Toevluchtsoord voor de (toekomstige) mama's en papa's

Waarschijnlijk zijn er meerdere meningen maar hoe reageer je als ouder het best wanneer het kind zulke eisen stelt dat het mama of papa moet zijn die iets doet?

Als je daar steeds in meegaat loop je toch het risico dat het kind zomaar even alles gaat bepalen?
Vaak doet mijn vrouw het gewoon, maar als ze echt niet wilt/kan, ga ik het doen en dan schreeuwt de dochter maar wat. Een klein voorbeeld: mijn vrouw legt de dochter altijd in bed als ze 's avond thuis is, want dat wilt de dochter. Prima, geen probleem. Maar laatst voelde mijn vrouw zich niet goed en heb ik aangeboden de dochter in bed te leggen. Dat wou de dochter uiteraard niet. Dus heb ik haar gewoon gedragen terwijl ze wat zeurde/weende en na het wat te negeren en over andere dingen te beginnen, stopte ze en kon ik haar uiteindelijk rustig in bed leggen.
 
Waarschijnlijk zijn er meerdere meningen maar hoe reageer je als ouder het best wanneer het kind zulke eisen stelt dat het mama of papa moet zijn die iets doet?

Als je daar steeds in meegaat loop je toch het risico dat het kind zomaar even alles gaat bepalen?
Momenteel: thuis mag ze wenen zoveel ze wil, als er gezegd is dat ik het ga doen, doe ik het ook gewoon. Desnoods koelt ze maar even af in een hoekje.
Op een ander geven we helaas rapper toe, vooral omdat mijn vrouw zich schaamt omdat ze aan het wenen is. Ik zou ze gewoon meepakken naar buiten en op straat mag ze voor mijn part bleiten zoveel ze wil.. 🤷‍♂️ Ze (= de dochter) weet goed genoeg wat ze doet om er niet teveel in mee te gaan. En dat het haar zin niet is is haar probleem, niet het mijne.

Al is het natuurlijk niet echt fijn om de "boeman" te zijn.
 
Ik lach daar intussen mee. Ik zeg dan aan de keukentafel kei-enthousiast dat ik super goed nieuws heb voor hen, een cadeau heb voor hen, een leuke verrassing ... vanavond is het met papa gaan slapen!

/Cue drama. Soms moet je het gewoon omarmen.


Meestal lukt het wel oké hier nu, voor het slapengaan en opstaan hebben we duidelijke afspraken wanneer het met mama is en wanneer het met papa is, en als er een verandering in het schema is proberen we dat op voorhand goed duidelijk te maken. Maar soms zijn ze te moe, hebben ze hun dag niet, ... en is het toch nog eens drama, zeker met de dochter. De zoon begint daar nu beetje bij beetje wel uit te groeien.
 
Momenteel: thuis mag ze wenen zoveel ze wil, als er gezegd is dat ik het ga doen, doe ik het ook gewoon. Desnoods koelt ze maar even af in een hoekje.
Op een ander geven we helaas rapper toe, vooral omdat mijn vrouw zich schaamt omdat ze aan het wenen is. Ik zou ze gewoon meepakken naar buiten en op straat mag ze voor mijn part bleiten zoveel ze wil.. 🤷‍♂️ Ze (= de dochter) weet goed genoeg wat ze doet om er niet teveel in mee te gaan. En dat het haar zin niet is is haar probleem, niet het mijne.

Al is het natuurlijk niet echt fijn om de "boeman" te zijn.
Herkenbaar. Ben zelf ook wel de strengste van ons 2 (tegen alle verwachtingen in :unsure: )en denk dat ze daarom ook liever de mama heeft. En idd thuis mag ze zoveel schreeuwen en tieren als ze wilt, dat is haar probleem dan :laugh: .

Ik moet wel zeggen dat het allemaal wel meevalt, want we hebben echt een enorme lieve/brave dochter. Ondeugd zit en moet er wel wat inzitten, maar in het algemeen is dat echt een droomkind (om het zo te zeggen). Als ze al eens stout is en gestraft wordt, dan moet ze ook sorry komen zeggen en dat doet ze dan ook.
 
