Streamz is een Vlaamse streamingdienst die niet alleen Vlaamse, maar ook (inter)nationale series en films bevat. Streamz biedt drie abonnementsvormen aan afhankelijk van je voorkeuren (met of zonder reclame, recente blockbusters, het aantal kijkprofielen, het aantal schermen waarop je tegelijk kan kijken, downloaden, …). Hieronder volgt een overzicht van de films en series die onze redacteurs vorige maand bekeken op Streamz.
De Infiltrant neemt je mee in het leven van oplichter Danny Desmedt (Geert van Rampelberg). Er lopen nieuwe aanklachten tegen hem en hij vreest dat hij opgesloten zal worden, al gooit hij het op een akkoordje met Marc Potvin (Peter Van den Begin), de directeur van Federale Gerechtelijke Politie. Hij moet infiltreren in de drugsbende van Freddy Bernaerts (Dirk Roofthooft), met als doel de volledige bende te klissen. Uiteraard loopt niet alles van een leien dakje, met de nodige criminele activiteiten en actie tot gevolg.
De serie staat vooral gekend voor de combinatie van actie met een vleugje humor, voornamelijk door het personage dat acteur Dirk Roofthooft neerzet. Het criminele meesterbrein blijkt ook gewoon maar een mens te zijn met z'n tekortkomingen. Ook Peter Van den Begin zet weer een sterke rol neer, al mogen ook andere acteurs, zoals Natali Broods en Wouter Hendrickx niet vergeten worden. Aanrader!
Love Actually, geregisseerd door Richard Curtis, is er zo eentje die voor mij in deze categorie past. Op basis van afzonderlijke verhalen wordt ingegaan op verschillende aspecten van liefde. Deze verhalen geraken uiteraard volledig met elkaar verweven en zorgen niet enkel voor hartverwarmende, maar ook heel wat grappige taferelen. Met een sterrencast van jewelste (Hugh Grant, Liam Neeson, Colin Firth, Keira Knightly, Bill Nighy en Rowan Atkinson om er maar enkele te noemen) en heel wat herkenbare momenten, weet de film toch ook menig kijkers te overtuigen die doorgaans iets minder warm worden van de standaard jingle bells. Hoewel het voor sommigen nog iets té cringe zal zijn, ben ik bij deze alvast niet vroegtijdig in slaap gevallen!
Maar kijk, na de dood is er de verrijzenis. De uitleg die gegeven wordt aan het miraculeuze overleven van Dexter is ‘de koude temperatuur’, maar dat er desondanks iets dood gegaan is, dat is duidelijk. De veilige alias Jim Lindsay waar Dexter zich achter schuil hield is volledig vernietigd, Dexter Morgan is officieel terug in het land van de levenden. Dat heeft ook overduidelijk weerslag op de reeks, want Dexter omarmt al snel wederom zijn oude gewoontes en dat is het voeden van zijn donkere passagier, terwijl hij de mensen waar hij om geeft veilig probeert te houden. Geen betere speeltuin om dat te doen, dan in de betonnen jungle van New York City waar er aan moordenaars geen gebrek is.
