Zoals al aangehaald, wanneer spreek je van een pedagogische tik? Voor mij ligt de grens bij je kind echt pijn willen doen. Zelf kreeg ik vooral van mijn moeder geregeld een slag met de vlakke hand op mijn been of arm als ik het aan het uithangen was. Dat was nooit hard, en deed dus geen pijn, maar het had wel een schrikeffect, dat volgens mij voldoende was. Daar lijkt mij niets mis mee. Wat mij eigenlijk het meeste is bijgebleven (een trauma?
), is dat ik het aan het uithangen was en mijn vader mij na de zoveelste aanmaning gewoon zonder commentaar opnam en mij in mijn kamer dropte. Ik neem aan dat we dat nu modern een time-out zouden noemen. Wel ik was daar meer "getraumatiseerd" door dan door die meppen van mijn moeder. Natuurlijk als ik hier sommige posts lees van slagen in het gezicht en dergelijke, dat vind ik er dan weer ver over.
Eerlijk gezegd werkt het ook gewoon hé. Als je als jonge ouder, met chronisch slaapgebrek, in de winkel staat en je kleine van 2-3 jaar krijgt daar een crisis...Iedereen heeft het al eens bij een ander gezien zeker? Al krijsend, soms op de grond, niets aan te zeggen. Misschien dat pedagogisch gezien je die dan moet negeren of een time-out geven, maar veel geluk daarmee op dat moment. Ik kan mij niet herinneren dat ik het ooit heb gedaan, maar lang zou het niet geduurd hebben. Dat als het zo ver kan komen de opvoeding al gefaald is, wel dan denk ik dat onze maatschappij al om zeep zou zijn
Een vriendin van mij heeft een broer met het syndroom van Down. Toen ik daarmee eens op stap was wou die het ook uithangen, waarna zij nogal onzacht zijn arm vastnam en hem al sleurend zei dat hij zijn manieren moest houden. Toen ze aan mijn blik zag dat ik dat niet echt verwachtte zei ze mij ook dat dit gewoon de enige manier was, omdat hij anders gewoon voort doet. Ik vergelijk hier iemand met het syndroom van Down met een klein kind, wat volgens mij niet zo verkeerd is. Natuurlijk, opnieuw, dat gaat dan over eens aan de arm sleuren of een mep geven die geen pijn doet volgens mij. Je kind beginnen aframmelen is gewoon compleet verkeerd.
Ergens is het ook wel onze luxueuze positie hier in het westen waardoor we er wakker van liggen. Als je soms verhalen hoort van opgroeien in China, Afrika, Zuid-Amerika... Ik ga niet zeggen dat het beter is, zeker en vast niet, maar die mensen groeien ook meestal op tot normale personen die hun ouders graag zien. Ik heb nog nooit een zwart kind een scène zien maken in een winkel bijvoorbeeld (anekdotisch natuurlijk). Evengoed is in Zuid-Oost Azië de schoen van moeder "legendarisch".
Tonerider zei:
Als een pedagogische tik traumatiserend moest zijn dan waren al onze (groot)-ouders rijp voor de psychiatrie.
Wel eerlijk gezegd, ik vraag mij toch af hoe het bij die oudere generaties met huiselijk en partnergeweld zou gesteld zijn als het toen even gemakkelijk was hier cijfers van te krijgen. Als ik soms verhalen hoorde over mijn grootvader (vreselijke man), ben ik blij dat mijn moeder zelf zo niet is geworden. Ik denk dat je in die generatie toch ook een serieus aantal mensen kan vinden die moeite hebben met hun emoties en zo van die kleine zaken. Ik ga niet zeggen dat er een verband is, maar zo braaf waren al die oude mensjes niet noodzakelijk wanneer ze nog jong waren alleszins.
Sooth Awful zei:
De huidige generatie kinderen gaat de meest hopeloos zwakke generatie die we ooit hebben gehad, mark my words. De met tolerantie geïndoctrineerde iPhone-generatie, zo noem ik ze.
Al duizenden jaren zeggen mensen dat het de volgende generatie gaat zijn die om zeep is. Eerlijk gezegd, toen ik 18 was of zo zeiden ik en mijn maten dat van de kleine ettertjes toen. Waarschijnlijk zijn die nu jouw leeftijd
Edit: zelf geen kinderen.