Opnieuw op eigen benen na een lange relatie

[Enj0i^]

Wat me echt wel opvalt, zowel in mijn vriendenkring als wat ruimer in het dorp waarin ik woon, zodra de vrouw in een relatie zich vol overgave op sport stort, het niet meer zo heel lang duurt tot die relatie op de klippen loopt. Wat dan oorzaak en gevolg is of wat de correlatie tussen beiden is weet ik niet en kan in ieder geval ook anders zijn, maar het is echt wel opvallend moet ik zeggen.

hehe was hier ook het geval

Zal ergens wel een logica inzitten dat ze zich terug 'beter' willen voelen en fitter uitzien?

 

[Green Mamba]

Wat me echt wel opvalt, zowel in mijn vriendenkring als wat ruimer in het dorp waarin ik woon, zodra de vrouw in een relatie zich vol overgave op sport stort, het niet meer zo heel lang duurt tot die relatie op de klippen loopt. Wat dan oorzaak en gevolg is of wat de correlatie tussen beiden is weet ik niet en kan in ieder geval ook anders zijn, maar het is echt wel opvallend moet ik zeggen.

Tijd om u ook met volle overgave op een sport te storten zodat ge ook een vrouw vindt die bij hare vent weg wilt.

 

[JBM]

Tijd om u ook met volle overgave op een sport te storten zodat ge ook een vrouw vindt die bij hare vent weg wilt.

Voorlopig lijken mijn vrouw en ik er allebei vrede mee te nemen samen te verzakken

 

[Sylverscythe]

Wat me echt wel opvalt, zowel in mijn vriendenkring als wat ruimer in het dorp waarin ik woon, zodra de vrouw in een relatie zich vol overgave op sport stort, het niet meer zo heel lang duurt tot die relatie op de klippen loopt. Wat dan oorzaak en gevolg is of wat de correlatie tussen beiden is weet ik niet en kan in ieder geval ook anders zijn, maar het is echt wel opvallend moet ik zeggen.

Ik zou denken dat er al enige ontevredenheid bestaat en de thuissituatie dan wat wordt vermeden door heel fanatiek een of andere activiteit te doen. Tijdens die activiteit leer je dan een hoop nieuwe mensen kennen.

 

[JBM]

Ik zou denken dat er al enige ontevredenheid bestaat en de thuissituatie dan wat wordt vermeden door heel fanatiek een of andere activiteit te doen. Tijdens die activiteit leer je dan een hoop nieuwe mensen kennen.

Dat zal inderdaad soms zeker zo zijn.

 

[MisterV]

Ik zou denken dat er al enige ontevredenheid bestaat en de thuissituatie dan wat wordt vermeden door heel fanatiek een of andere activiteit te doen. Tijdens die activiteit leer je dan een hoop nieuwe mensen kennen.

En om er wat fitter uit te zien om aantrek te hebben op de datingmarkt.

 

[Enj0i^]

Bij mij was het dat ze zich aangetrokken voelde tot iemand anders en dus terug inderdaad wat meer moeite in haar uiterlijk en conditie stak.

 

[Sylverscythe]

En om er wat fitter uit te zien om aantrek te hebben op de datingmarkt.

Dat is natuurlijk wel meteen voorbedachte rade. Ik denk dat bij veel mensen het niet meteen "met opzet" is, maar gewoon het klassieke patroon van nieuwe ervaringen/situaties/mensen.

Net zoals een hoop relaties sneuvelen wanneer mensen verder studeren, beginnen werken, verhuizen, ...

 

[MisterV]

Dat is natuurlijk wel meteen voorbedachte rade. Ik denk dat bij veel mensen het niet meteen "met opzet" is, maar gewoon het klassieke patroon van nieuwe ervaringen/situaties/mensen.

Een scheiding is dan ook "met voorbedachte rade", dat zijn geen instant-beslissingen maar keuzes waar vaak jaren misérie aan voorafgaat. Meestal is er voor een scheiding minstens één partij die al is uitgecheckt uit de relatie en al een stuk bezig is met het leven daarna.

