Mijn eerste kennismaking met de kunst van Jakub Różalski kwam er dankzij het bordspel Scythe. Dit bordspel uit 2016, ontworpen door Jamey Stegmaier, maakte niet enkel gebruik van Różalski's artwork, het was zelfs volledig gebaseerd op zijn 1920+-universum. Dit universum brengt ons een alternatieve geschiedenis, gebaseerd op de Pools-Russische oorlog kort na de Eerste Wereldoorlog, waar elementen steampunk en dieselpunk aan werden toegevoegd. De crowdfunding-campagne van Scythe op Kickstarter ging ook gepaard met de aankondiging van een strategisch computerspel, Iron Harvest. Deze RTS-game kende zelf een succesvolle Kickstartercampagne in 2018 en begin 2020 verscheen het spel eindelijk voor pc. Een consoleversie voor PlayStation 4 en Xbox One was ook aangekondigd, maar die lijkt een stille dood te zijn gestorven. In de plaats daarvan kregen we recent wel een Complete Edition voor PlayStation 5 en Xbox Series X|S.
Fans van klassieke RTS-games die afgelopen jaren wat op droog zaad zaten, omarmden Iron Harvest met open armen. Afgelopen jaren leek het genre plaats te moeten ruimen voor MOBA's zoals League of Legends of Heroes of the Storm, en Iron Harvest was een welgekomen wederopstanding van een genre dat zijn hoogdagen beleefde in de jaren negentig en begin jaren tweeduizend (een van deze klassiekers kende met Age of Empires IV zijn eigen verrijzenis). De originele release van Iron Harvest was verre van perfect, maar talloze patches en twee DLC's later is Iron Harvest een meer dan degelijke RTS geworden. Dat de consoleversie al deze veranderingen direct meekrijgt, is leuk nieuws natuurlijk. Maar de grootste vraag die je waarschijnlijk hebt als consolespeler, is hoe het spel speelt op console.
Oorlogje voeren vanuit je luie zetel
Wel, ontwikkelaar KING Art Games is er vrij goed in geslaagd om de muis en toetsenbord-controls op een toegankelijke manier te vertalen naar een besturing met een controller. Bevelen geven doe je aan de hand van een contextueel selectiewiel en de vier actieknoppen van je controller. Als je bijvoorbeeld een Engineer unit hebt geselecteerd, gebruik je X om iets te bouwen of om aan te vallen als het selectiewiel gefocust is op een groep vijanden. Met driehoekje gebruik je dan weer een speciale aanval tijdens een gevecht. Met R1 en L1 doorloop je snel je verschillende units en als je R1 lang ingedrukt houdt, dan selecteer je al je units. Natuurlijk kan je ook een bepaald aantal units activeren. Alles verloopt eigenlijk vrij intuïtief, al zijn er ook enkele omslachtige elementen aanwezig. Zo is de manier om units te groeperen niet bepaald ideaal en is het selecteren van vijanden of bepaalde elementen op de map soms lastig. Dit valt vooral te wijten aan het feit dat een joystick nooit zo nauwkeurig is als een muis.
Toegegeven, de besturing zal nooit zo vlot zijn als op pc, het platform waarvoor het spel oorspronkelijk werd ontwikkeld, maar over het algemeen is de spelervaring op console vrij aangenaam. Vooral het systeem met het selectiewiel is een interessante en originele manier om het genre toegankelijk te maken op consoles, al kan ik me wel voorstellen dat sommigen zich zullen storen aan de permanente aanwezigheid hiervan. Gezien het genre al zo dun gezaaid is op consoles, is de kans sowieso groot dat liefhebbers van het genre deze titel maar al te graag zullen oppikken. Veel alternatieven zijn er immers niet en je kan moeilijk ontkennen dat de setting van Iron Harvest enorm tot de verbeelding spreekt.
Voor het vaderland!
De combinatie van een post-Eerste Wereldoorlogs-Europa met retrofuturistische technologie, waaronder mechs, is simpelweg fascinerend. Zeker als je de hele setting van het spel baseert op de prachtige kunst van Jakub Różalski. Het unieke uitgangspunt waarmee zowel Różalski als de ontwikkelaars aan de slag zijn gegaan, zorgt alvast voor een boeiend verhaal dat inspiratie put uit de Europese geschiedenis. In de verhaalmodus volg je het conflict vanuit het oogpunt van enkele helden van drie grote naties, of vier als je de DLC meetelt, die op de rand van een allesverslindende oorlog staan maar ontdekken dat ze een gezamelijke en gevaarlijkere vijand hebben. Vier van deze hoofdstukken vormen samen een groter geheel, terwijl de laatste DLC, Operation Eagle, als een meer losstaand verhaal aanvoelt dat zich afspeelt tegen de achtergrond van het centrale conflict. Wat voor mij het meest interessantst was, is dat je eigenlijk een computerspelversie van Scythe aan het spelen bent en je veel elementen herkent, zoals de helden, de mechs en de algemene sfeer. Doordat Scythe meer facties heeft dan Iron Harvest, was ik wel wat teleurgesteld in het feit dat er slechts vier facties zijn in het spel. Wie weet komen er nog facties bij in toekomstige DLC, maar kan je dan nog spreken van een Complete Edition?
