Pneuma of Pneumata, het lijkt wel een bizarre mix tussen (slaap)apneu en reuma. Niets is minder waar: pneuma staat in het Grieks voor ‘adem’, waarmee een onstoffelijk wezen of invloed aangeduid wordt. Verdere research leert dat het woord in een meer religieuze context ook aanzien kan worden als ‘geest’ of ‘ziel’. Ontwikkelaar Deadbolt Interactive moest dus in haar binnenste kijken voor Pneumata, de oldschool first-person survival horrorgame die de formule naar het jaar 2024 wenst over te hevelen. Aan ons om te bezien of de geest effectief nog in de fles is bij het reviewen van deze Lovecraftiaanse horrorgame.
Morton, Missouri, Verenigde Staten. Wat een doodnormaal stadje lijkt te zijn, is al snel een naïeve droom. Morton wordt opgeschrikt door gruwelijke moorden in de oude Clover Hill-appartementen. Rechercheur moordzaken David Hernandez neemt de dubieuze taak op zich om de moorden en het stadje van dichterbij te onderzoeken. Hij is bereid om zichzelf in zijn werk te begraven en het mysterieuze appartementencomplex aan een deftige screening te onderwerpen. David heult echter wel een niet te onderschatten trauma met zich mee: als opgelopen traumatisch hersenletsel nog niet voldoende is, heeft hij ook afscheid moeten nemen van zijn te vroeg overleden vrouw. Ondanks je beschadigde hersenen, waarbij feit en fictie in elkaar lijken over te vloeien, is het aan jou om op onderzoek en verkenning te gaan. Een poging ongelooflijke gruwelen is je deel terwijl je er alles doen om jezelf nog levend te houden. De duistere waarheid ontplooit zich laagje per laagje terwijl je verder afdaalt in de pikdonkere wereld van Morton en haar appartementencomplex.
Je opent de doos en daarin tref je een mysterieuze videoband aan. In de kelder van je woonst staat strategisch een VHS-afspeelapparaat opgesteld waar je de tape op afspeelt. Vanuit het standpunt van een handycam (denk bijvoorbeeld Outlast, maar dan zonder de stress van je batterijen niet op te gebruiken) word je getransporteerd naar een stuk strand waar een vuurtoren je om de haverklap trakteert op een loeiharde misthoorn. Ook hier kom je heel wat vreemds en speciaal spul tegen, wat je uiteindelijk doet bewegen naar Morton. Maar wie was die mysterieuze figuur op Davids oprit? En waarom stuurt hij vreemde videobanden op? En waarom ziet David vreemde silhouetten die er niet zijn? Of toch wel? Aan jou als speler om het avontuur aan te gaan.
Die lore staat trouwens bol van de slijmerige, volgens de uitgever “Lovecraftiaanse” gedrochten. Deze wezens, die vaak een hybride zijn tussen varkens/zwijnen en mensen, zitten achter je aan en zorgen voor menig jumpscare wanneer ze vanuit onverwachte hoek op je huid zitten. Een paar welgemikte schoten of een paar vegen van de koekenpan werken evenwel wonderen. Het Clover Hill-appartementencomplex fungeert als een soort negen verschillende lagen van Dante’s hel, terwijl je je weg baant door krappe gangen, smalle luchtkokers en vochtige rioolbuizen.
Helaas zijn er zaken in Pneumata die nog bekend klinken uit lang vervlogen gametijden, maar niet op een goede manier. Een laadscherm is met de huidige generatie aan games een reliek aan het verleden, maar toch slaagt Deadblot Interactive erin om vandaag de dag nog steeds een laadscherm te voorzien waar je even moet wachten eer je verder kan met de game. Ik speel tot op vandaag nog steeds Playstation 3-spellen die minder laadschermen kennen of dat op zijn minst kunnen verhullen door middel van een cutscene te laten afspelen terwijl de game in de achtergrond aan het laden is. Nog zo’n technisch designelement dat gerust in het jaar 1996 had mogen blijven: wanneer je in Pneumata een gebruiksvoorwerp inzet, zie je na een druk op de knop het bewuste voorwerp voor je uitzweven en zijn ding doen. Zonder dat er handen zijn gemodelleerd om deze handelingen uit te voeren. Al helemaal lullig is het wanneer je je wapen vasthebt en je de kniptang gebruikt, want voor je ogen zie je de kniptang door je getrokken wapen clippen en in dit geval het slot kapot knippen. Moest hoofdpersonage David Hernandez nu een telekinetische gave hebben die dit mogelijk zou maken, maar helaas. Dit komt op technisch standpunt natuurlijk zeer amateuristisch over en haalt je volledig uit de game. En dan heb ik nog niet de onzichtbare muren vermeld, wat eigenlijk al helemaal niet meer kan. Voeg daar nog het feit dat je cutscenes niet kan skippen wanneer je sommige segmenten opnieuw speelt of cutscenes opnieuw afspelen wanneer je bij het backtracken eenzelfde locatie passeert en je begrijpt dat Pneumata niet bepaald uitblinkt in zijn presentatie.