 

[Tjiftjaf]

Allez, hier is na 13 jaar het doek dan uitendelijk toch gevallen. Ik had de situatie in een ander topic al eens geschetst, maar kort samengevat komt het er op neer dat we op emotioneel vlak te hard van mekaar verschillen waardoor we mekaars noden niet begrijpen en aanvoelen. Door mijn incapabiliteit om over relatieproblemen diepe gesprekken te voeren is de afstand tussen ons voor mijn vriendin na al die jaren te groot geworden.

Hoewel ik op zich niet blind was voor bepaalde problemen in onze relatie heb ik helaas nooit echt ingezien hoe fundamenteel deze waren voor mijn partner. Elke relatie heeft zijn problemen en dat hoort er nu eenmaal bij dacht ik. Te meer omdat we nog niet zolang geleden over trouwen en kinderen waren aan het praten. Hell, enkele weken voordat de dijken braken had ik zelfs een ring voor haar gekocht. Dit kwam voor mij dus wrel echt volledig onverwacht.

Praktisch heel mijn volwassen leven (sinds mijn 20e) ben ik met haar samen. Gedeelde herinneringen, routines, plannen,... Allemaal de vuilbak in. Het idee dat ze haar toekomst uiteindelijk met een andere man zal uitbouwen en ik met een andere vrouw is gewoon zo onwezenlijk. Ik kan dat haast niet vatten. Een groot deel van de tijd dringt de realiteit bij mij dan ook niet binnen. Maar als dat wel het geval is is dat echt onmenselijk hard. Ze woont nu al enkele dagen bij een (homo) vriend, maar zondag was nog even terug gekomen om wat te praten en spullen op te pikken. En dan zie je haar daar staan met haar rugzak. Spullen gepakt en de deur uitgewandeld. Ze is dus echt gewoon weg. Heel de nacht tranen met tuiten gehuild om dan keer op keer te moeten beseffen dat ze er niet meer is wanneer je ze het meeste nodig hebt.

Bovenop het verlies van haar komt er dan nog eens bij dat het vaderschap en het gezinsleven waarop ik mij volop aan het voorbereiden was ook aan diggelen valt. We hadden dit beide zolang mogelijk uitgesteld om nog zo veel als mogelijk uit ons jongvolwassen leven te halen, dus er kon werkelijk geen slechtere moment zijn om te breken dan nu. In mei wordt ik er 34 en dus moet ik er wel rekening mee gaan houden dat het gezinsleven misschien nooit iets zal zijn dat ik mag ervaren. En ondertussen zie je je vrienden en collega's allemaal trouwen en kinderen krijgen. Dat zorgt ergens voor een gevoel van eenzaamheid.

Maar ik moet dus verder. Een deel van mij wil gewoon focussen op de toekomst en nog alles uit de kast halen om een gezin te kunnen stichten. Maar een ander deel van mij hoopt dat het toch nog goedkomt. Ik wil werken aan mezelf. Er alles voor doen om haar te kunnen houden. Dat heb ik haar ook verteld, maar dat zou een werk van jaren worden volgens haar. Dat zijn jaren die ik niet heb. Dat betekent kiezen tussen nog meer jaren het gezinsleven uitstellen om dan op het einde van de rit misschien helemaal niets te hebben of haar laten gaan. Ik kan mij met geen van beide verzoenen.

Enfin, als er iemand geïnteresseerd is in een verlovingsring. Ik heb er één te koop. 10% korting.

 

[Chickenlal]

Ik kan mss mijn trouwringen aanbieden bij de koper van de verlovingsringen Die liggen hier ook nog, krijg het niet over mijn hart om die weg te doen.

Uw verhaal is heel herkenbaar, was hier ook mijn hele volwassenleven samen met haar om dan nu op mijn bijna 40e alleen te zijn.

ik kan u melden dat het beter wordt, ik ben nu 8 maand verder en ik ben oké. Al heb ik soms nog wel eens momenten dat ik in mijn bed lig en naast mij kijk en denk van allé, hoe kan dat nu dat wij niet meer samen zijn.

