Toevluchtsoord voor de (toekomstige) mama's en papa's

[Cupcake]

Stand van zaken bij ons thuis: ellendig.

Onze kleinste (bijna 2 jaar) is precies op de planeet gezet om onze mentale weerbaarheid te testen. De weinige verplichtingen die een 2-jarige heeft, zijn telkens een bron van miserie en chaos:

• Dat wil niet eten. Eet nog niets van brokjes, ze moet daarvan kokhalzen. En zelfs babyvoeding eet ze amper. Vers koken hebben we gewoon opgegeven. Allemaal vergeefse moeite. Tonnen eten zijn hier al in de vuilnisbak gevlogen. Olvarit all the way. Eten van een ander merk? Nope, enkel Olvarit. Ook wanneer ze wil eten, kiest ze volledig zelf. We zetten haar aan tafel, vastgeklikt in een peuterstoeltje met 5-puntsgordel. -> Hysterisch krijsen, gooit haar eten op de grond en ze wrikt zich volledig los. Gaat recht staan op haar stoel, kruipt op tafel, ... Dan zetten we haar op de grond omdat we het zo beu zijn en na 2 minuten begint ze dan de kruimels van de grond te eten. Dezelfde (brood)kruimels die we 2 minuten geleden nog mooi aan haar presenteerden aan tafel. Alsof we haar geen eten geven ofzo. Ook in fruitpap mogen geen brokjes zitten. En dan nog wil ze vaak geen fruitpap eten. Alleen voorgemaakte fruitzakjes uit de winkel.
• Dat wil zich niet wassen. In bad gaan is een verplicht nummertje. Ze krijst vanaf het moment dat ze in de badkamer komt, tot ze eruit gaat.
• Dat wil niet (in)slapen. Elke avond minstens een uur mee bezig. Wordt nog regelmatig wakker 's nachts.
• Dat wil meestal ook niet ververst worden. Ze gaat zich weerspannig gedragen op allerlei manieren. Ze krult zich helemaal op, strekt zich uit, wrikt zich los, roepen, tieren, krijsen, ... Vaak moeten we met twee zijn: de ene houdt haar vast en de ander verversen. Een kindje van nog geen 2 jaar.

Positief puntje: als ze zich nergens toe verplicht voelt, is het een heel vrolijk, guitig en uitermate schattig kindje. Lachen, dansen, zingen, brabbelen, kattenkwaad uithalen, ... Maar dat slaat in een vingerknip om naar een hysterisch, door-de-duivel-bezeten monster van zodra ze iets "moet" doen, zoals hierboven. Op die momenten kan ze ook echt uithalen naar ons: slaan, aan de haren trekken, kopstoten geven, ... Ook onze 4-jarige is daar regelmatig het slachtoffer van.

Mocht je een camera zetten in ons huis, het lijkt hier soms oorlogsgebied. Ik heb al vaak gezegd tegen mijn vrouw dat we met haar naar de kinderpsychiater moeten maar ze lacht dit weg.

Zou het kunnen dat ze vrij gevoelig is (en overprikkeld)?

 

[Sylverscythe]

Goh, dat eten is een dingetje bij veel kinderen. Je moet dat op een zeker moment loslaten en gewoon meegaan met de flow, want een tweejarige kan je amper tot iets dwingen. Pick your battles. Uiteraard moet je die 's ochtends geen pasta geven omdat ze dat wil ... maar als die op Olvarit wil overleven ... dan is dat maar zo.

Voor de rest ... het is een ... fase?

Wat die gemeenheid betreft moet je wel duidelijk blijven stellen dat dat niet kan.

Pick your battles is inderdaad zowat de handleiding voor een 2-jarige denk ik. Eigenlijk nog nooit gelukt om door dwang en kwaad te zijn ze te laten eten of iets anders, het is altijd eerst compleet kalmeren langs twee kanten. En dan nog is het vaak gewoon "ah, je wil kaas eten in plaats van groenten, ok, een stuk kaas en een hap groenten dan om de beurt".

 

[mac-bc]

Dit

En als je voelt dat je toch gaat ontploffen, zorgen dat de situatie veilig is en even de kamer verlaten om op adem te komen.

Inderdaad, maar dan begint mijn vrouw te roepen dat ik terug moet komen omdat ze denkt dat ik wegloop van de miserie. Maar eigenlijk is dat om te vermijden dat het volledig escaleert.

 

[mac-bc]

Zou het kunnen dat ze vrij gevoelig is (en overprikkeld)?

Als ze kopstoten geeft, dan denk ik eerder dat ze ONgevoelig en harteloos is.
Neen maar serieus, misschien wel. Geen idee. Zal er eens op letten.

 

[Visenya]

Inderdaad, maar dan begint mijn vrouw te roepen dat ik terug moet komen omdat ze denkt dat ik wegloop van de miserie. Maar eigenlijk is dat om te vermijden dat het volledig escaleert.

