evolutie, creationisme, god, etc.. allemaal leuke theorieën. maar ik heb jaren terug een verhaal van iemand gehoord en hecht daar meer geloof aan dan aan alle andere dingen die men ooit eerder vertelde of in boeken schreef. ik vond dat zo'n fantastische uitleg dat ik tot op de dag van vandaag mij nog exact herinner wat die mij vertelde. heb denk ik nooit eerder zo aandachtig naar iemand kunnen luisteren.
het heeft allemaal te maken met de maan. de maan weegt te weinig. de maan is te licht. is een rare zin om te horen, maar heb dat toen op internet opgezocht. je kunt het gewicht van de maan op twee manieren berekenen. je kunt de inhoud van een bol berekenen x het gewicht van steen, maar je kan het ook berekenen adhv de baan om de aarde, de afstand en de snelheid. en dan kom je op een totaal ander gewicht. het verschil is 1/3e, wat in dit geval een enorm verschil is. nu zijn er 2 wetenschappelijke theorieen hierover, maar niemand kan het echt met bewijzen hard maken..
toen vroeg die man aan mij "tom, weet je hoe dat komt?" hij vertelde dat de maan hol is. en binnenin de maan bevinden zich enorme grotten. die groten zijn dmv een gangenstelsel met elkaar verbonden, en in de maan wonen wezens. toen de maan ontstaan is 4,5 miljard jaar geleden was er een hemellichaam dat botste op de aarde en is toen in het krachtveld van de aarde blijven hangen. maar toen begon rond de buitenkant van de aarde net het leven te ontstaan en daar heeft die een stukje van meegenomen, want wat aan de buitenkant van de aarde is ontstaan is ook begonnen aan de binnenkant van de maan.
die wezentjes die in de maan leven komen ons helpen. elke nacht doen ze dat. je hoort soms van die 'wonderbaarlijke' verhalen over bv iemand die na een aardbeving na 2 weken nog levend onder het puin wordt gevonden en dan roept men 'god heeft mij gered, dit is een wonder!'.. die man zei tegen mij: "tom, dat is god toch niet, als god mensen red, red die toch iedereen? en toch meteen, die gaat toch niet zitten wachten?" dat zijn die wezentjes. maar die wezentjes kunnen niet iedereen helpen want ze moeten nog terug naar de maan en zoveel andere dingen doen.
en toen zei hij: "tom, weet je wat zo raar is? als ik dit verhaal vertel gelooft niemand het. terwijl mensen alles geloven. als je tegen mensen zegt dat er eerst niks was, en in dat totale niks was er opeens een wezen dat we god noemen en die kon alles maken. dat geloven mensen. maar mijn verhaal, gebaseerd op een wetenschappelijk feit, dat gelooft niemand. da's toch raar?"
ik zei "ja dat is inderdaad raar." toen vroeg die "mag ik je nog wat vertellen?" ik zei "tuurlijk, ga je gang" (ik hing toen al voor de volle 200 procent aan zijn lippen).
hij zei: "ik kan je niks beloven want het heeft keihard gesneeuwd, maar weet je die omgevallen boom liggen in het park?" ik zei "ja natuurlijk". zei hij: "ok, daar zitten kabouters. ik kan niet beloven dat we ze vanavond gaan zien, maar zullen we samen naar de kabouters gaan kijken?" ik zei "ja weet je wat het is? ik heb in mijn tuin 2 elfjes en die zeggen dat kabouters niet bestaan." hij zei: " ach man, elfjes liegen, dat weet toch iedereen?!"
vanaf daar stopte het gesprek en gingen we ieders onze eigen weg. tot op de dag van vandaag snap ik nog steeds niet hoe die mijn naam wist. had die man nooit eerder gezien en na dat gesprek ook nooit meer terug gezien. ik keek nog eens achterom en hij was totaal verdwenen, zelfs geen voetsporen in de sneeuw. ik ben er van overtuigd dat die man een van die maan wezentjes was. die maanwezentjes hebben alles en iedereen geschapen. vergeet al de rest, het waren de maanwezentjes. en misschien ben je zonder dat je het weet al eentje tegen gekomen en heeft die een soortgelijk, of net hetzelfde verhaal vertelt.
Duw ik niet hard genoeg?