Maar het wordt echt beter, geef jezelf de tijd, de tijd om te wenen, wenen mag. Ik ween ook soms nog wel eens, al is dat nu niet meer persé om haar, maar meer uit schuldgevoel naar de kleine.

Maar ik kan het mij ook niet voorstellen dat wij levens gaan hebben met andere personen eigenlijk. Heb daar ook nog steeds geen zin in, boeit me totaal niets om iemand nieuws te leren kennen. Nieuwe vriendengroep, nieuwe schoonouders, nee, laat maar zitten.


Sterkte, het wordt beter, sowieso, heeft tijd nodig, maar de pijn gaat over. Het gevoel van ongeloof dat blijft nog wel hangen.

 

[Enj0i^]

Zeer herkenbaar allemaal natuurlijk.

Ik zit wel al iets verder in het 'proces', we zijn hier nu dik 2 jaar na de breuk en ik ben echt een ander mens in vergelijking met 2 jaar geleden.
Tijd heelt echt wel (bijna) alle wonden. Ik heb sowieso mijn bagage mee natuurlijk, en er zijn bepaalde wonden die er altijd zullen blijven ...

Maar de dingen die Chickenlal hier beschrijft die tot een jaar terug ondenkbaar leken zoals die nieuwe vriendengroep, schoonouders, gewoontes ... die vind ik nu allemaal fantastisch om opnieuw te ontdekken met mijn nieuwe partner. Dus dat komt bij jullie ook sowieso terug!

Wat wel nog niet echt terug gekomen is en wat ik wel mis is dat naïef enthousiasme dat ik vroeger had, onbewust is er toch ergens een stemmetje die af en toe opduikt en zegt 'ze gaat u ook beu worden zoals de vorige en voor je het weet is ze ook terug weg'. Daar moet ik nog wel aan zien te werken

 

[MisterV]

Wat wel nog niet echt terug gekomen is en wat ik wel mis is dat naïef enthousiasme dat ik vroeger had, onbewust is er toch ergens een stemmetje die af en toe opduikt en zegt 'ze gaat u ook beu worden zoals de vorige en voor je het weet is ze ook terug weg'. Daar moet ik nog wel aan zien te werken

Dat gaat niet zo snel weg inderdaad al veronderstel ik dat dat met de jaren wel gaat slijten.

 

[Chickenlal]

Dat gevoel heb ik ook wel dat ik denk dat het "voor altijd" gevoel er toch misschien nooit meer zal komen.

Waar ik soms ook nog wel eens aan denk is vooral ook wat zij nu zou denken af en toe als ze in haar bed ligt alleen.
Kan toch ook niet anders dan dat zij ook eens piekert. Zeker als je zonder ruzie en dergelijke gewoon uit elkaar gaat en het eigenlijk "niet zo slecht was allemaal naar mijn mening".

 

[MisterV]

Dat gevoel heb ik ook wel dat ik denk dat het "voor altijd" gevoel er toch misschien nooit meer zal komen.

Goh, met mijn huidige vriendin wil ik gerust oud worden. Het is de reflex dat ze gaat weglopen van mij die nog wat moet slijten. Swat, ik heb zelf ook nog "gedumpt" (bweikes, vies woord) en heel dat proces niet op de juiste manier aangepakt.

 

[Topperman]

Wat wel nog niet echt terug gekomen is en wat ik wel mis is dat naïef enthousiasme dat ik vroeger had, onbewust is er toch ergens een stemmetje die af en toe opduikt en zegt 'ze gaat u ook beu worden zoals de vorige en voor je het weet is ze ook terug weg'. Daar moet ik nog wel aan zien te werken

idem, er is nog wel een ongerustheid..

Als je meegemaakt hebt dat wat je denkt dat heel veilig is blijkbaar onder je voeten uitgemaaid kan worden, is het moeilijk dat vertrouwen te hebben.

 

[Sond]

Ik heb, na meer dan 10 jaar en ondertussen een 2e serieuze relatie na mijn echtscheiding, nog altijd een soort van "back up plan" in mijn hoofd om niet in dezelfde put te vallen als toen. Beetje een ontsnappingsreflex zeker? Noem het gerust een 'what if' scenario waarbij al het praktische al half geregeld is in mijn hoofd in het geval van.