Naast de verhaalmodus, heb je uiteraard ook een Skirmish-modus en enkele single player-missies die bestaan uit uitdagingen. Daarnaast is er ook een uitgebreide mutliplayermodus waarbij je zowel 1v1, 2v2 of 3v3 quick matches, custom matches als ranked matches kan spelen. Hieraan gekoppeld is er, net zoals bij elk multiplayerspel tegenwoordig, de gebruikelijke bezigheidstherapie in de vorm van seizoenen, met tal van beloningen, uitdagingen, virtuele munten en een levelsysteem voor je profiel. Ideaal dus voor wie zich wilt storten op de multiplayer, maar gezien ik eerder een solospeler ben tegenwoordig, was dit alles voor mij persoonlijk weinig interessant.
Waar de consoleversie wel de mist ingaat, is op visueel vlak. De graphics lijken een serieuze downgrade te hebben gekregen ten opzichte van de pc-versie, die trouwens beschikbaar is via Game Pass. Hoewel het spel er volledig uitgezoomd degelijk uitziet, vallen de textures tegen als je inzoomt. Vooral de personagemodellen zijn vrij teleurstellend, iets dat eens te meer opvalt tijdens de tussenfilmpjes. Deze filmpjes lijken bovendien te worden afgespeeld in een sub-HD resolutie want het beeld ziet er vrij blokkerig uit. Een waardige PlayStation 5-port kun je dit dus nauwelijks noemen. Bespaar jezelf ook van de Engelse stemmen trouwens, want die zijn tenenkrommend slecht. De acteurs praten steeds met een Oost-Europees accent dat werkelijk niet te aanhoren is. Gelukkig biedt het spel ook iets wat het omschrijft als een Native Mode, waarbij de personages in hun eigen taal spreken. Dit is niet alleen bevorderlijk voor de sfeer, maar ook voor je gemoed.
Fans van klassieke RTS-games die afgelopen jaren wat op droog zaad zaten, omarmden Iron Harvest met open armen. Afgelopen jaren leek het genre plaats te moeten ruimen voor MOBA's zoals League of Legends of Heroes of the Storm, en Iron Harvest was een welgekomen wederopstanding van een genre dat zijn hoogdagen beleefde in de jaren negentig en begin jaren tweeduizend (een van deze klassiekers kende met Age of Empires IV zijn eigen verrijzenis). De originele release van Iron Harvest was verre van perfect, maar talloze patches en twee DLC's later is Iron Harvest een meer dan degelijke RTS geworden. Dat de consoleversie al deze veranderingen direct meekrijgt, is leuk nieuws natuurlijk. Maar de grootste vraag die je waarschijnlijk hebt als consolespeler, is hoe het spel speelt op console.
Oorlogje voeren vanuit je luie zetel
Wel, ontwikkelaar KING Art Games is er vrij goed in geslaagd om de muis en toetsenbord-controls op een toegankelijke manier te vertalen naar een besturing met een controller. Bevelen geven doe je aan de hand van een contextueel selectiewiel en de vier actieknoppen van je controller. Als je bijvoorbeeld een Engineer unit hebt geselecteerd, gebruik je X om iets te bouwen of om aan te vallen als het selectiewiel gefocust is op een groep vijanden. Met driehoekje gebruik je dan weer een speciale aanval tijdens een gevecht. Met R1 en L1 doorloop je snel je verschillende units en als je R1 lang ingedrukt houdt, dan selecteer je al je units. Natuurlijk kan je ook een bepaald aantal units activeren. Alles verloopt eigenlijk vrij intuïtief, al zijn er ook enkele omslachtige elementen aanwezig. Zo is de manier om units te groeperen niet bepaald ideaal en is het selecteren van vijanden of bepaalde elementen op de map soms lastig. Dit valt vooral te wijten aan het feit dat een joystick nooit zo nauwkeurig is als een muis.
