Uiteraard ga ik daar ook niks aan kunnen veranderen, echter mag ik me er wel aan storen.
Qua timing volg ik je maar voor de rest is het op zich niet slecht dat die nieuwe partner zich ook engageert richting de kinderen niet?
Das toch een beetje tonen dat hij het serieus meent? En hoeveel geluk je u ex al dan niet nog gunt, het lijkt me beter voor je kind dat ze daar ook in een stabiele omgeving zitten.

Allez, ik spreek nu natuurlijk vanuit het andere standpunt... Ik ben een nieuwe partner van een vrouw met kinderen. Toen zij op haar vorig werk een vroege shift had deed ik die gasten ook naar school en gisteren heb ik ze ook in bed gestoken omdat zij een late shift had en ze onverwachts een dag langer moesten blijven bij haar.
Al een geluk dat haar ex daar dan geen spel van maakt. Of ze had, zoals hem, kunnen gaan doppen vrees ik.
 
Dat gezegd zijne, mijn ex vraagt of ik efkes nen dag verlof kan pakken omdat het pedagogische studiedag is in haar week en zij weg moet. Euh, nee? Die blijft denken dat kinderen op uw eentje opvoeden alleen voor haar tsjoolen is. Tis ook niet dat er veel bereidwilligheid is als het omgekeerd is tenzij het toevallig heel goed in haar planning past.
Jammerlijke voorvallen waar het kind weer onder lijdt.
Een recent vb:
Ik stuur naar de psychiater een mail met haar in cc voor onze dochter om een afspraak te maken. (ex is hiervan op de hoogte en ging akkoord)
Secretaresse komt af met een datum die niet lukt dus ik stel voor een andere datum
Secretaresse zegt dat niet lukt dus ik stel nog een nieuwe datum voor waarbij secretaresse akkoord is.

Klein uur later stuurt mijn ex met "allé, merci voor het respect om dat ook eens te overleggen met mij"
Waarop ik terug stuur dat ik enkel heb aangegeven dat de datums die werden voorgesteld niet lukten voor mij en dat het haar vrij staat om aan te geven als de laatste datum niet past voor haar.
Krijg ik terug "dan zal ik ook niet meer overleggen als ik een afspraak moet maken, met uw bullshit altijd"
Waarop ik heb teruggestuurd om zelf te reageren op de mail om aan te geven dat het niet past voor jou ipv mij uit te maken.

Daarna heb ik ze geblokkeerd voor een paar dagen.

Dit is het soort vijandigheid die ook in de relatie aanwezig was en dat hoef ik niet meer en mede door de psycholoog tolereer ik het ook niet memeer.
En waarom overleg je niet eerst ´intern´ vooraleer je communiceerd naar de psychiater? De logica zelve ipv via 3e te communiceren, die mensen hebben daar geen boodschap en behoefte aan.

Net zoals ze tegenwoordig op onze school 1 afspraak per kind in boeken voor oudercontact en niet meer per ouder.
Jullie zijn de volwassenen, best zo gedragen in het belang van het kind.
 
Oh well. Ik en men ex-partner gaan morgen gewoon in een auto naar het oudercontact. Komt mij goed uit en we komen overeen. Ik zie het probleem niet. Waar ik dan weer wel een probleem mee heb. Haar nieuwe partner brengt mijn kleine alleen naar de hobby omdat zij een noodzakelijke afspraak heeft.
Zoals je zegt u ex heeft een noodzakelijke afspraak.

Als ze een nieuwe vriend heeft zal die sowieso meer en meer betrokken zijn in de opvoeding van u kind. Geen enkele ouder kan steeds een hele week alles alleen regelen.

Bij mij zet mijn nieuwe vriendin mijn zoon ook de helft van week smorgens aan school af en omgekeerd mijn ex haar nieuwe vriend gaat meerdere malen per week hem van school halen savonds zodat ze gelijk met zijn mama thuis komen ipv nog 1uur later moest mijn ex hem nog eerst op school halen.

Heb je liever dat u kind zijn hobby niet mocht uitvoeren omdat jij niet wilt dat iemand anders hem brengt?
 
Dit is het soort vijandigheid die ook in de relatie aanwezig was en dat hoef ik niet meer en mede door de psycholoog tolereer ik het ook niet meer.
Ik weet niet of dat vijandigheid is of dat het typisch is aan bepaalde mensen. Ze zeggen niet wat ze willen en achteraf zijn ze lastig als er geen rekening mee gehouden wordt.

Nu in dit soort communicatie (zelfde methodologie als opt werk) zal ik altijd zeggen: voor mij lukt het, dus als persoon X ook kan, kunnen we het vastleggen.

Ik noem het “fatalistisch calimero syndroom” - ze zijn altijd benadeeld en ze kunnen er zelf niets aan doen
 
Terug
Bovenaan