JPV
Legacy Member
Toernevies zei:vanuit je ervaring in het werkveld weet je ook wel dat veel beroepsdoppers ondertussen de oversteek gemaakt hebben naar de groeiende groep van invaliden.
Dat weet ik niet, omdat ik niet bij de mutualiteit werk. Wat ik wél weet, is dat daar een best wel sterke, dubbelzijdige controle is:
- de mutualiteiten hebben zélf artsen in dienst (adviserend geneesheer) die de eerste schifting maken tot een zieke 1 jaar is (dus nog niet als "invalide" gecatalogeerd staan). Je merkt dat een aantal mensen als ze de 1 jaar benaderen, door de adviserend geneesheer van de mutualiteit gesmeten worden omdat de arts het niet ziet zitten om dit dossier te verdedigen bij de RIZIV. Mogelijks zitten daar de profiteurs tussen, al zijn er wel degelijk redelijk wat mensen die we via de rechtbank terug op de mutualiteit (en in dat geval dan automatisch de invaliditeit) krijgen.
- als iemand het eerste jaar "overleeft", moet hij verschijnen voor de RIZIV-commissie (al dan niet fysiek, afhankelijk van de ziekte), waar afaik 3 artsen het dossier onderzoeken. Pas als dat daar een positief advies krijgt, kan iemand als invalide gecatalogeerd staan.
- ook daarna, afhankelijk van het dossier, kan iemand nog regelmatig op controle moeten gaan, bij het RIZIV. Iemand die definitief verlamd is aan zijn arm, zal mss 1 keer om de 5 jaar moeten komen (om te kijken of die arm nog steeds verlamd is), iemand die een burnout heeft, zal regelmatiger gecontoleerd worden.
Wat het probleem is, is dat mensen die ziek zijn, niet elke dag ziek zijn. Dat mensen die invalide zijn, soms perfect nog een muur kunnen metsen. Alleen kunnen ze dat niet elke dag of aan een ritme die een normale werkgever oplegt. Voor een buitenstaander is dat dan natuurlijk "een profiteur". Idem voor mensen die aan fibromyalgie/CVS lijden (Pas op, een hele hoop van die mensen overleeft de controle van de RIZIV niet). Zij die "overleven" zijn mensen die soms een ganse periode redelijk zijn, maar plots niet naar buiten meer kunnen komen. En dan hebben we nog mensen die met een langdurige burn-out/depressie zitten. Allemaal mensen van wie je extern NIET ziet dat ze ziek zijn. Voor een simpele ziel zijn dat dan allemaal "profiteurs"/"beroepszieken". Je moet je dan echter de vraag stellen op welke manier die 4 gekwalificeerde artsen (huisarts, adviserend geneesheer én minstens 2 artsen van RIZIV) kunnen voorliegen en wie er dan het best weet wie arbeidsongeschikt is.
Wat wél een probleem is en ook (vaak) een verschil uitmaakt tussen de publieke opinie en medici zijn mensen met zware drugsproblemen, alcoholverslaving, ... In medische termen zijn die mensen ziek, ze zijn arbeids-on-geschikt. De publieke opinie zal dat ook bevestigen. Echter, voor de wet krijg je een uitkering als je arbeidsongeschikt bent. En dat is voor veel mensen een doorn in het oog: zij beschouwen dat die mensen "zélf hun ziekte in de hand werken" en dat ze daardoor geen recht hebben op een uitkering.
Imho is als besluit het grootste probleem dat mensen denken te kunnen oordelen over zieken, zonder kennis van hun dossier, puur op basis van wat die zieken die dag uitsteken. Het feit dat een zieke ook een goeie dag kan hebben, dat ze hun krachten soms opsparen voor 1 dag (en daarna een week platliggen), ... dat kan allemaal niet. Mijn ervaring is dat de mensen die onvoldoende ziek zijn, er wel degelijk vaak uitgehaald worden (natuurlijk niet altijd, geen enkel systeem is onfeilbaar). Immers, wij krijgen veel "twijfelgevallen" over de vloer die beroep willen aantekenen tegen een beslissing van de mutualiteit/riziv. Het enige wat wij dan vragen om in beroep te gaan, is een attest van een behandelende arts die zegt dat de beslissing van de mutualiteit/riziv fout is. Blijkt dat van die gevallen, die zo'n attest krijgen, er na rechtzaken iets minder dan de helft door een expert als ziek beschouwd worden en dus op de ziekenbond/RIZIV kunnen blijven.
.