Toegegeven, de besturing zal nooit zo vlot zijn als op pc, het platform waarvoor het spel oorspronkelijk werd ontwikkeld, maar over het algemeen is de spelervaring op console vrij aangenaam. Vooral het systeem met het selectiewiel is een interessante en originele manier om het genre toegankelijk te maken op consoles, al kan ik me wel voorstellen dat sommigen zich zullen storen aan de permanente aanwezigheid hiervan. Gezien het genre al zo dun gezaaid is op consoles, is de kans sowieso groot dat liefhebbers van het genre deze titel maar al te graag zullen oppikken. Veel alternatieven zijn er immers niet en je kan moeilijk ontkennen dat de setting van Iron Harvest enorm tot de verbeelding spreekt.
Voor het vaderland!
De combinatie van een post-Eerste Wereldoorlogs-Europa met retrofuturistische technologie, waaronder mechs, is simpelweg fascinerend. Zeker als je de hele setting van het spel baseert op de prachtige kunst van Jakub Różalski. Het unieke uitgangspunt waarmee zowel Różalski als de ontwikkelaars aan de slag zijn gegaan, zorgt alvast voor een boeiend verhaal dat inspiratie put uit de Europese geschiedenis. In de verhaalmodus volg je het conflict vanuit het oogpunt van enkele helden van drie grote naties, of vier als je de DLC meetelt, die op de rand van een allesverslindende oorlog staan maar ontdekken dat ze een gezamelijke en gevaarlijkere vijand hebben. Vier van deze hoofdstukken vormen samen een groter geheel, terwijl de laatste DLC, Operation Eagle, als een meer losstaand verhaal aanvoelt dat zich afspeelt tegen de achtergrond van het centrale conflict. Wat voor mij het meest interessantst was, is dat je eigenlijk een computerspelversie van Scythe aan het spelen bent en je veel elementen herkent, zoals de helden, de mechs en de algemene sfeer. Doordat Scythe meer facties heeft dan Iron Harvest, was ik wel wat teleurgesteld in het feit dat er slechts vier facties zijn in het spel. Wie weet komen er nog facties bij in toekomstige DLC, maar kan je dan nog spreken van een Complete Edition?
Wat voor mij het meest interessantst was, is dat je eigenlijk een computerspelversie van Scythe aan het spelen bent.
Naast de verhaalmodus, heb je uiteraard ook een Skirmish-modus en enkele single player-missies die bestaan uit uitdagingen. Daarnaast is er ook een uitgebreide mutliplayermodus waarbij je zowel 1v1, 2v2 of 3v3 quick matches, custom matches als ranked matches kan spelen. Hieraan gekoppeld is er, net zoals bij elk multiplayerspel tegenwoordig, de gebruikelijke bezigheidstherapie in de vorm van seizoenen, met tal van beloningen, uitdagingen, virtuele munten en een levelsysteem voor je profiel. Ideaal dus voor wie zich wilt storten op de multiplayer, maar gezien ik eerder een solospeler ben tegenwoordig, was dit alles voor mij persoonlijk weinig interessant.
Waar de consoleversie wel de mist ingaat, is op visueel vlak. De graphics lijken een serieuze downgrade te hebben gekregen ten opzichte van de pc-versie, die trouwens beschikbaar is via Game Pass. Hoewel het spel er volledig uitgezoomd degelijk uitziet, vallen de textures tegen als je inzoomt. Vooral de personagemodellen zijn vrij teleurstellend, iets dat eens te meer opvalt tijdens de tussenfilmpjes. Deze filmpjes lijken bovendien te worden afgespeeld in een sub-HD resolutie want het beeld ziet er vrij blokkerig uit. Een waardige PlayStation 5-port kun je dit dus nauwelijks noemen. Bespaar jezelf ook van de Engelse stemmen trouwens, want die zijn tenenkrommend slecht. De acteurs praten steeds met een Oost-Europees accent dat werkelijk niet te aanhoren is. Gelukkig biedt het spel ook iets wat het omschrijft als een Native Mode, waarbij de personages in hun eigen taal spreken. Dit is niet alleen bevorderlijk voor de sfeer, maar ook voor je gemoed.
Conclusie
Iron Harvest: Complete Edition is een boeiende RTS-game met een sterk verhaal en een knappe setting, die bovendien vrij aangenaam speelt op consoles. De consoleversie boet visueel helaas wat in ten opzichte van de pc-versie, maar heeft als voordeel dat alle DLC's inbegrepen zijn. Beschik je over een pc die het spel kan draaien, dan verdient deze versie absoluut voorang, zeker gezien de verlaagde prijs van de pc-versie.
Pro
- Goede implementatie van de controls voor console
- Fascinerend verhaal
- Geweldige setting
Con
- Visueel teleurstellend
- Weinig facties
- Engelse stemmen zijn tenenkrommend slecht
7
Over
Beschikbaar vanaf
26 oktober 2021
Gespeeld op
- PlayStation 5
Beschikbaar op
- PlayStation 5
- Xbox Series X|S
Ontwikkelaar
- KING Art Games
Uitgever
- PLAION