Wat presentatie betreft, deze is voor het design van de monsters ook niet echt indrukwekkend te noemen. In het eerste uur van de game ben je nog geïntrigeerd door hoe je vijanden er als een wandelende mens vol pus of hybride tussen varken en mens bijlopen. Maar dat liedje duurt echter niet lang, want na dat eerste uur zie je geen evolutie in de vijandelijke karakters. Het leveldesign van deze game voelt na een tijdje ook zeer geïnspireerd aan. Het is mooi dat je je als ontwikkelaar baseert op de survival horror games van weleer, maar zorg er dan niet voor dat het wel heel snel eentonig wordt zoals hier in Pneumata. Je hebt het gevoel dat er vele, reeds bewezen game-elementen mooi zijn gekopieerd van voorgangers, maar dat het nergens echt goed is uitgewerkt waardoor het al snel vervelend repetitief aanvoelt.
Het ding is echter wel: Pneumata is zeker speelbaar. Je ragt je door de puzzels en vijanden heen op een soort breinloze-modus-aan-manier en al is er niets baanbrekends aan de gameplay, toch kabbelt de game rustig voort zonder echt iets storends te doen. Je (vuur)wapens missen wel de kick die andere games in het genre wel hebben en de score op de achtergrond lijkt een loop van twee minuten die zich telkens herhaalt, maar dat kan je nog wel door de vingers. Daarom voelt het onfair aan om Pneumata te buizen, want ook al is het niet het scherpste potlood uit je binnenzak, je kan er tenminste iets mee opschrijven.
Maar. Een grote maar. Dat is echter buiten het laatste uur van deze titel gerekend. De release van Pneumata werd enkele keren uitgesteld en dat zie je. Het einde is zo snel, onhandig en klungelig afgerond dat je je niet van de indruk kan ontdoen dat deze game niet volledig af is. Wat je als gameplay tegen het einde van dit ongeveer vijf uur durende verhaal voorgeschoteld krijgt, is een simpele gameplay loop die gewoon rotslecht is en zelfs in de jaren 90 niet door de beugel kon. Het plot, als je al van een coherent plot kan spreken, is tot overmaat van ramp op zijn eindpunt al helemaal een rommeltje met een simpele uitleg die je al lang zag aankomen en allesbehalve bevredigend is.
Morton, Missouri, Verenigde Staten. Wat een doodnormaal stadje lijkt te zijn, is al snel een naïeve droom. Morton wordt opgeschrikt door gruwelijke moorden in de oude Clover Hill-appartementen. Rechercheur moordzaken David Hernandez neemt de dubieuze taak op zich om de moorden en het stadje van dichterbij te onderzoeken. Hij is bereid om zichzelf in zijn werk te begraven en het mysterieuze appartementencomplex aan een deftige screening te onderwerpen. David heult echter wel een niet te onderschatten trauma met zich mee: als opgelopen traumatisch hersenletsel nog niet voldoende is, heeft hij ook afscheid moeten nemen van zijn te vroeg overleden vrouw. Ondanks je beschadigde hersenen, waarbij feit en fictie in elkaar lijken over te vloeien, is het aan jou om op onderzoek en verkenning te gaan. Een poging ongelooflijke gruwelen is je deel terwijl je er alles doen om jezelf nog levend te houden. De duistere waarheid ontplooit zich laagje per laagje terwijl je verder afdaalt in de pikdonkere wereld van Morton en haar appartementencomplex.
Houd je (varkens)kop erbij
En pikdonker is het al van de eerste seconde dat je Pneumata opstart. Op het titelscherm waan je je onder water terwijl een drijvende varkenskop het weinige schemerlicht waarover je beschikt, al voor een groot deel afschermt. Wanneer je dan effectief op start drukt bij de verhaalmodus die de game te bieden heeft, ontwaak je in je huis in het midden van de nacht. Het regent buiten pijpenstelen en al snel bekruipt je een ongemakkelijk gevoel. Tot overmaat van ramp schrik je je een bult wanneer een overijverige PostNL-bezorger zijn voertuig op je oprit parkeert, aanbelt en vervolgens dreigend in het licht van de koplampen van zijn wagen blijft staan, gericht naar je slaapkamerraam. Voor je “Kan een mens nu eens niet rustig een nachtje doorslapen!?” durft te denken, schrik je op de overloop van de eerste verdieping in je huis een bult wanneer een mysterieus silhouet zich naar de andere kamer begeeft. De schemerfiguur blijkt na enige prospectie nergens te bespeuren en wanneer je je voordeur opent, blijkt de op het eerste zicht postbezorger een pakketje voor je te hebben achtergelaten.Sommige wapens kunnen na veelvuldig gebruik ook breken of kapotgaan, dus het is in Pneumata kwestie van spaarzaam met je voorwerpen en kogels om te gaan.