Zoals Pardel zegt inderdaad, pick your battle. De ene keer zijn we daar al wat rechtlijniger in dan de andere.
Hangt ook wat af van de 'goesting' bij ons beide om er al dan niet een drama van te maken :tongue:
 
Hier varieert het wat, de ene keer moet het mama zijn, dan ben ik plots de uitverkorene die pakweg haar pyjama moet aandoen. Daarom is het ook nooit erg storend, al kan het terug de kop opsteken. Soms is het gewoon omdat ze niet naar bed wil, dan moet altijd de persoon die niet met haar bezig is haar tanden poetsen of aankleden, en dan is het vaak ook een kwestie van door de zure appel te bijten.

Maar nu logeert er een zus van mijn vrouw bij ons en moet die alles doen. Wat gewoon irritant is bij momenten, maar goed, ook maar tijdelijk.

Anyway, iets anders. De dochter slaapt 's middags vaak nog heel wat. Gisteren bleek er met haar niets aan te vangen 's avonds, een brok ellende die voor alles kwaad werd. Vandaag bericht van de leerkracht dat ze al vaker hebben gemerkt dat ze 's middags niet of pas heel laat in slaap valt, en dan begint te zingen of op andere manieren de andere kinderen wakker houdt. Ze hadden haar dan maar bij de niet-slapers gezet en ze was daar vrolijk mee aan het spelen, en of wij 's avonds iets hadden gemerkt want ze leek er geen last van te hebben. Welja, complete meltdown dus. Dan is de vraag natuurlijk of we de school nog vragen om ze in bed te leggen.
 
Hier varieert het wat, de ene keer moet het mama zijn, dan ben ik plots de uitverkorene die pakweg haar pyjama moet aandoen. Daarom is het ook nooit erg storend, al kan het terug de kop opsteken. Soms is het gewoon omdat ze niet naar bed wil, dan moet altijd de persoon die niet met haar bezig is haar tanden poetsen of aankleden, en dan is het vaak ook een kwestie van door de zure appel te bijten.

Maar nu logeert er een zus van mijn vrouw bij ons en moet die alles doen. Wat gewoon irritant is bij momenten, maar goed, ook maar tijdelijk.

Anyway, iets anders. De dochter slaapt 's middags vaak nog heel wat. Gisteren bleek er met haar niets aan te vangen 's avonds, een brok ellende die voor alles kwaad werd. Vandaag bericht van de leerkracht dat ze al vaker hebben gemerkt dat ze 's middags niet of pas heel laat in slaap valt, en dan begint te zingen of op andere manieren de andere kinderen wakker houdt. Ze hadden haar dan maar bij de niet-slapers gezet en ze was daar vrolijk mee aan het spelen, en of wij 's avonds iets hadden gemerkt want ze leek er geen last van te hebben. Welja, complete meltdown dus. Dan is de vraag natuurlijk of we de school nog vragen om ze in bed te leggen.
Die kan slapen op school?
 
Hier gaan we er wel voor een groot stuk in mee in de voorkeurouder, tenzij het niet kan. Maar dan leggen we ook uit waarom en dat wordt hier dan meestal wel aanvaard. (Bijvoorbeeld: papa zit op toilet en dat duurt te lang om op te wachten :p).

De kleinste wordt morgen 4 jaar, hoe snel gaat de tijd. Ze telt al weeeeken af naar haar verjaardag. 😍
 
Dat is handig. Die van ons gaat nog maar halve dagen vanwege haar dutje. Daar zit het instapklasje bij de eerste kleuterklas.

Op het begin handig, daarna vloek je dat je kind helemaal niet moe is 's avonds.
Het verschil met haar broer die niet slaapt overdag is enorm van moeheid 's avonds.
maar goed, nog een paar weken maar :P
 
Favoriete moment van de dag: een bolletje slaperige kleuter plukken uit haar bed, even naar de zetel gaan en genieten van een knuffelmoment.
 
Vorige week heeft de oudste zijn testen moeten afleggen om een attest lagere school te krijgen. Nu wachten tot 12 juni. We gaan opgebeld worden als hij gebuisd is en een email als jij geslaagd is. Wie verzint nu deze manier van communiceren.

En dan is er nog de vrouw die niet omkan met deze stress. Daar was vorige week al niets mee aan te vangen door de stress van de testen en nu nog minder omdat ze nog zo lang moet wachten eer ze iets gaat weten. Daarbij helpt het niet dat zij ook in zo een situatie heeft gezeten dat ze haar gingen bellen als ze gebuisd was op een examen tijdens haar studies. En ze waren haar toen vergeten te bellen. Dus niets gehoord, ze dacht dat ze geslaagd was en dan toch een dag later een telefoon met oeps, we waren u vergeten te bellen.
 
