De boomer shooter-fanaten onder ons zullen de naam Painkiller maar al te goed kennen. De game verscheen oorspronkelijk in 2004 en werd ontwikkeld door de Poolse studio People Can Fly, die we ook kennen van Bulletstorm en het recentere Outriders. Painkiller was geliefd en kreeg in de jaren daarna meerdere vervolgen, gemaakt door andere ontwikkelaars. Nu, dertien jaar later, is er eindelijk een nieuw deel in de vorm van een reboot, en de vraag is natuurlijk of deze herinterpretatie eer doet aan de klassieke franchise. Ik heb het spel de afgelopen tijd uitgebreid gespeeld en neem jullie graag mee in mijn ervaringen.
In het verhaal van Painkiller
krijgen we als speler de taak om de gevallen engel Azazel te stoppen. We bevinden ons in de tussenwereld Limbo, waarin we de demonische legers van de duistere engel moeten tegenhouden voordat ze volledig losgelaten worden op aarde. De game richt zich vooral op co-op, met een ervaring die je met maximaal drie spelers kan doorspelen.
Het arsenaal aan wapens is daarentegen wel een sterk aspect van het spel. Wapens kun je kopen door levels te spelen en daarin geld te verzamelen. De gunplay voelt strak aan, en elk wapen heeft naast de primaire vuurstand vaak een speciale aanval, zoals een bom of een ijsaanval die vijanden tijdelijk bevriest. Dit systeem werkt goed en voelt bevredigend aan tijdens het spelen.
Het verhaal van Painkiller stelt helaas ook te weinig voor. Als je de game wilt aanschaffen voor het verhaal, kun je beter je geld sparen voor iets anders. Dit is een van de zwakste punten van de game, naast de missiestructuur. De levels zijn echter wel mooi ontworpen en deden me sterk denken aan de Doom-games. Ook de metalmuziek tijdens het afslachten van vijanden draagt bij aan de sfeer. Jammer genoeg kunnen het verhaal en de repetitieve missies deze positieve elementen niet ondersteunen.
Wat daarnaast ook tegenvalt, is de beperkte hoeveelheid content. Er zijn maar negen levels in de verhaalmodus, genaamd Raids. Met een uur of vier ben je ook al door het verhaal heen, wat weinig is voor de prijs van de game. Daarnaast is er een roguelite-modus genaamd Rogue Angel, waarin je wapens en tarotkaarten kunt verzamelen door bazen te verslaan. Dit voegt enkele extra uren content toe, maar de gameplay blijft te simpel en onvoldoende boeiend om langdurig te vermaken.
Technisch draait de game echter soepel op pc, zonder haperingen of grote framedrops. Visueel ziet het spel er indrukwekkend uit en er zijn voldoende grafische instellingen om het spel optimaal te laten draaien op verschillende systemen.
In het verhaal van Painkiller
Het arsenaal aan wapens is een sterk aspect van het spel
In Pailkiller kun je kiezen uit vier verschillende personages: Ink, Sol, Void en Roch. Qua uiterlijk verschillen ze duidelijk van elkaar, maar in de praktijk maakt dit weinig verschil tijdens het spelen. Elk personage heeft een unieke passieve vaardigheid, maar die beïnvloedt de gameplay niet genoeg om een duidelijke voorkeur te creëren.Het arsenaal aan wapens is daarentegen wel een sterk aspect van het spel. Wapens kun je kopen door levels te spelen en daarin geld te verzamelen. De gunplay voelt strak aan, en elk wapen heeft naast de primaire vuurstand vaak een speciale aanval, zoals een bom of een ijsaanval die vijanden tijdelijk bevriest. Dit systeem werkt goed en voelt bevredigend aan tijdens het spelen.