En heb je dat zo al, op een rustige manier, gezegd tegen je vrouw? Ik snap haar reactie ook wel, maar ze kan dat in sommige situaties ook niet rieken dat je bijna ontploft.

Hier werken we trouwens pro-actief, als we merken dat de ander z'n dagje niet heeft en op ontploffen staat nadat de dochter de 'juiste' knopjes weer eens heeft ingedrukt, kom je tussen en neem je over. Zonder verwijten naar elkaar.

Het is nu ook gewoon een moeilijke leeftijd en het betert naarmate je beter kan communiceren met je dochter. Maar nu lukt dat gewoon nog niet.

 

[kaydoh]

Gisteren iets te hevig gereageerd op de dochter, en instant spijt van.
Ze hangt het echt al een week uit (fase I know), voor het minste wenen, vork ligt verkeerd? =>wenen, Stoel staat niet dicht genoeg tegen papa? =>wenen, zondag toen we samen pannenkoeken aan het maken waren, had ik langer gemixt dan mevrouw =>wenen.

Gisterenavond dan even ontploft tijdens tandenpoetsen, alé ja als je dat tandenpoetsen kan noemen, geroepen op haar en ze opgepakt en in haar kamer gezet, ik was nog niet terug beneden of ik had al spijt.

 

[Avondland]

Als ze kopstoten geeft, dan denk ik eerder dat ze ONgevoelig en harteloos is.
Neen maar serieus, misschien wel. Geen idee. Zal er eens op letten.

Heel kordaat en correct zijn daartegen.

Maar niet beginnen slaan of pedagogische tikken uitdelen. Heb mijn dochter al een aantal keer streng toegesproken en in de hoek gezet maar nog nooit geslagen.

 

[mac-bc]

Heel kordaat en correct zijn daartegen.

Maar niet beginnen slaan of pedagogische tikken uitdelen.

Slaan doe ik uiteraard niet, maar pedagogische tikken af en toe wel. Lijkt me logisch.

Heb mijn dochter al een aantal keer streng toegesproken en in de hoek gezet maar nog nooit geslagen.

Allez komaan, Avondland. Dit is toch echt iets van in de boekjes?

Zo'n klein monster dat haar eten op de grond gooit, aan uw haar begint te trekken en het bloed vanonder uw nagels haalt... En wat zou jij daaraan doen? In de hoek zetten?
Alsof die ook maar één nanoseconde blijft staan. En wat ga je dan doen? Nog eens proberen? En nog eens, tot het een spelletje wordt?

 

[Avondland]

Slaan doe ik uiteraard niet, maar pedagogische tikken af en toe wel. Lijkt me logisch.

Doe ik ook niet.

Allez komaan, Avondland. Dit is toch echt iets van in de boekjes?

Zo'n klein monster dat haar eten op de grond gooit, aan uw haar begint te trekken en het bloed vanonder uw nagels haalt... En wat zou jij daaraan doen? In de hoek zetten?
Alsof die ook maar één nanoseconde blijft staan. En wat ga je dan doen? Nog eens proberen? En nog eens, tot het een spelletje wordt?

Bij mij blijft die gewoon zitten hoor. Dan is die onder de indruk en weet ze dat ze te ver is gegaan. En dan ben ik nog de good cop die teveel toelaat maar mijn vrouw en ik proberen wel consistent te zijn.

 

[Likes]

Allez komaan, Avondland. Dit is toch echt iets van in de boekjes?

Zo'n klein monster dat haar eten op de grond gooit, aan uw haar begint te trekken en het bloed vanonder uw nagels haalt... En wat zou jij daaraan doen? In de hoek zetten?
Alsof die ook maar één nanoseconde blijft staan. En wat ga je dan doen? Nog eens proberen? En nog eens, tot het een spelletje wordt?

Je kan ze in hun stoel ook in de hoek zetten. Klinkt eerder alsof pedagogische tikken de makkelijke oplossing zijn. En dat zijn ze vaak ook. Maar op langere termijn komt dat de band met uw kind niet ten goede. Dan heb je gewoon een kind die gehoorzaamt omdat het bang is dat je kwaad zal worden.

Een pedagogische tik is geen goed plan en niet meer van deze tijd.

 

[Green Mamba]

Slaan doe ik uiteraard niet, maar pedagogische tikken af en toe wel. Lijkt me logisch.

Wat is het verschil? Uiteindelijk komt het toch op hetzelfde neer hoor. Fysiek zijn waar het ook verbaal kan.

 

[exCite]

Slaan doe ik uiteraard niet, maar pedagogische tikken af en toe wel. Lijkt me logisch.



Allez komaan, Avondland. Dit is toch echt iets van in de boekjes?

Zo'n klein monster dat haar eten op de grond gooit, aan uw haar begint te trekken en het bloed vanonder uw nagels haalt... En wat zou jij daaraan doen? In de hoek zetten?
Alsof die ook maar één nanoseconde blijft staan. En wat ga je dan doen? Nog eens proberen? En nog eens, tot het een spelletje wordt?