Denk ook niet dat dit ooit volledig weg zal gaan.

 

[HUSKE]

Maar ik kan het mij ook niet voorstellen dat wij levens gaan hebben met andere personen eigenlijk. Heb daar ook nog steeds geen zin in, boeit me totaal niets om iemand nieuws te leren kennen. Nieuwe vriendengroep, nieuwe schoonouders, nee, laat maar zitten.

Sterkte, het wordt beter, sowieso, heeft tijd nodig, maar de pijn gaat over. Het gevoel van ongeloof dat blijft nog wel hangen.

Ook dat wordt beter. Ik heb na mijn relatie van 15 jaar eerst een tijd gewoon rondgevogelt, daarna een vaste FWB, daar een relatie mee begonnen. Na 5 jaar gaan samenwonen en 3 jaar later getrouwd. Neem gewoon zoveel tijd als je zelf nodig hebt. Niets moet.

Ik heb, na meer dan 10 jaar en ondertussen een 2e serieuze relatie na mijn echtscheiding, nog altijd een soort van "back up plan" in mijn hoofd om niet in dezelfde put te vallen als toen. Beetje een ontsnappingsreflex zeker? Noem het gerust een 'what if' scenario waarbij al het praktische al half geregeld is in mijn hoofd in het geval van.

Denk ook niet dat dit ooit volledig weg zal gaan.

Goh, das ambetant leven toch. Ik leef gewoon en denk daar niet over na. Als ze niet wilt blijven, dan blijft ze toch niet. We zijn nu 10 jaar samen, wonen 5 jaar samen en zijn ondertussen 2,5 jaar getrouwd. Moesten we uit elkaar gaan is dat wel ambetant met de kinderen, want vooral haar zoon is heel close met mij en die zegt altijd dat hij nooit weg zou willen thuis.

Je kan dat beter 1x regelen in het begin en er dan niet meer aan denken. Voor mij was het belangrijk wat ik vroeger opgebouwd heb dat dat uiteindelijk naar mijn zoontje vloeit, net als alles wat ik niet gebruik om te leven (wat toch substantieel is).
Mijn vrouw erft van mij niets, behalve haar aandeel in het huis. Om tot de op papier 50% te komen moet ze eerst mijn zoontje uitkopen (binnen het jaar als ik sterf). Ze moet na uitkering van de overlijdensverzekering wel nagenoeg niets opleggen, dus ze kan 'gratis' in een huis wonen dat ze haar nooit alleen zou kunnen permiteren.

 

[Scifo]

Ondertussen 1 jaar single. 40+, nooit getrouwd en geen kinderen. Geen idee hoe het komt maar ik voel me veel rustiger dan bv in mijn 30'ers. De ideologie van huisje, tuintje en gezin is precies ook iets van de jaren stillekes in deze tijden. Het gevoel van vrijheid, rust, geen verantwoording afleggen is me meer waard aan het worden als je ouder wordt :')

Ik hecht tegenwoordig meer belang aan vrienden, familie, een leuk sociaal leven (padel anyone? ) Padel is echt wel de ideale "sport" om connecties te leggen (geef het mee als tip), het sportieve is niet zo belangrijk hehe

Ik zit nog wel op dating platformen maar merk aan mezelf dat er geen deadline opstaat om iemand nieuw te leren kennen. Wat komt dat komt. Ik heb ook al wel vriendschappen afgesloten via dating. Misschien ook omdat ik eerlijk en meer vrijuit durf te praten over "gevoelens" en niet rond de pot draaien. Dat appreciëren ze wel.

Ik stel me oprecht de vraag of ik gelukkiger zou zijn met een vrouw of zonder. Toch op vlak van samenwonen..

 

[Tjiftjaf]

Ik vind de sitautie waar we nu inzitten ook heel ongemakkelijk. Ik weet niet welke verwachtingen zij heeft. Is het de bedoeling dat we nu nog contact houden of moeten we mekaar nu juist gerust laten? Heel lastig.