Opnieuw op eigen benen na een lange relatie

Amai seg, ik ben nu bijna een half jaar uit elkaar met mijn ex maar met momenten (meestal periodes van enkele dagen) kan ik toch echt nog serieus in de put zitten en me beklagen hoe alles gelopen is. Ik ben normaal gezien een eeuwige optimist en stel het verleden in mijn hoofd ook vaak beter voor dan het was waardoor de ruzies met verloop van tijd aan het vervagen zijn in mijn geheugen en enkel de mooie momenten nog blijven hangen: het wordt er dus eigenlijk alleen maar pijnlijker op i.p.v. dat het heelt. De eerste week was ik opgelucht, de eerste maand dacht ik dat de wereld aan mijn voeten lag en nu 6 maanden later zit ik tegen de grond :'). Oh boy, wat een ellendige periode om door te geraken. PRecies ook de omgekeerde evolutie van wat anderen hier meemaken...
 
Amai seg, ik ben nu bijna een half jaar uit elkaar met mijn ex maar met momenten (meestal periodes van enkele dagen) kan ik toch echt nog serieus in de put zitten en me beklagen hoe alles gelopen is. Ik ben normaal gezien een eeuwige optimist en stel het verleden in mijn hoofd ook vaak beter voor dan het was waardoor de ruzies met verloop van tijd aan het vervagen zijn in mijn geheugen en enkel de mooie momenten nog blijven hangen: het wordt er dus eigenlijk alleen maar pijnlijker op i.p.v. dat het heelt. De eerste week was ik opgelucht, de eerste maand dacht ik dat de wereld aan mijn voeten lag en nu 6 maanden later zit ik tegen de grond :'). Oh boy, wat een ellendige periode om door te geraken. PRecies ook de omgekeerde evolutie van wat anderen hier meemaken...

Ik weet niet of dat zo abnormaal is. Men zegt dat het helingsproces bij mannen het omgekeerde is van dat van vrouwen. Bij mannen komt er eerst een gevoel van vrijheid en pas veel later het besef van verlies. Vrouwen moeten eerst het helingsproces door geraken vooraleer het gevoel van vrijheid de bovenhand kan nemen.

Dat vind ik best beangstigend trouwens. Ik heb al een aantal heel slechte dagen gehad, maar ik moet dus leven met het vooruitzicht dat het ergste waarschijnlijk nog moet komen.

Ik ben er hierbij trouwens even vanuit gegaan dat jij een man bent, al weet ik niet waarom ik dat denk 😬
 
Laatst bewerkt:
Ik weet niet of dat zo abnormaal is. Men zegt dat het helingsproces bij mannen het omgekeerde is van dat van vrouwen. Bij mannen komt er eerst een gevoel van vrijheid en pas veel later het besef van verlies. Vrouwen moeten eerst het helingsproces door geraken vooraleer het gevoel van vrijheid de bovenhand neemt.

Dat vind ik best beangstigend trouwens. Ik heb al een aantal heel slechte dagen gehad, maar ik moet dus leven met het vooruitzicht dat het ergste nog moet komen.

Ik ben er hierbij trouwens even vanuit gegaan dat jij een man bent, al weet ik niet waarom ik dat denk 😬
Hier is wel een mannelijk overgewicht en tenzij de username of avatar een duidelijk vrouwelijk kenmerk heeft (wat in deze tijden al een gewichtige vooronderstelling is) gaan de meesten hier wel gemakkelijk van uit dat de gemiddelde user mannelijk is.
 
Amai seg, ik ben nu bijna een half jaar uit elkaar met mijn ex maar met momenten (meestal periodes van enkele dagen) kan ik toch echt nog serieus in de put zitten en me beklagen hoe alles gelopen is. Ik ben normaal gezien een eeuwige optimist en stel het verleden in mijn hoofd ook vaak beter voor dan het was waardoor de ruzies met verloop van tijd aan het vervagen zijn in mijn geheugen en enkel de mooie momenten nog blijven hangen: het wordt er dus eigenlijk alleen maar pijnlijker op i.p.v. dat het heelt. De eerste week was ik opgelucht, de eerste maand dacht ik dat de wereld aan mijn voeten lag en nu 6 maanden later zit ik tegen de grond :'). Oh boy, wat een ellendige periode om door te geraken. PRecies ook de omgekeerde evolutie van wat anderen hier meemaken...