Doe ik ook niet.

Bij mij blijft die gewoon zitten hoor. Dan is die onder de indruk en weet ze dat ze te ver is gegaan. En dan ben ik nog de good cop die teveel toelaat maar mijn vrouw en ik proberen wel consistent te zijn.

Ik ging er dan voor staan, er zal voor alles wel iets te zeggen zijn, maar slaan is gewoon voor niks nodig IMO.

 

[mazzi]

Slaan doe ik uiteraard niet, maar pedagogische tikken af en toe wel. Lijkt me logisch.

Met het risico dat uw bericht sarcastisch was, hoezo is dat logisch?
Zelf ook af en toe een tik op de billen gehad, maar als papa nu denk ik dat er andere manieren zijn. Ik draag respect voor mama en papa hoog in het vaandel en ze moeten luisteren als ze moeten luisteren, maar ik denk dat inderdaad al vaak is aangetoond dat de pedagogische tik achterhaald is.

 

[Sylverscythe]

Slaan doe ik uiteraard niet, maar pedagogische tikken af en toe wel. Lijkt me logisch.

Ik heb door je verhaal nu niet echt de indruk dat het helpt.

 

[Visenya]

Hier vliegt ze ook in de hoek als ze het uithangt (na een waarschuwing) en tegenwoordig is ze zo onder de indruk dat een week erna dreigen met in de hoek staan al genoeg is om bij te draaien.

Eerst pakte dat ook niet en moesten we er ook gaan tegen staan dat ze in de hoek zou blijven, nu weet ze dat het wel terecht is dat ze er staat en moet ze blijven staan tot ze gekalmeerd is.

Kordaat en altijd hetzelfde doen. Grenzen zijn er voor een reden.

 

[Sylverscythe]

Hier vliegt ze ook in de hoek als ze het uithangt (na een waarschuwing) en tegenwoordig is ze zo onder de indruk dat een week erna dreigen met in de hoek staan al genoeg is om bij te draaien.

Eerst pakte dat ook niet en moesten we er ook gaan tegen staan dat ze in de hoek zou blijven, nu weet ze dat het wel terecht is dat ze er staat en moet ze blijven staan tot ze gekalmeerd is.

Kordaat en altijd hetzelfde doen. Grenzen zijn er voor een reden.

Hier is in de hoek zetten meestal iets dat gebeurt wanneer ze al overstuur is omdat ze niet wil luisteren, en dan blijft ze tegenwoordig effectief moeilijk zitten en moet ik er bijzitten/staan. Wat wel nog altijd effect heeft (als ze nog niet zo ver is) is gewoon tot drie tellen en je rechtzetten, plots gedraagt ze zich dan meestal.

 

[Vrouwtje Theelepel]

Tussen twee en drie jaar ook veel in de hoek gezet. En de eerste keren heel vaak dat hij gewoon schreeuwend zelf uit de hoek terug kwam en dan zonder woorden kordaat oppakken en er terug inzetten. Soms 10 keer op één minuut tot hij het door had. Koppige Duvel.
Één keer ging ik hem na 2-3 minuten uit de hoek halen, hij was rustig, snapte waarom hij in de hoek gezet was, stapt naar de living, neemt zijn plastieken loopfietsje op, kijkt me recht in de ogen en gooit het op de grond. Toen draaide hij zich zonder woorden om en ging zelf terug in de hoek staan.

 

[Visenya]

Hier is in de hoek zetten meestal iets dat gebeurt wanneer ze al overstuur is omdat ze niet wil luisteren, en dan blijft ze tegenwoordig effectief moeilijk zitten en moet ik er bijzitten/staan. Wat wel nog altijd effect heeft (als ze nog niet zo ver is) is gewoon tot drie tellen en je rechtzetten, plots gedraagt ze zich dan meestal.

Hier is ook veel vanaf vijf afgeteld. Of als ze het echt te fel uithangt en kwaad wordt gewoon rustig zeggen 'Ah, maar dan ben jij maar boos.' en verder gaan doen met iets anders/haar geen aandacht geven maar als ze echt te overstuur is om te kalmeren haar wel gaan troosten natuurlijk. Maar wel proberen duidelijk te maken dat zo'n gedrag niet door de beugel kan.

 

[Avondland]

Soms zijn ze heel schattig boos. Dan grommen ze en slaan ze de armen over elkaar en lopen stuurs met een pruillip rond. Dan zijn ze om op te eten.

 

[sneeuwzwart]

Die van ons (3 jaar oud) stapt dan soms kwaad naar een stoel, gaat er ostentatief opzitten, armen met een grote zwaai over elkaar kruisen, hoofd een beetje naar voren kantelen, een kwaad gezicht, en dan luidop zeggen "IK BEN BOOS". Geweldig om te zien, wel moeilijk om dan zelf serieus te blijven.