Daar waar New Blood voelde als een slotstuk in een verhaal, voelt dit Resurrection op elk vlak als een frisse doorstart, die de fans van de originele reeks geeft wat ze willen. De constante interne monoloog van Dexter, de alom bekende muziek, cameos van fan favoriete personages uit de originele reeks. Deze reboot geeft de fans exact wat ze willen. Toch slaagt de reeks om als meer aan te voelen dan het simpel recycleren van de hits. De reeks voelt weliswaar vertrouwd aan, en brengt zelfs de geest van surrogaatvader Harry als moreel kompas terug, maar het weet meer te brengen dan gewoon een nieuw seizoen van ‘Dexter’. Dat komt door een paar factoren. Om te beginnen is de setting van Manhattan een verdomd sterke. New York geeft de reeks een stukje gewelddadige groezeligheid die zich laat voelen in de sfeer die dit seizoen doordringt. Ook de acteurs zijn sterk op dreef, Michael C Hall op kop, die zich volledig smijt in zijn meest memorabele rol. Wederom … in de vorige reeks speelde hij Dexter die iemand anders probeerde te zijn, nu is hij wederom helemaal de Bay Harbor Butcher. Dat resulteert in een paar scènes waarin zijn acteerwerk zo angstaanjagend goed is dat we luidop ‘Ow Shit!’ zeiden. Niemand wisselt zo snel van empathisch naar ronduit bedreigend en vervolgens sassy als Dexter Morgan. Koppel daar nog wat ijzersterk schrijfwerk bij die de reeks geen moment laat dippen en zelfs toewerkt naar een van de meest crowdpleasing finales van het jaar en je krijgt zonder twijfel een van de beste comebacks in de recente televisiegeschiedenis.
Joeri
De Infiltrant
Streamz wordt op tijd en stond aangevuld met nieuwe content, al is die nieuwe content niet altijd nieuw. Zo werd onlangs De Infiltrant op het platform beschikbaar gesteld, ook al dateert die reeks uit 2018. Destijds werd deze uitgezonden op VTM en wie een Streamz-abonnement heeft, kan die dus nu ook streamen. En dat deed ik vorige maand, waarbij ik de serie, bestaande uit acht afleveringen van zo'n 45 minuten, op drie dagen heb uitgekeken.De Infiltrant neemt je mee in het leven van oplichter Danny Desmedt (Geert van Rampelberg). Er lopen nieuwe aanklachten tegen hem en hij vreest dat hij opgesloten zal worden, al gooit hij het op een akkoordje met Marc Potvin (Peter Van den Begin), de directeur van Federale Gerechtelijke Politie. Hij moet infiltreren in de drugsbende van Freddy Bernaerts (Dirk Roofthooft), met als doel de volledige bende te klissen. Uiteraard loopt niet alles van een leien dakje, met de nodige criminele activiteiten en actie tot gevolg.
De serie staat vooral gekend voor de combinatie van actie met een vleugje humor, voornamelijk door het personage dat acteur Dirk Roofthooft neerzet. Het criminele meesterbrein blijkt ook gewoon maar een mens te zijn met z'n tekortkomingen. Ook Peter Van den Begin zet weer een sterke rol neer, al mogen ook andere acteurs, zoals Natali Broods en Wouter Hendrickx niet vergeten worden. Aanrader!
Sir. K
Love Actually
Kerst. De periode om in een warm gezin te genieten van goed gezelschap, een haardvuurtje, een lekker glas wijn, kaarslicht langs alle kanten en uiteraard ook … kerstfilms. Hoewel ik zelf geen diehard kerstpersoon ben, zit ik met een wederhelft die al vanaf oktober aan de kerstboom denkt en elk moment aangrijpt om de tv te claimen en een zeemzoete kerstfilm op te zetten. Dat er in die periode heel wat bagger passeert, hoef ik vast niet te vertellen. Gelukkig zijn er hier en daar ook films in het genre 'holiday romcom' die achteraf best nog acceptabel bleken.Love Actually, geregisseerd door Richard Curtis, is er zo eentje die voor mij in deze categorie past. Op basis van afzonderlijke verhalen wordt ingegaan op verschillende aspecten van liefde. Deze verhalen geraken uiteraard volledig met elkaar verweven en zorgen niet enkel voor hartverwarmende, maar ook heel wat grappige taferelen. Met een sterrencast van jewelste (Hugh Grant, Liam Neeson, Colin Firth, Keira Knightly, Bill Nighy en Rowan Atkinson om er maar enkele te noemen) en heel wat herkenbare momenten, weet de film toch ook menig kijkers te overtuigen die doorgaans iets minder warm worden van de standaard jingle bells. Hoewel het voor sommigen nog iets té cringe zal zijn, ben ik bij deze alvast niet vroegtijdig in slaap gevallen!