Het verhaal is zwak, net als de missiestructuur
Daarnaast is er een tarotkaartensysteem waarmee je voor elke missie tijdelijke buffs kunt inzetten. Na elk level verdwijnen de kaarten en moet je nieuwe kopen. Het systeem is functioneel, maar voelt duur en te beperkt aan. Omdat je de kaarten slechts één keer per missie kunt gebruiken, koos ik er vaak voor om mijn geld te sparen voor wapens of upgrades voor mijn schietijzers. Daardoor gebruikte ik de kaarten vaker niet dan wel, en voegde het voor mij niet genoeg toe.Het verhaal van Painkiller stelt helaas ook te weinig voor. Als je de game wilt aanschaffen voor het verhaal, kun je beter je geld sparen voor iets anders. Dit is een van de zwakste punten van de game, naast de missiestructuur. De levels zijn echter wel mooi ontworpen en deden me sterk denken aan de Doom-games. Ook de metalmuziek tijdens het afslachten van vijanden draagt bij aan de sfeer. Jammer genoeg kunnen het verhaal en de repetitieve missies deze positieve elementen niet ondersteunen.
De gameplay blijft te simpel en onvoldoende boeiend
De missies zelf zijn saai, hebben weinig variatie en worden snel repetitief. Bijvoorbeeld het uitmoorden van vijanden om een vat met zogenaamd hun bloed te vullen komt regelmatig terug. Ook de waves van vijanden die je steeds moet afweren, zorgen voor weinig afwisseling. Zowel het verhaal als de missiestructuur maken deze game hierdoor enorm middelmatig.Wat daarnaast ook tegenvalt, is de beperkte hoeveelheid content. Er zijn maar negen levels in de verhaalmodus, genaamd Raids. Met een uur of vier ben je ook al door het verhaal heen, wat weinig is voor de prijs van de game. Daarnaast is er een roguelite-modus genaamd Rogue Angel, waarin je wapens en tarotkaarten kunt verzamelen door bazen te verslaan. Dit voegt enkele extra uren content toe, maar de gameplay blijft te simpel en onvoldoende boeiend om langdurig te vermaken.
Technisch draait de game soepel op pc
Ik speelde de game solo, omdat ik geen vrienden had die het spel ook in hun bezit hadden en we maar één code ontvingen. Dat de game vooral ontwikkeld is om met vrienden te spelen, merk je op verschillende vlakken. Zo speel je door het verhaal met AI-gestuurde teamgenoten aan je zijde. Ook de functionaliteit om elkaar te reviven en de manier waarop alles in elkaar zit, voelt onnatuurlijk aan als solo-ervaring. De AI werkt redelijk goed, maar is helaas niet altijd perfect. Zo waren er momenten waarop ik moest wachten tot ze een bepaald verzamelpunt bereikten en ze er iets te lang over deden om mij weer te vergezellen. Het spel is duidelijk ontworpen met co-op in gedachten, waardoor solo spelen minder plezierig is.De gameplay blijft te simpel en onvoldoende boeiend om langdurig te vermaken.
Technisch draait de game echter soepel op pc, zonder haperingen of grote framedrops. Visueel ziet het spel er indrukwekkend uit en er zijn voldoende grafische instellingen om het spel optimaal te laten draaien op verschillende systemen.
Conclusie
Painkiller is uiteindelijk een magere herinterpretatie van de klassieke boomer shooter. De gunplay werkt goed, de levels zijn mooi ontworpen en zowel technisch als grafisch is er weinig op aan te merken. Maar deze pluspunten worden overschaduwd door de saaie missiestructuur, het oninteressante verhaal en de beperkte hoeveelheid content. Helaas is dit geen ode of heropleving van de naam Painkiller, en kun je deze game helaas beter links laten liggen. Ik kan me voorstellen dat de ervaring iets beter tot zijn recht zou komen als je het met vrienden speelt, want je voelt op alle vlakken dat het daarvoor ontworpen is. Toch zullen de saaie missies er niet beter op worden, maar je kunt wel samen het leed van deze middelmatige game delen.
Pro
- Gunplay voelt goed aan
- Grafisch mooi en technisch ook sterk
- De metalmuziek klinkt goed en draagt bij aan de sfeer
Con
- Het verhaal stelt niets voor
- De missies zijn saai en oninteressant
- Als solospeler haal je er weinig uit
- Er is te weinig content
- De AI werkt soms tegen
- Het tarotkaartensysteem is functioneel maar te beperkt
5
Over
Beschikbaar vanaf
21 oktober 2025
Gespeeld op
- PC
Beschikbaar op
- PC
- PlayStation 4
- PlayStation 5
- Xbox One
- Xbox Series X|S
Genre
- Shooter
Ontwikkelaar
- Anshar Studios
Uitgever
- 3D Realms
