Volgens mij wordt het juist de grootste test voor de "Amerikaanse Democratie" sinds het begin ervan, niet dat het niet in stand zal houden, maar wel m.b.t. participatie en de uiteindelijke vertegenwoordiging ervan.
The Two Faces of Kamala Harris
En de democraten zullen het ook nooit leren. Nu wordt een nieuw wit konijn naar voren gebracht, met de naam Kamala Harris, lange tijd de procureur-generaal van de staat Californie en nu dus senator voor diezelfde staat. Als een Afro-Amerikaanse vrouw zullen de Democraten opnieuw weer inzetten op demografische kenmerken en tegenstanders worden wederom beschuldigd als seksisten of racisten.
Steve Mnuchin - op dit moment minister van financien in het kabinet Trump - liet als hypotheekbankier 80.000 gezinnen in Californie omwille van twijfelachtige redenen uit hun huis zetten. Kamala Harris had de bevoegdheid om een federaal onderzoek in te lassen, maar deed dit niet. Achteraf bleek dat zij de enige Democratische kandidaat was die een flinke som had gekregen, om haar te helpen bij haar herverkiezing.
Het zou jammer zijn mocht zij genomineerd worden, aangezien het een persoon is die heel makkelijk haar kar keert, en eigenlijk op dat vlak sterk doet denken aan Hillary Clinton. Obama zei over Hillary Clinton: "She will say anything, and do nothing", en voor Harris geldt dat ook. Als we geen nog zeven jaar Trump willen, zal het toch anders moeten. De Democratische Partij wordt stilaan een partij die de voeling met zijn/haar medemens verlies, en zowel jongeren als progressieven vinden meer en meer de weg niet meer naar de partij. Het is jammer dat het zo moet zijn, want nu is het juist de tijd om te herbronnen, politieke vernieuwing door te voeren en samen een progressiever platform samen te stellen, maar één jaar na de verkiezingen lijkt de partij er niet in te slagen de kiezers die ze verloren hebben, terug te winnen. Integendeel, ze verliezen er alleen maar meer, en de #NeverKamala campagne is ondertussen al van start gegaan. Volgend jaar komen er heel zware senaatsverkiezingen aan voor de Democraten waar ze massaal in de verdediging zullen moeten trekken (senaatszetels in Trumpland verdedigen), en hoewel het Republikeinse kamp ook enorm verdeeld is, lijken de Democraten daar absoluut niet klaar voor.
Ondertussen wordt de politiek in de Verenigde Staten alleen maar vuiler, harder en polariserender, waarbij interne partijpolitiek bijna boeiender geworden is dan de klassieke strijd tussen twee partijen. Meer dan ooit lijken deze twee partijen ook absoluut uit elkaar te vallen, want er is niets dat de kampen nog met elkaar verbindt, tenzij in het respectievelijk tegen Trump of tegen Clinton zijn. De politiek kan verder ook niets meer nog verwezenlijken. Trump heeft bar weinig van zijn plannen kunnen realiseren tot dusver (wegens "te" extreem), zelfs voor zijn partij want in principe heeft zijn partij voor het eerst sinds de jaren '20 (vlak voor de Great Depression) het huis en het senaat in handen. En toch zal hij bekendstaan als de president die heel veel beloofde maar niets kon veranderen. Ook Obama heeft heel weinig van zijn programma kunnen realiseren, want Republikeinen hebben indertijd collectief alles geblokkeerd. Daardoor blinkt het land vooral uit in stilstand, en dan zeker in het Heartland, waar men doorgaans minder aandacht voor heeft. De globalisatie werkt namelijk alleen maar in de al rijke regio's.
Mensen voelen zich in de steek gelaten, zien achteruitgang, en voelen die "politieke" spanning ook. Het anti-establishment sentiment wordt daarmee gevoed. Daar heeft Donald Trump ook op kunnen inspelen. En daarnaast zijn mensen over het algemeen niet tevreden over hoe de politiek - niet alleen in de Verenigde Staten trouwens - immigratie aanpakt, en de globalisering heeft voor de mensen van het binnenland of de meer afgelegen regio's alleen maar schade toegediend.
Gematigde Republikeinse senators houden ondertussen hun hart vast, want als de kiezer het beleid kan afstraffen, zal het dat ook doen, en gematigde Republikeinen zijn kop van jut. Bepaalde gematigden die binnenkort een herverkiezing staat op te wachten hebben al gezegd geen nieuwe termijn te ambieren, omdat ze de bui al aanvoelen. Bannon viseert bepaalde zitjes en zet daar oerconservatieven, kandidaten van de Tea Party of Trumpisten (iemand die het Trumpplatform ondersteunt) tegenover en in veel gevallen gaan zij er dan ook met de overwinning vandoor, en blijft het establishment geshockt achter. Als de kiezer de kans heeft om het establishment een hak te zetten, dan zal het dat niet na laten, want de kiezer is zowel op links als op rechts vlak boos met hoe het er aan toe gaat in Amerika, en met hoe het er aan toe gaat in de wereld.
Er komen zware en zwarte tijden aan voor Amerikanen, en misschien wel ter uitbreiding de wereld. Als de Democratische partij zo voortdoet, dan is haar einde nabij. En ook de Republikeinse Partij stevent af op een breuk, en lijkt zienderogen volledig van identiteit te veranderen. De al bijna neoliberale havikken nemen plaats voor als het ware enge neofascistische draken. De verkiezing van Trump die niemand zag aankomen - maar ik wel - is volgens mij alleen nog maar het topje van de IJsberg, en een waardig alternatief lijkt er niet voor direct aan te komen. Na de Arabische Winter is het nu dus tijd voor de Amerikaanse Winter.
(en het was weer veel langer geworden dan ik dacht), maar om dat al even te counteren...
