Dustborn is een spel dat risico’s durft te nemen. Het neemt risico op vlak van thematiek en verhaalvertelling in een entertainmentindustrie die steeds harder op polariserende meningen stuit. Het neemt risico door diverse stijlen gameplay met elkaar te verzoenen. Het neemt risico alleen al door er uit te zien zoals het er uitziet. Risico’s zijn uiteraard allemaal leuk en aardig in een tijd waarin grote uitgevers het liever op veilig lijken te spelen om maar niet op zere teentjes te trappen, maar is Dustborn ook meer dan een stevige dosis lef? Hoog tijd om te ontdekken of deze nieuwe game van het team achter Dreamfall Chapters je tijd waard is.
Dustborn is uitgegeven door Quantic Dream, dus je weet dat de spotlight grotendeels op het narratieve element van de game komt te liggen. Het is dan ook een interactief drama in de stijl van Life is Strange, maar tegelijk is het ook een rhythm game en een hack and slash-avontuur en sociaal commentaar. Het is kortom behoorlijk wat.
Eigenlijk zijn ze op de vlucht wanneer we kennis met hen maken. Pax, ons hoofdpersonage, voerde namelijk samen met kompanen Theo, Sai en Noam een overval uit in Pacifica, het voormalige California. Met gestolen vertrouwelijke gegevens van de republiek van Amerika in handen proberen ze hun weg te vinden naar Nova Scotia om de informatie aan die regering te verkopen en een veilige haven in Canada te vinden. Hun camouflage is die van een punkband die van stad naar stad reist, van veilige plek naar veilige plek, terwijl ze het opnemen tegen de oppressie van justitie, moordzuchtige robots, rigoureuze controles en een wereld die vijandig staat ten opzichte van individuen die afwijken van de veilige norm. Op het avontuur groeit je groepje zowel in omvang als op menselijk vlak en leer je omgaan met hun emoties en drijfveren. Het zorgt voor grote en kleine momenten van eigenzinnige humor, warme vriendschap, maar ook intense angst, de emoties en gevaren die gepaard gaan met het navigeren door een onveilige wereld als je ‘anders’ bent. Als dat klinkt als een game die parallellen trekt met thema’s als migratie of een queer-identiteit, dan is dat omdat dit exact dat soort game is.
Nou is het wel belangrijk om op te merken dat je wel in de juiste mindset moet zijn voor Dustborn. Dit is geen spelletje dat je even opstart om een half uurtje te ontspannen, net omwille van de stroom aan woorden die over je heen spoelen. Gesprekken hebben dat stukje dynamiek waarbij je iemand kan onderbreken, maar ook dat gesprekken blijven lopen en nieuwe richtingen inslaan en dan nog verder blijven lopen. Dat heeft iets reëel en voelt als gesprekken die vrij naturel ontplooien, maar het neemt op die manier ook zijn tijd. Ruim de tijd. Dustborn heeft erg veel te vertellen, over grote thema’s en kleine observaties, maar het heeft ruim vijftien uur nodig om alles gezegd te krijgen en zoals in elk gesprek, is niet alles even interessant.
Op zich geen groot probleem, maar de controls voelen simpelweg te onresponsief aan en alles wat je uitdeelt of incasseert mist enig gevoel van impact. Ook het gebruik van de spraakkrachten valt wat in het water tijdens de gevechten. Je kan, zodra een metertje is volgeladen je tegenstanders wel manipuleren door te laten denken dat ze in brand staan, tegen elkaar te laten vechten en ander leuks, maar het spel is zo eenvoudig dat je die geintjes nooit nodig hebt. Een ander aspect dat toont dat de makers een kleiner budget tot hun beschikking hadden, en minder ervaring met dit soort gameplay, zijn de technische blokken waar de game af en toe over struikelt. Wat gestotter hier, een crash ginder, je kent het wel. Het is niks dat niet opgelost kan worden met een patch, maar voor een game die er los van de kleurrijke look niet al te spectaculair uitziet, maakt dat het spel geen overdonderende indruk maakt op de PlayStation 5.
