Het enige wat bij mij knaagt bij het niet gaan voor een tweede kind is dat mijn dochter nooit een broer of zus zal hebben. Ze vraagt er niet echt naar en ik weet dat samenspelen onder kleine kinderen geen garantie op succes is, maar ik hoop dat we later nooit te horen krijgen van haar dat het een gemis was.
Buiten dat: ik heb drie dagen per week de twee neefjes op bezoek om ze naar school te brengen en ik ben toch altijd blij dat het tijd is om te vertrekken.
Ik en mijn vriendin komen zelf uit een groot gezin, dus het gevoel is bij ons misschien sowieso al anders. Wij hangen ook allemaal serieus aan elkaar, meer zelfs dan vroeger.
Ik laat het misschien negatief uitschijnen, maar een mens is een gewoontedier. Alles went na een tijdje, ook al is het nu voor een stuk op automatische piloot. Daarmee dat ik ook zeg: 3 kinderen, oké, maar enkel en alleen als ik minder kan gaan werken en meer tijd heb voor mezelf én de kinderen.
Nu de jongste op een zekere leeftijd komt (1j 4m), is het wel tof om ze samen te zien spelen en dingen ondernemen/uitvinden.
Vrijdag komt hier een slaapcoach langs. Zeer benieuwd naar!