Je opent de doos en daarin tref je een mysterieuze videoband aan. In de kelder van je woonst staat strategisch een VHS-afspeelapparaat opgesteld waar je de tape op afspeelt. Vanuit het standpunt van een handycam (denk bijvoorbeeld Outlast, maar dan zonder de stress van je batterijen niet op te gebruiken) word je getransporteerd naar een stuk strand waar een vuurtoren je om de haverklap trakteert op een loeiharde misthoorn. Ook hier kom je heel wat vreemds en speciaal spul tegen, wat je uiteindelijk doet bewegen naar Morton. Maar wie was die mysterieuze figuur op Davids oprit? En waarom stuurt hij vreemde videobanden op? En waarom ziet David vreemde silhouetten die er niet zijn? Of toch wel? Aan jou als speler om het avontuur aan te gaan.
Veeg met de koekenpan
Je beleeft deze survival horror vanuit first-person modus. Je rugzak dient dankzij de beschikbare vakjes als inventory voor de voorwerpen die je vindt onderweg. En dat zijn er heel wat. Denk aan wapens (mes, pistool, koekenpan, …), medicinale benodigdheden en handige tools zoals een kniptang om je weg verder te zetten. Je zal al deze voorwerpen nodig hebben tijdens je tocht naar de waarheid en kan sommige items zelfs combineren, al komt dit niet zo vaak voor. Sommige wapens kunnen na veelvuldig gebruik ook breken of kapotgaan, dus het is in Pneumata kwestie van spaarzaam met je voorwerpen en kogels om te gaan. Via je richtingtoetsen kan je slots toewijzen aan je wapens zodat je niet telkens in het pauzemenu je wapen moet selecteren en equippen. In het pauzemenu vind je trouwens ook een boekje dat als questboekje dient en waar je het reeds vertelde verhaal in enkele volzinnen kan raadplegen. Onderweg verzamel je naast alle materialen voor je inventory ook brieven en audiotapes die de lore van Pneumata verder uitdiepen.Die lore staat trouwens bol van de slijmerige, volgens de uitgever “Lovecraftiaanse” gedrochten. Deze wezens, die vaak een hybride zijn tussen varkens/zwijnen en mensen, zitten achter je aan en zorgen voor menig jumpscare wanneer ze vanuit onverwachte hoek op je huid zitten. Een paar welgemikte schoten of een paar vegen van de koekenpan werken evenwel wonderen. Het Clover Hill-appartementencomplex fungeert als een soort negen verschillende lagen van Dante’s hel, terwijl je je weg baant door krappe gangen, smalle luchtkokers en vochtige rioolbuizen.
Groene plantjes
De premisse van de game klinkt veelbelovend. En met de succesvolle reboots van oude franchises als Resident Evil begrijp je volledig waarom Deadbolt Interactive de tijd rijp acht voor een meer klassieke survival horror game. Doorheen de wereld van Pneumate tref je dan ook vele kwinkslagen naar het genre aan. Ditmaal is het geen typemachine, maar een ouderwetse videorecorder waar je je voortgang moet opslaan. Nota bene in kamers die tot op de nok gevuld zijn met groene plantjes. Klinkt bekend, niet?Helaas zijn er zaken in Pneumata die nog bekend klinken uit lang vervlogen gametijden, maar niet op een goede manier. Een laadscherm is met de huidige generatie aan games een reliek aan het verleden, maar toch slaagt Deadblot Interactive erin om vandaag de dag nog steeds een laadscherm te voorzien waar je even moet wachten eer je verder kan met de game. Ik speel tot op vandaag nog steeds Playstation 3-spellen die minder laadschermen kennen of dat op zijn minst kunnen verhullen door middel van een cutscene te laten afspelen terwijl de game in de achtergrond aan het laden is. Nog zo’n technisch designelement dat gerust in het jaar 1996 had mogen blijven: wanneer je in Pneumata een gebruiksvoorwerp inzet, zie je na een druk op de knop het bewuste voorwerp voor je uitzweven en zijn ding doen. Zonder dat er handen zijn gemodelleerd om deze handelingen uit te voeren. Al helemaal lullig is het wanneer je je wapen vasthebt en je de kniptang gebruikt, want voor je ogen zie je de kniptang door je getrokken wapen clippen en in dit geval het slot kapot knippen. Moest hoofdpersonage David Hernandez nu een telekinetische gave hebben die dit mogelijk zou maken, maar helaas. Dit komt op technisch standpunt natuurlijk zeer amateuristisch over en haalt je volledig uit de game. En dan heb ik nog niet de onzichtbare muren vermeld, wat eigenlijk al helemaal niet meer kan. Voeg daar nog het feit dat je cutscenes niet kan skippen wanneer je sommige segmenten opnieuw speelt of cutscenes opnieuw afspelen wanneer je bij het backtracken eenzelfde locatie passeert en je begrijpt dat Pneumata niet bepaald uitblinkt in zijn presentatie.