6 maand is nu ook nog niet zo lang hé, bij mij is alles merkbaar beginnen verbeteren na een jaar :p
 
Er is ook niets mis mee hé.
Hier is het bijna een jaar en eigenlijk gaat alles heel goed, maar soms is er zo wel eens een dipje.
Vooral als de kleine vraagt waarom mama niet terug hier kan komen wonen haha.

Al bijna een jaar wtf eigenlijk, waanzin hoe snel de tijd gaat.
 
Geen idee wat ik van deze situatie moet denken, maar het zit ergens tussen leedvermaak en het toch ook een beetje zielig vinden.

Ondertussen woont zij nu een halfjaar alleen, nadat we nog anderhalf jaar hebben samengewoond, zodat ze rustig iets kon vinden. In die periode heeft, naar mijn gevoel, haar partner zich daar volledig binnengewerkt. 🥳 voor mijn dochter. /s

Ik zou oprecht blij zijn als alles goed liep waar mijn dochter nu zit, maar ze slapen daar al een tijd in de living door verbouwingen die maar blijven aanslepen. Er is al meerdere keren aan de deur geklopt vanwege rekeningen die niet betaald zijn of geblokkeerde rekeningen. Er lijkt ook geen hulp te komen van vrienden, familie of haar partner.

Soms krabbel je recht, en soms ga je gewoon mee naar beneden in de spiraal. Popcornmoment, bijna. Gelukkig lijkt mijn dochter er niet te veel onder te lijden en blijft ze haar vrolijke zelf, al kan dat natuurlijk ook een façade zijn.
 
Misschien besef ik ook wel te weinig hoe veel geluk ik heb dat wij (nog) geen kinderen hebben. Enderzijds baal ik ervan dat ik nog geen gezin heb, maar in het kader van een relatiebreuk is dat toch wel een zege.

Zo'n kindje dat komt vragen waar mama is, mijn hart zou breken denk ik. Het idee dat onze katten één van ons twee zullen moeten missen binnenkort deed mij al pijn.
 
Laatst bewerkt:
Misschien besef ik ook wel te weinig hoe veel geluk ik heb dat wij (nog) geen kinderen hebben. Enderzijds baal ik ervan dat ik nog geen gezin heb, maar in het kader van een relatiebreuk is dat toch wel een zege.

Zo'n kindje dat komt vragen waar mama is, mijn hart zou breken denk ik. Het idee dat onze katten één van ons twee zal moeten missen binnenkort deed mij al pijn.

Mijn ex en ik waren aan het proberen voor kinderen maar in het begin was ik er tegen en wou ik totaal geen kinderen. Na jaren samen zijn heeft ze mij kunnen ompraten maar diep vanbinnen wist ik dat het niets voor mij was en dat zij er helemaal niet klaar voor was.

Haar ex beste vriendin heeft nog een beetje contact met haar en geeft mij af en toe een update en met hare nieuwe partner heeft ze nu een kleine. En ze is nu ongelukkig omdat ze niet had verwacht dat haar leven zo zou veranderen. Een van de reden waarom ze een kind heeft gekregen met haar huidige partner was omdat ze dacht dat als ze samen een kind hebben dat hij zijn gedrag (drank/drugs) zou veranderen. In dit geval is er niets veranderd.

En dat is exact wat ik had verwacht van mijn ex, mijn ex wou een kind krijgen als een ervaring zoals op vakantie gaan. Ze was er nooit van bewust dat haar leven nooit meer hetzelfde zal zijn als ervoren. En nu is ze ongelukkig omdat het zoveel kost, ze niet meer kan uitslapen, geen hulp heeft, geen tijd meer heeft voor haarzelf.