Dustborn is uitgegeven door Quantic Dream, dus je weet dat de spotlight grotendeels op het narratieve element van de game komt te liggen. Het is dan ook een interactief drama in de stijl van Life is Strange, maar tegelijk is het ook een rhythm game en een hack and slash-avontuur en sociaal commentaar. Het is kortom behoorlijk wat.
De niet zo Verenigde Staten
Het verhaal plaatst ons in een Amerika dat niet het onze is. In deze tijdlijn heeft President Kennedy de aanslag op zijn leven indertijd overleefd, en zijn de staten niet langer verenigd als One Nation under God. In deze retrofuturistische setting is het land kortom een verdeeld zootje dat zichzelf na een catastrofale gebeurtenis nog eens van de rest van de wereld heeft geïsoleerd. Er ontstonden in dit land dat onderverdeeld werd tot twee totalitaire naties individuen die de kracht hadden om woorden te gebruiken als een soort superkracht. Je zou denken dat die kracht heel wat voordelen zou opleveren, maar deze mensen worden gezien als anomalieën die om verschillende redenen opgejaagd moeten worden. Gooi bij dat alles nog wat twijfel, desinformatie, afkeer en complottheorieën en een land dat stevig te lijden had onder de gevolgen van de klimaatopwarming en ontvolking, en je hebt niet bepaald de meest vrolijke plek om in te vertoeven. Het is in die setting dat we kennis maken met ons groepje helden, dat de roadtrip van hun leven beleeft.Eigenlijk zijn ze op de vlucht wanneer we kennis met hen maken. Pax, ons hoofdpersonage, voerde namelijk samen met kompanen Theo, Sai en Noam een overval uit in Pacifica, het voormalige California. Met gestolen vertrouwelijke gegevens van de republiek van Amerika in handen proberen ze hun weg te vinden naar Nova Scotia om de informatie aan die regering te verkopen en een veilige haven in Canada te vinden. Hun camouflage is die van een punkband die van stad naar stad reist, van veilige plek naar veilige plek, terwijl ze het opnemen tegen de oppressie van justitie, moordzuchtige robots, rigoureuze controles en een wereld die vijandig staat ten opzichte van individuen die afwijken van de veilige norm. Op het avontuur groeit je groepje zowel in omvang als op menselijk vlak en leer je omgaan met hun emoties en drijfveren. Het zorgt voor grote en kleine momenten van eigenzinnige humor, warme vriendschap, maar ook intense angst, de emoties en gevaren die gepaard gaan met het navigeren door een onveilige wereld als je ‘anders’ bent. Als dat klinkt als een game die parallellen trekt met thema’s als migratie of een queer-identiteit, dan is dat omdat dit exact dat soort game is.
De waarde van woorden
De game voelt grotendeels aan als een soort evolutie van de Life is Strange-spellen. De quicktime-events zijn minder frequent, maar de woorden zijn des te veelvuldiger in gesprekken die wat meer dynamiek lijken te bevatten. Dat een game die draait om de kracht van woorden zo ontzettend veel te zeggen heeft, voelt dan ook logisch. De game haalt ook wel voordeel uit het feit dat haar personages een diverse, boeiende achtergrond hebben. De manier waarop je met je vrienden praat heeft namelijk invloed op hun emotionele toestand, wat op zijn beurt weer effect heeft op het verhaalverloop richting het einddoel. Het is allemaal erg rechtlijnig qua opzet, en niets dat we niet eerder zagen, maar het is over het algemeen sterk genoeg geschreven om te boeien. Ook het gebruik van woorden om je doelen te bereiken is een groot onderdeel van de game, hoe kan het ook anders met dat uitgangspunt? Sai kan zichzelf erg krachtig maken met behulp van zijn woorden, Noam heeft dan weer een kalmerend effect door te praten en Pax zelf kan zelfs de volledige controle over iemands vaardigheden overnemen. Die krachten gebruiken om je doelen te bereiken is een fijn onderdeel van het spelverloop. Het voelt net wat te organisch om gezien te worden als puzzels, maar het vindingrijk gebruiken van krachten is desondanks leuk.Er schuilt een uitstekende verhalende game in Dustborn, alleen brengt die heel wat ballast met zich mee.