Dit weekend hadden we nog het (laat) verjaardagsfeest van de zoon voor zijn vriendjes.
Bij een workshop vuurmaken in een vakantiepark had ik eens aan die “ranger” gevraagd of die ook een verjaardagsfeestje met dergelijke activiteiten op locatie wil doen.

Samen met de zoon en haar een programma opgesteld en dit weekend dus met 12 kinderen een shelter in het bos gebouwd, vuur gemaakt (met magnesium stick en met vuurboog), op dat vuur zelfgemaakt brood gebakken aan een stok, netelsoep gekookt en op’t einde nog marshmallows opgewarmd.

De 4u vlogen voorbij en op’t einde hebben we nog een magnesium stick als souvenir meegegeven. De kinderen hebben er blijkbaar thuis heel enthousiast over verteld en de zoon had er ook zichtbaar van genoten. Dat zijn mama, haar en mijn partner en ik tijdens het feestje evenveel plezier maakten als de kinderen, maakte het helemaal af 😌

Ik kijk al uit naar volgend jaar 🤓
 
Dit weekend hadden we nog het (laat) verjaardagsfeest van de zoon voor zijn vriendjes.
Bij een workshop vuurmaken in een vakantiepark had ik eens aan die “ranger” gevraagd of die ook een verjaardagsfeestje met dergelijke activiteiten op locatie wil doen.

Samen met de zoon en haar een programma opgesteld en dit weekend dus met 12 kinderen een shelter in het bos gebouwd, vuur gemaakt (met magnesium stick en met vuurboog), op dat vuur zelfgemaakt brood gebakken aan een stok, netelsoep gekookt en op’t einde nog marshmallows opgewarmd.

De 4u vlogen voorbij en op’t einde hebben we nog een magnesium stick als souvenir meegegeven. De kinderen hebben er blijkbaar thuis heel enthousiast over verteld en de zoon had er ook zichtbaar van genoten. Dat zijn mama, haar en mijn partner en ik tijdens het feestje evenveel plezier maakten als de kinderen, maakte het helemaal af 😌

Ik kijk al uit naar volgend jaar 🤓
Vanaf welke leeftijd?
 
Gisteren oudercontact zoon. De switch van 2de naar 3de kleuter verliep vlot. Cognitief goed mee, daar ziet de juf geen enkel probleem. Sociaal emotioneel twijfelde ze de eerste 2 weken na Pasen (toen hij net veranderd was), maar ergens vind ik dat normaal. Hij kwam plots in een andere klas terecht waarvan de andere klasgenoten elkaar al 3 jaar kennen en samen in de klas zitten. Daar zijn plaats moeten zoeken en in het begin heel timide zijn vind ik meer dan normaal.

Op korte termijn heeft hij toch vrienden gemaakt en heeft z'n plaatsje in de klas verworven.

Echter hijzelf ziet het niet zitten om naar het eerste leerjaar te gaan. Zegt zelf: 'de andere leerlingen hebben al zoveel meer gezien dan mij, dus ik ben er niet klaar voor'. Ik vroeg mij af of hij dat van andere leerlingen gehoord had of van de juf, maar beweerd dat hij dat zelf denkt.

Dat en het feit dat ik nog steeds, misschien onterecht, denk dat we zijn "voordeel" afnemen geeft me een slecht gevoel over de situatie.

Positief dan weer is dat hij terug graag naar school gaat, thuis speelt hij veel meer want school is om te werken. Het zelf leren lezen, schrijven, rekenen, enz. doet hij thuis niet veel meer aangezien hij die uitdaging terug in de klas vindt. Thuis is om te ontspannen en te spelen, en dat merken we.
 
Echter hijzelf ziet het niet zitten om naar het eerste leerjaar te gaan. Zegt zelf: 'de andere leerlingen hebben al zoveel meer gezien dan mij, dus ik ben er niet klaar voor'. Ik vroeg mij af of hij dat van andere leerlingen gehoord had of van de juf, maar beweerd dat hij dat zelf denkt.
Dit zie ik thuis ook bij 2 kinderen. Ergens niet aan willen beginnen omdat ze het niet kunnen. Ik wou kunnen zeggen dat ik daarvoor een oplossing heb, maar we worstelen hier ook nog altijd mee.

De oudste zoon had vorige week zijn proeven voor een attest lagere school en vandaag te horen gekregen dat hij geslaagd is. Vanaf september naar de middelbare school.
 
Terug
Bovenaan