Ik was er ook een tijdje niet goed van want we hadden al de namen voor een jonge/meisje, de crèche, basisschool etc.

Maar nu ben ik zo blij dat ik uit die relatie kindvrij ben gekomen.
 
Mijn ex en ik waren aan het proberen voor kinderen maar in het begin was ik er tegen en wou ik totaal geen kinderen. Na jaren samen zijn heeft ze mij kunnen ompraten maar diep vanbinnen wist ik dat het niets voor mij was en dat zij er helemaal niet klaar voor was.

Haar ex beste vriendin heeft nog een beetje contact met haar en geeft mij af en toe een update en met hare nieuwe partner heeft ze nu een kleine. En ze is nu ongelukkig omdat ze niet had verwacht dat haar leven zo zou veranderen. Een van de reden waarom ze een kind heeft gekregen met haar huidige partner was omdat ze dacht dat als ze samen een kind hebben dat hij zijn gedrag (drank/drugs) zou veranderen. In dit geval is er niets veranderd.

En dat is exact wat ik had verwacht van mijn ex, mijn ex wou een kind krijgen als een ervaring zoals op vakantie gaan. Ze was er nooit van bewust dat haar leven nooit meer hetzelfde zal zijn als ervoren. En nu is ze ongelukkig omdat het zoveel kost, ze niet meer kan uitslapen, geen hulp heeft, geen tijd meer heeft voor haarzelf.

Ik was er ook een tijdje niet goed van want we hadden al de namen voor een jonge/meisje, de crèche, basisschool etc.

Maar nu ben ik zo blij dat ik uit die relatie kindvrij ben gekomen.

Niet iedereen is gemaakt voor kinderen, zo veel is duidelijk. Ze zeggen dat je je daar nooit helemaal op kan voorbereiden, dus ik kan me voorstellen dat veel mensen pas effectief ontdekken of ze voor kinderen gemaakt zijn nadat ze er effectief hebben. In dat opzicht is het altijd in zekere mate een gok. Maar als je kinderen in de eerste plaats ziet als een middel om je partner zijn drank -en drugsgebruikt te beïnvloeden denk niet dat je uit het juiste hout gesneden bent om moeder te zijn.
 
spijtig genoeg gebeurt het nog genoeg dat mensen kinderen krijgen om verkeerde redenen, zoals bijv. in de hoop van hun huwelijk/relatie te redden (how even) of dat de partner meer verantwoordelijkheidszin krijgt. Nochtans zijn er al genoeg generaties die bewijzen dat zoiets niet werkt, maar toch blijven mensen denken dat zij de uitzondering zijn.
 
Mijn broer is zo 2 jaar geleden uit elkaar gegaan met zijn vrouw met kinderen van 2 jaar en een van 8 maand ofzoiets. Plots zit je daar dan alleen met om de week twee heel kleine kinderen.
 
Ik zou het moeilijker hebben de week dat ik de 2 kinderen niet heb.
Mja, door heel die scheiding slapen die enorm slecht dus die moet dan 3-4 keer per nacht opstaan. Die is helemaal uitgeput tegen dat de week gedaan is.

De laatste maanden gaat het nu wel al wat beter maar het is echt voor hem al heel heftig geweest
 
Ik ken een koppel dat in een vechtscheiding zat toen de vrouw hoogzwanger was (met meer drama dan in Ex on the beach of die Housewives of Antwerp) en na een jaar met advocaten en de verkoop van een huis terug samen zijn. Of het een lang leven beschoren is weet ik niet: hij zou zijn fouten hebben ingezien en erkend maar zij niet en we weten dat er aan haar kant ook wel wat aan de hand was.

Om maar te zeggen: een relatie, da's gedoe. Met wat geluk plezant gedoe, soms miseriegedoe.

Het leven was alleszins wel gemakkelijker toen jongens en meisjes elkaar gewoon stom vonden.
 
Laatst bewerkt:
Terug
Bovenaan