Streamz is een Vlaamse streamingdienst die niet alleen Vlaamse, maar ook (inter)nationale series en films bevat. Streamz biedt drie abonnementsvormen aan afhankelijk van je voorkeuren (met of zonder reclame, recente blockbusters, het aantal kijkprofielen, het aantal schermen waarop je tegelijk kan kijken, downloaden …).
Hieronder volgt een overzicht van films en series die onze redacteurs vorige maand bekeken hebben op Streamz.
Beau Is Afraid is Ari Asters derde langspeelfilm, na het succes van Hereditary en Midsommar. De film volgt Beau, een volwassen man die sinds zijn kindertijd wordt geplaagd door angsten, gevoed door de strikte regels van zijn moeder. Het eerste deel van de film is veelbelovend, waarin we kennismaken met Beau (Joaquin Phoenix), een eenzame vijftiger die in een vervallen flatgebouw woont, gelegen in een van de gevaarlijkste buurten van de stad.
Beau Is Afraid is een lange film van drie uur met sublieme momenten, maar ook scènes die geschrapt hadden mogen worden. Niet omdat ze geen visie of artistieke waarde hadden, maar omdat het vaak doodlopende vertakkingen waren binnen het geheel. Beau zijn reis in de film wordt gekenmerkt door de voortdurende angst voor seks en dood. Hij is geen heldhaftig figuur; integendeel, Beau is een bange, kwetsbare man die zijn verantwoordelijkheden ontloopt, wat het moeilijk maakt om empathie voor hem te voelen.
Toch heeft de film me geen moment verveeld dankzij Ari Asters talent als regisseur. Het verhaal balanceert voortdurend tussen realiteit en de psychose van Beau, waarbij Aster telkens de grenzen opzoekt. De film is opmerkelijk door zijn creatieve ideeën en symboliek, zij het dat het soms enige inspanning vergt om alle lagen en nuances volledig te begrijpen.
Zat iemand te wachten op een soort beertje Paddington voor stoners? Blijkbaar wel, want de twee films van Seth MacFarlane waarin een vuilbekkende teddybeer samen met Mark Wahlbergh een olijk duo vormde, werden heuse hits. In plaats van een derde film krijgen we nu echter een limited serie die tegelijk ook fungeert als een prequel en die is ... okay.
Het probleem zit hem wat in de premisse. Een schattige teddybeer die tot leven gekomen is en weed rookt en geilt op volwassen vrouwen is lollig voor een film, misschien zelfs twee films. Maar de spoeling van de grap is voor een serie nu echt wel dunnetjes geworden. De reeks wordt ook niet echt geholpen door het feit dat het zich situeert in de jaren negentig, maar veel jokes bevat die eigenlijk beter passen bij onze hedendaagse maatschappij.
Dat neemt niet weg dat Ted best aardig wegkijkt. Het is een luchtige show met een best amusante cast en een Macfarlane die zich nog steeds weet te profileren als sterk stemacteur. Het is kortom een show die geen impact heeft, maar als een halfuurtje tijdverdrijf zijn er slechtere keuzes dan die irritante beer.
Toen de eerste aflevering van Het Eiland twintig jaar (man, wat worden we oud!) geleden uitgezonden werd, was ik als vijftienjarige koppige puber helemaal niet bezig met wat mijn ouders op het kleine scherm bekeken. Vaak werd de televisie door hen ingepalmd met een Britse misdaadserie die de hele avond leek te duren of een documentaire over de Tweede Wereldoorlog die me op dat moment nog saaier leek dan recht voor je uit staren naar een betonnen blok.
Gelukkig weet ik die twee formats intussen al wat meer te appreciëren dan toen, maar nog gelukkiger was dat mijn ouders me de programma’s van regisseur en scenarist Jan Eelen bijbrachten. Tot de komst van Het Eiland waren de Vaneigens-rubriek (nen tango!) in Man Bijt Hond, Alles kan beter en In de Gloria vaste kost bij ons thuis. Dus hoeft het dan ook niet te verbazen dat Het Eiland ook bij mij weer een schot in de roos was. De hilarische typetjes, het geweldige scenario, het plezier dat van het scherm droop … Als puber is weinig wat je ouders zien grappig, maar toen heb ik me samen met hen kapot gelachen. Wat uiteindelijk tot een van de zeldzame memorabele televisiemomenten met het gezin is uitgegroeid.