In het eerste uur van de game ben je nog geïntrigeerd door hoe je vijanden er als een wandelende mens vol pus of hybride tussen varken en mens bijlopen. Maar dat liedje duurt echter niet lang.
Wat presentatie betreft, deze is voor het design van de monsters ook niet echt indrukwekkend te noemen. In het eerste uur van de game ben je nog geïntrigeerd door hoe je vijanden er als een wandelende mens vol pus of hybride tussen varken en mens bijlopen. Maar dat liedje duurt echter niet lang, want na dat eerste uur zie je geen evolutie in de vijandelijke karakters. Het leveldesign van deze game voelt na een tijdje ook zeer geïnspireerd aan. Het is mooi dat je je als ontwikkelaar baseert op de survival horror games van weleer, maar zorg er dan niet voor dat het wel heel snel eentonig wordt zoals hier in Pneumata. Je hebt het gevoel dat er vele, reeds bewezen game-elementen mooi zijn gekopieerd van voorgangers, maar dat het nergens echt goed is uitgewerkt waardoor het al snel vervelend repetitief aanvoelt.
Het ding is echter wel: Pneumata is zeker speelbaar. Je ragt je door de puzzels en vijanden heen op een soort breinloze-modus-aan-manier en al is er niets baanbrekends aan de gameplay, toch kabbelt de game rustig voort zonder echt iets storends te doen. Je (vuur)wapens missen wel de kick die andere games in het genre wel hebben en de score op de achtergrond lijkt een loop van twee minuten die zich telkens herhaalt, maar dat kan je nog wel door de vingers. Daarom voelt het onfair aan om Pneumata te buizen, want ook al is het niet het scherpste potlood uit je binnenzak, je kan er tenminste iets mee opschrijven.
Maar. Een grote maar. Dat is echter buiten het laatste uur van deze titel gerekend. De release van Pneumata werd enkele keren uitgesteld en dat zie je. Het einde is zo snel, onhandig en klungelig afgerond dat je je niet van de indruk kan ontdoen dat deze game niet volledig af is. Wat je als gameplay tegen het einde van dit ongeveer vijf uur durende verhaal voorgeschoteld krijgt, is een simpele gameplay loop die gewoon rotslecht is en zelfs in de jaren 90 niet door de beugel kon. Het plot, als je al van een coherent plot kan spreken, is tot overmaat van ramp op zijn eindpunt al helemaal een rommeltje met een simpele uitleg die je al lang zag aankomen en allesbehalve bevredigend is.
Conclusie
Pneumata belooft alles wat een fan van oldschool survival horrors wil horen: een inventory-systeem zoals de vroegere Resident Evils, een beklemmende sfeer, leuke maar uitdagende omgevingspuzzels en geschifte vijanden. Maar helaas komt daar amper iets van terecht. Dit onaffe boeltje rijgt de middelmatigheid aan elkaar met een incoherent plot, weinig inspirerende vijanden en omgevingen en een einde die naam niet waardig. Men zegt weleens dat je beter goed steelt dan slecht bedenkt, maar deze vlieger gaat niet op voor Pneumata. Want deze titel steelt niet alleen van de inspiratiebronnen waar het zich op baseert, maar voert het dan ook nog eens zwakjes uit.
Pro
- Het begin van de game doet je hunkeren naar meer
- Variatie in wapens
- Bijwijlen beklemmende sfeer
Con
- Weinig tot geen originaliteit
- Ongeïnspireerde vijanden en omgevingen
- Een plot de naam niet waardig
- Ondermaats einde
- Gameplay biedt niet veel soeps
4
Over
Beschikbaar vanaf
20 september 2024
Gespeeld op
- PlayStation 5
Beschikbaar op
- PC
- PlayStation 5
- Xbox Series X|S
Genre
- Horror
- Survival
Ontwikkelaar
- Deadbolt Interactive
Uitgever
- Perp Games