Killjoy
Dexter: Resurrection (let op: kan spoilers bevatten van Dexter: New Blood)
Zeggen dat Dexter het tijdens zijn originele acht seizoenen wat lastig had om de aandacht vast te houden, is ietwat van een understatement. Tot ongeveer seizoen 5 wist de reeks het van de pot gerukte idee van een seriemoordenaar met een moreel kompas, die enkel jacht maakte op andere moordenaars, aardig te verkopen. En dan verloor de reeks ietwat de trappers richting een melodramatisch slot. Een paar jaar geleden kwam er echter plots een nieuw seizoen. Soort van. Het probleem met Dexter: New Blood, was dat het voelde als een epiloog. Het idee van Dexter, die onderdook onder een nieuwe naam in ruraal New York, was solide, alleen voelde het nauwelijks als ‘Dexter’. Dat is uiteraard logisch. Het fictieve dorpje Iron Lake kon niet verder verwijderd zijn van Miami en we hadden een hoofdpersonage dat zijn stinkende best deed om iemand anders te zijn. Dexter vocht in New Blood onsuccesvol tegen zijn donkere impulsen en probeerde iemand anders te zijn. Dat zorgde voor een reeks die logischerwijze een identiteitscrisis had. Toen Dexter aan het einde dan ook afgeknald werd en voor dood achtergelaten werd in de sneeuw, voelde het wederom als een einde in mineur voor het personage.Maar kijk, na de dood is er de verrijzenis. De uitleg die gegeven wordt aan het miraculeuze overleven van Dexter is ‘de koude temperatuur’, maar dat er desondanks iets dood gegaan is, dat is duidelijk. De veilige alias Jim Lindsay waar Dexter zich achter schuil hield is volledig vernietigd, Dexter Morgan is officieel terug in het land van de levenden. Dat heeft ook overduidelijk weerslag op de reeks, want Dexter omarmt al snel wederom zijn oude gewoontes en dat is het voeden van zijn donkere passagier, terwijl hij de mensen waar hij om geeft veilig probeert te houden. Geen betere speeltuin om dat te doen, dan in de betonnen jungle van New York City waar er aan moordenaars geen gebrek is.
Daar waar New Blood voelde als een slotstuk in een verhaal, voelt dit Resurrection op elk vlak als een frisse doorstart, die de fans van de originele reeks geeft wat ze willen. De constante interne monoloog van Dexter, de alom bekende muziek, cameos van fan favoriete personages uit de originele reeks. Deze reboot geeft de fans exact wat ze willen. Toch slaagt de reeks om als meer aan te voelen dan het simpel recycleren van de hits. De reeks voelt weliswaar vertrouwd aan, en brengt zelfs de geest van surrogaatvader Harry als moreel kompas terug, maar het weet meer te brengen dan gewoon een nieuw seizoen van ‘Dexter’. Dat komt door een paar factoren. Om te beginnen is de setting van Manhattan een verdomd sterke. New York geeft de reeks een stukje gewelddadige groezeligheid die zich laat voelen in de sfeer die dit seizoen doordringt. Ook de acteurs zijn sterk op dreef, Michael C Hall op kop, die zich volledig smijt in zijn meest memorabele rol. Wederom … in de vorige reeks speelde hij Dexter die iemand anders probeerde te zijn, nu is hij wederom helemaal de Bay Harbor Butcher. Dat resulteert in een paar scènes waarin zijn acteerwerk zo angstaanjagend goed is dat we luidop ‘Ow Shit!’ zeiden. Niemand wisselt zo snel van empathisch naar ronduit bedreigend en vervolgens sassy als Dexter Morgan. Koppel daar nog wat ijzersterk schrijfwerk bij die de reeks geen moment laat dippen en zelfs toewerkt naar een van de meest crowdpleasing finales van het jaar en je krijgt zonder twijfel een van de beste comebacks in de recente televisiegeschiedenis.