Vaneigens is een terugblik naar de twee seizoenen van Het Eiland dan ook absoluut spek voor mijn bek. Het is heerlijk om terug gekatapulteerd te worden naar een tijd waar de Vlaamse comedyreeksen in mijn ogen op hun top stonden. Dit met getuigenissen van de hoofd- en nevenactoren is 20 Jaar Het Eiland een heerlijke trip down memory lane die de zeer amicale en speciale sfeer die bij de cast en crew rondzweeft, haast tastbaar maakt. Ik heb het dan ook niet droog kunnen houden van het lachen bij deze terugblik, die de magie van weleer perfect weet te capteren. Verplichte kost voor iedereen die mee is opgegroeid met Het Eiland.
De feelgood musicalfilm Greatest Days met muziek van Take That stond al even op mijn lijstje. Met mijn zwak voor musical(film)s was de selectie voor deze maand dus geen moeilijke keuze. Greatest Days is de verfilming van de musical The Band, eveneens met de muziek van Take That. Al zijn de vriendinnen in Greatest Days geen fan van Take That of The Band, maar van The Boys.
In Greatest Days volgen we vijf beste vriendinnen die 25 jaar geleden de avond van hun leven hadden op het concert van The Boys. 25 jaar later wint een van die vriendinnen tickets voor het reünieconcert van The Boys in Athene en beslist haar oude vriendschappen nieuw leven in te blazen. Na al die tijd komen de vriendinnen opnieuw samen voor een laatste concert. Ondertussen halen ze herinneringen boven, delen ze hoe hun levens zijn uitgedraaid en worden oude wonden opnieuw opengereten. Dit allemaal op de tonen van Take That, gebracht door The Boys.
Ik wist op voorhand niet wat te verwachten van deze musicalfilm en heb deze dan ook op me laten afkomen. De hoofdcast bestaat uit Aisling Bea, Jayde Adams, Amaka Okafor, Alice Lowe en hun jongere varianten Lara McDonnell, Carragon Guest, Nandi Hudson, Eliza Dobson en tot slot Jessie Mae Alonzo. De musicalfilm was vermakelijk. Greatest Days kan rekenen op een ontroerend en mooi uitgewerkt verhaal, maar springt er niet per se bovenuit. De film duurt 99 minuten en dat blijkt ook een goeie lengte te zijn. Het verhaal verveelt niet, gaat vlot genoeg vooruit en alles kan verteld worden zonder in te boeten op emotionaliteit. Wat mij zeker kon bekoren, is hoe The Boys in elke scène worden ingewerkt en we op die manier meegenomen worden in de verbeelding van de vriendinnen.
Hieronder volgt een overzicht van films en series die onze redacteurs vorige maand bekeken hebben op Streamz.
Aeyenah
Beau Is AfraidBeau Is Afraid is Ari Asters derde langspeelfilm, na het succes van Hereditary en Midsommar. De film volgt Beau, een volwassen man die sinds zijn kindertijd wordt geplaagd door angsten, gevoed door de strikte regels van zijn moeder. Het eerste deel van de film is veelbelovend, waarin we kennismaken met Beau (Joaquin Phoenix), een eenzame vijftiger die in een vervallen flatgebouw woont, gelegen in een van de gevaarlijkste buurten van de stad.
Beau Is Afraid is een lange film van drie uur met sublieme momenten, maar ook scènes die geschrapt hadden mogen worden. Niet omdat ze geen visie of artistieke waarde hadden, maar omdat het vaak doodlopende vertakkingen waren binnen het geheel. Beau zijn reis in de film wordt gekenmerkt door de voortdurende angst voor seks en dood. Hij is geen heldhaftig figuur; integendeel, Beau is een bange, kwetsbare man die zijn verantwoordelijkheden ontloopt, wat het moeilijk maakt om empathie voor hem te voelen.
Toch heeft de film me geen moment verveeld dankzij Ari Asters talent als regisseur. Het verhaal balanceert voortdurend tussen realiteit en de psychose van Beau, waarbij Aster telkens de grenzen opzoekt. De film is opmerkelijk door zijn creatieve ideeën en symboliek, zij het dat het soms enige inspanning vergt om alle lagen en nuances volledig te begrijpen.
Killjoy
TedZat iemand te wachten op een soort beertje Paddington voor stoners? Blijkbaar wel, want de twee films van Seth MacFarlane waarin een vuilbekkende teddybeer samen met Mark Wahlbergh een olijk duo vormde, werden heuse hits. In plaats van een derde film krijgen we nu echter een limited serie die tegelijk ook fungeert als een prequel en die is ... okay.
