bhaalspawn zei:
Ik had nog niet veel aan gevoelens gedacht in deze topic.
Een deel/soort gevoelens is imo het gevolg van de regels waarnaar je leeft.
Hoewel die regels niet altijd zelf te bepalen zijn, kan je soms een cte zien in je eigen houding en acties.
Ik ga nu niet veralgemenen naar de mens is egoïstisch maar daar ga ik, in mijn persoon, van uit.
Als ik dan ook zaken zie die getuigen van zelfopoffering, ben ik vaak diep 'geraakt'.
Lachen om situatiehumor is ook een gevolg van regels die men volgt, bv een prof die met een tut op de kermis rondjes zit te draaien op een pony.
Ik lig met de gedachte alleen al strijk maar wat is er nu grappig aan een prof die het kind uithangt als je niet in een maatschappij leeft waar het absurd is om dat te zien? Dus waar regels bepalen dat het niet kan/mag.
Er zullen wel gevoelens zijn die niet ontstaan door regels of het doorbreken hiervan, hoewel ik hier niet zeker van kan zijn omdat regels soms zo geïnterneerd zijn in de persoon dat ze niet opvallen.
Het onderhouden van deze regels is gewoon consequent zijn.
Het geeft wel de gelegenheid om te denken of je wel naar een juiste regel leeft en of je die dus niet moet aanpassen.
Natuurlijk als je de regels die opgelegd worden gewoon volgt, ze niet consequent volgt of er niet bij nadenkt, dan ben je een machine maar als je 'je eigen' regels bepaalt en probeert te begrijpen dan zie ik het toch direct al als inzicht.
Mss zie ik het begrip regels/theoriën te nauw maar de (meeste) regels die ik volg zijn het resultaat van zelfanalyse. Dat ze correct is, is niet noodzakelijk want een mens is ook maar een ding dat constant evolueert en verandert.
Ook het inzicht dat eruit volgt is niet noodzakelijk correct, waardoor de zekerheid die het biedt ook een onzekerheid inhoudt...
Ik blijf de vlucht uit de realiteit een vreemde stelling vinden.
Dat een mens bezig blijf om bezig te zijn, ervaar ik zelf maar als je zelf je realiteit schept dan wordt je realiteit gecreëerd door je acties, dus ook sport en de hobby's die je beoefend.
Tenzij je het natuurlijk hebt over een 'objectieve' realiteit die imo niemand kan vatten omdat als je dat kan, je idd geen mens, die een vat vol meningen is, meer bent.
Ga mijn puntjes terug genummerd plaatsen.
1. Een prof die met een tut op de kermis rondjes zit te draaien op een pony, vind ik niet grappig, maar interessant.
2. Mja, gevoelens die nauw samenhangen met regels, vind ik eigenlijk redelijk irrelevant hier. Het conformeren of overtreden of met tegenzin volgen van regels zal natuurlijk wel gevoelens uitlokken,
maar in een discussie is dit een redelijk dood spoor. (probeer eens sociale regels te veranderen...-> je ziet pas na de verandering van regels dat er effectief een verandering plaatsgevonden heeft.)
Gevoelens vond ik eerder interessant in deze discussie omdat dat ook een belangrijk domein is in de godsdienst. Godsdiensten spreken aan tot de waaier van menselijke gevoelens. En ja, in die godsdienst zijn er uiteraard ook interne regels die gelden voor iedereen die in die godsdienst meedoet.
Maar meestal zijn de mensen redelijk trouw aan de regels, waardoor de gevoelens IMO los komen van die regels. (en er dus geen verband meer is tussen regels - gevoelens )
En in deze context vind ik gevoelens belangrijk in de discussie waar zekerheid en stabiliteit (op persoonlijk vlak nog altijd) kan verbeterd worden: mensen die meer hun gevoelens kunnen uiten.
Ook zelfkennis speelt hier een rol: je eigen gevoelens kunnen uitdrukken.
( en naar hoogst persoonlijke mening schort er aan dit laatste iets in deze maatschappij )
3. "Vlucht uit de realiteit" is idd een rare uitdrukking, maar ik kan het niet anders verwoorden hoor. Iets wat ik GEEN vlucht uit de realiteit beschouw; is een gesprek voeren over je identiteit/levens-opties/sociale context ...
Bezig blijven om bezig te blijven doet natuurlijk iedereen, maar toch vind ik dat het belangrijk is, zeker voor jezelf, om toch af en toe eens stil te staan bij dit leventje.
Heel veel verder hoef je er niet op in te gaan, anders raken we op een zijspoor.
.