Nou is het wel belangrijk om op te merken dat je wel in de juiste mindset moet zijn voor Dustborn. Dit is geen spelletje dat je even opstart om een half uurtje te ontspannen, net omwille van de stroom aan woorden die over je heen spoelen. Gesprekken hebben dat stukje dynamiek waarbij je iemand kan onderbreken, maar ook dat gesprekken blijven lopen en nieuwe richtingen inslaan en dan nog verder blijven lopen. Dat heeft iets reëel en voelt als gesprekken die vrij naturel ontplooien, maar het neemt op die manier ook zijn tijd. Ruim de tijd. Dustborn heeft erg veel te vertellen, over grote thema’s en kleine observaties, maar het heeft ruim vijftien uur nodig om alles gezegd te krijgen en zoals in elk gesprek, is niet alles even interessant.
Slecht passende puzzelstukjes
Als Interactief drama is Dustborn solide, met het hart op de goede plaats, het is dan ook wat zonde dat de andere stukjes van de puzzel niet zo goed passen. De stukjes ritmespel waar je als band oefent of optredens geeft zijn uiteraard niet diepgaander dan een plas water, maar het is vooral in de gevechten dat Dustborn wat teleurstelt. Een stevige hack and slash-ervaring had ik nou niet bepaald verwacht, maar toch voelt de game zelfs met lage verwachtingen nog vrij ongeraffineerd aan op vlak van combat. Je krijgt soldaten, motorrijders, robots en ander gespuis tegenover je, maar verder dan ontwijken, blokkeren en meppen gaat het niet.Op zich geen groot probleem, maar de controls voelen simpelweg te onresponsief aan en alles wat je uitdeelt of incasseert mist enig gevoel van impact. Ook het gebruik van de spraakkrachten valt wat in het water tijdens de gevechten. Je kan, zodra een metertje is volgeladen je tegenstanders wel manipuleren door te laten denken dat ze in brand staan, tegen elkaar te laten vechten en ander leuks, maar het spel is zo eenvoudig dat je die geintjes nooit nodig hebt. Een ander aspect dat toont dat de makers een kleiner budget tot hun beschikking hadden, en minder ervaring met dit soort gameplay, zijn de technische blokken waar de game af en toe over struikelt. Wat gestotter hier, een crash ginder, je kent het wel. Het is niks dat niet opgelost kan worden met een patch, maar voor een game die er los van de kleurrijke look niet al te spectaculair uitziet, maakt dat het spel geen overdonderende indruk maakt op de PlayStation 5.
Conclusie
Dustborn verdient accolades voor de sterk geschreven gesprekken, de goed uitgewerkte diverse personages en de lastige socio-politieke thema’s die het aansnijdt. Het is een game die kortom erg veel te vertellen heeft, alleen heeft het ook erg veel woorden nodig om dat te doen. Dat de gameplay bedoeld om de monotonie van al die gesprekken te doorbreken op haar beurt door de mand valt, zorgt dan ook voor een dip in de sfeerbeleving. In Dustborn klinken woorden daadwerkelijk doeltreffender dan daden, dat is duidelijk.
Pro
- Sterk uitgewerkte, diverse cast
- Gesprekken voelen natuurlijk aan
- De cellshaded look is best fijn
Con
- Gesprekken worden soms langdradig
- De actie is zwak uitgewerkt
- Wat technische haperingen
6.5
Over
Beschikbaar vanaf
9 augustus 2024
Gespeeld op
- PlayStation 5
Beschikbaar op
- PC
- PlayStation 5
- Xbox Series X|S
Genre
- Action
- Adventure
- Visual novel
Ontwikkelaar
- Red Thread Games
Uitgever
- Quantic Dream