Het probleem zit hem wat in de premisse. Een schattige teddybeer die tot leven gekomen is en weed rookt en geilt op volwassen vrouwen is lollig voor een film, misschien zelfs twee films. Maar de spoeling van de grap is voor een serie nu echt wel dunnetjes geworden. De reeks wordt ook niet echt geholpen door het feit dat het zich situeert in de jaren negentig, maar veel jokes bevat die eigenlijk beter passen bij onze hedendaagse maatschappij.
Dat neemt niet weg dat Ted best aardig wegkijkt. Het is een luchtige show met een best amusante cast en een Macfarlane die zich nog steeds weet te profileren als sterk stemacteur. Het is kortom een show die geen impact heeft, maar als een halfuurtje tijdverdrijf zijn er slechtere keuzes dan die irritante beer.
Merlin
20 Jaar Het EilandToen de eerste aflevering van Het Eiland twintig jaar (man, wat worden we oud!) geleden uitgezonden werd, was ik als vijftienjarige koppige puber helemaal niet bezig met wat mijn ouders op het kleine scherm bekeken. Vaak werd de televisie door hen ingepalmd met een Britse misdaadserie die de hele avond leek te duren of een documentaire over de Tweede Wereldoorlog die me op dat moment nog saaier leek dan recht voor je uit staren naar een betonnen blok.
Gelukkig weet ik die twee formats intussen al wat meer te appreciëren dan toen, maar nog gelukkiger was dat mijn ouders me de programma’s van regisseur en scenarist Jan Eelen bijbrachten. Tot de komst van Het Eiland waren de Vaneigens-rubriek (nen tango!) in Man Bijt Hond, Alles kan beter en In de Gloria vaste kost bij ons thuis. Dus hoeft het dan ook niet te verbazen dat Het Eiland ook bij mij weer een schot in de roos was. De hilarische typetjes, het geweldige scenario, het plezier dat van het scherm droop … Als puber is weinig wat je ouders zien grappig, maar toen heb ik me samen met hen kapot gelachen. Wat uiteindelijk tot een van de zeldzame memorabele televisiemomenten met het gezin is uitgegroeid.
Vaneigens is een terugblik naar de twee seizoenen van Het Eiland dan ook absoluut spek voor mijn bek. Het is heerlijk om terug gekatapulteerd te worden naar een tijd waar de Vlaamse comedyreeksen in mijn ogen op hun top stonden. Dit met getuigenissen van de hoofd- en nevenactoren is 20 Jaar Het Eiland een heerlijke trip down memory lane die de zeer amicale en speciale sfeer die bij de cast en crew rondzweeft, haast tastbaar maakt. Ik heb het dan ook niet droog kunnen houden van het lachen bij deze terugblik, die de magie van weleer perfect weet te capteren. Verplichte kost voor iedereen die mee is opgegroeid met Het Eiland.
Sassenach
Greatest DaysDe feelgood musicalfilm Greatest Days met muziek van Take That stond al even op mijn lijstje. Met mijn zwak voor musical(film)s was de selectie voor deze maand dus geen moeilijke keuze. Greatest Days is de verfilming van de musical The Band, eveneens met de muziek van Take That. Al zijn de vriendinnen in Greatest Days geen fan van Take That of The Band, maar van The Boys.
In Greatest Days volgen we vijf beste vriendinnen die 25 jaar geleden de avond van hun leven hadden op het concert van The Boys. 25 jaar later wint een van die vriendinnen tickets voor het reünieconcert van The Boys in Athene en beslist haar oude vriendschappen nieuw leven in te blazen. Na al die tijd komen de vriendinnen opnieuw samen voor een laatste concert. Ondertussen halen ze herinneringen boven, delen ze hoe hun levens zijn uitgedraaid en worden oude wonden opnieuw opengereten. Dit allemaal op de tonen van Take That, gebracht door The Boys.
Ik wist op voorhand niet wat te verwachten van deze musicalfilm en heb deze dan ook op me laten afkomen. De hoofdcast bestaat uit Aisling Bea, Jayde Adams, Amaka Okafor, Alice Lowe en hun jongere varianten Lara McDonnell, Carragon Guest, Nandi Hudson, Eliza Dobson en tot slot Jessie Mae Alonzo. De musicalfilm was vermakelijk. Greatest Days kan rekenen op een ontroerend en mooi uitgewerkt verhaal, maar springt er niet per se bovenuit. De film duurt 99 minuten en dat blijkt ook een goeie lengte te zijn. Het verhaal verveelt niet, gaat vlot genoeg vooruit en alles kan verteld worden zonder in te boeten op emotionaliteit. Wat mij zeker kon bekoren, is hoe The Boys in elke scène worden ingewerkt en we op die manier meegenomen worden in de verbeelding van de vriendinnen.
