De zaterdag gaan fietsen in Duitland.
Gisteren een trail gedaan van 65km.
Uw lichaam wat uitputten, vergezichten aanschouwen, de natuur, het zonnetje op uw smoel, af en toe een bries, alleen ben je ook nooit.
's avonds goed eten, nog trachten een film te kijken.
Gewoon carpe diem.
Zo, meer moet dat niet zijn.
Mede mogelijk gemaakt door een eigen vroem. (Zou me anders gehandicapt voelen zonder.)
Een gewone wagen maar die straks langer is meegegaan dan het gemiddelde huwelijk.
Is geld, belangrijk? Ja zeker wel.
Neemt zorgen weg, en je kan op reis gaan.
Maar ik zou het echt niet spenderen aan de auto.
Veel geld, en ik zou stoppen met werken ja.
Goede gezondheid.
Als ik zie hoe ze rondom me nu stilaan in panne vallen. Veel nog vrij jonge mensen zelfs.
Sommigen moeten hun sport zelfs definitief opzeggen.
Rugproblemen, aan de knie, heupen, bekken...noem maar op. (Niet allemaal sport gerelateerd trouwens.)
Ene zelfs een auto-immuunziekte gekregen, en die zat al met lichamelijke tegenslagen.
Ik zei onlangs nog tegen ene: "wat is er toch allemaal aan de hand? Wij zijn precies nog de last men standing."
Die ene ligt ondertussen ook al in de prak.
Ooit levendige bendes rond me heb ik in duigen zien vallen. Maar goed, mensen komen en gaan, je leert wel weer nieuwe kennen.
(Wel confronterend telkens voor die mensen. Jij doet leutig voort, en die kunnen niets meer.
Zo van en wat heb jij gedaan de laatste tijd....dan een antwoord geven, over iets wat zij niet meer kunnen. )