iCruysberghs

Black Ops 7 werd aangekondigd alsof we opnieuw een sleutelmoment in de geschiedenis van Call of Duty zouden meemaken. Het grootste deel ooit, de meest ambitieuze Black Ops, een terugkeer naar de roots mét een moderne twist. Iconische personages keren terug, zombies zouden “epischer dan ooit” zijn en de campagne moest opnieuw dat typische Black Ops-gevoel oproepen waar fans al jaren naar verlangen. Na enkele wisselvallige delen klonk dat als muziek in de oren. En toch …

Sinds Battle for Bikini Bottom: Rehydrated in 2020 de nostalgie van duizenden gamers opnieuw aanwakkerde, probeert ontwikkelaar Purple Lamp die magie vast te houden. Na het hier reeds goedgekeurde The Cosmic Shake staat nu de derde telg klaar: Titans of the Tide. De vraag is niet alleen of het spel leuk is, maar ook of de makers eindelijk durven afstappen van het ondertussen vertrouwde gevoel. Na eventjes vertoefd te hebben in de geestwereld van Bikini Bottom, kan ik zeggen: Titans of the Tide is tof, maar niet vernieuwend.

De Krokante Krab houdt een promotie waarbij krabburgers aan de helft van de prijs worden verkocht. De rij is lang, en zelfs De Vliegende Hollander schuift geduldig mee aan. Als hij bijna aan de beurt is, stormt koning Neptunus binnen en steekt hem voorbij. Uit woede vervloekt De Vliegende Hollander Bikini Bottom. Het stadje verandert in een...

Toen Google Typhoon Studios sloot, leek het einde verhaal voor Journey to the Savage Planet. Spijtig, want die game had mij positief verrast. Misschien was het door de coronaperiode, maar ik heb wel wat uren gespendeerd in die kleurrijke wereld. Groot was mijn opluchting toen ik hoorde dat een deel van het team de studio Raccoon Logic uit de grond ging stampen. Er werd dan ook snel een vervolg aangekondigd. Deze keer hoopte ik op iets meer variatie. Na een paar uur Revenge of the Savage Planet is die hoop wat opgedroogd. Niet dat het een slechte game is, maar iets vernieuwend moet je niet verwachten.

De remaster van SpongeBob SquarePants: Battle for Bikini Bottom en de nieuwe SpongeBob SquarePants: Cosmic Shake waren een aangename verrassing voor veel fans van de franchise. Beide games werden gemaakt in dezelfde engine, maar wisten toch verschillend genoeg aan te voelen om de ervaring fris te houden. Toen SpongeBob SquarePants: The Patrick Star Game werd aangekondigd, leek het een mooie kans om Patrick in de schijnwerpers te zetten. Dit zou een unieke wending zijn voor de franchise, vooral omdat Patrick nog maar in enkele afleveringen van de serie echt centraal stond. In theorie klinkt dit als een leuke afwisseling. Maar de uitvoering van dit spel is helaas een enorme teleurstelling, vooral als je een platformer verwacht en uiteindelijk een physics-sandbox krijgt die nergens echt in slaagt.

Na veertien lange jaren wachten was het eindelijk zover: Kingdom Hearts 3 kwam uit. Voor fans die zich trouw aan de hoofdgames hielden, leek het een eindeloos lange periode, hoewel er in die tijd maar liefst zes spin-offs verschenen op diverse platformen. Slechts een paar daarvan waren beschikbaar in Europa. De hype was enorm, de verwachtingen torenhoog. De grote vraag was of Square Enix erin geslaagd was om het geliefde verhaal voort te zetten, de gameplay naar een nieuw niveau te tillen en ons weer te laten wegdromen in de wereld van Sora, Donald en Goofy. Nu de volledige collectie sinds kort beschikbaar is op Steam, kreeg ik de kans om deze game opnieuw te ervaren. Wist het avontuur van Sora mij deze keer te overtuigen, of is de franchise al lang over haar hoogtepunt heen?

De tweede collectie Kingdom Hearts-games is deze Kingdom Hearts 2.8 Final Chapter Prologue. Wat een mond vol! Zoals de titel doet vermoeden zijn deze games essentieel om het plot van Kingdom Heats 3 te kunnen begrijpen, voor zover dat mogelijk is. De maker van de franchise, Tetsuya Nomura, is doorheen de jaren flink de weg kwijt geraakt in het verderzetten van het verhaal. We krijgen hier namelijk te maken met tijdreizen, dromen in dromen, verschillende reïncarnaties van dezelfde personages en meerdere tijdlijnen. Daar ga ik zo dadelijk verder op in, maar ik kan wel al met zekerheid zeggen dat je écht je gedachten erbij moet houden bij Dream Drop Distance.

Het doet mij altijd iets wanneer ik “Simple and Clean” hoor weergalmen in de Kingdom Hearts-games. Ik krijg dan dezelfde warme gloed als toen ik de games als kind voor de eerste keer opzette, of jaren later voor de zoveelste keer opnieuw beleefde. Eigenlijk beschouw ik de muziek van de eerste Kingdom Hearts als een van de meest iconische game soundtracks aller tijden. Het is alweer van 2002 geleden dat die originele game uitkwam die een bejubelde franchise startte. De mix van Disney en Final Fantasy bleek een ware hit, want er zijn maar liefst 6,3 miljoen exemplaren van verkocht. Niet zo gek dus dat er veel mensen zaten te wachten op een bundel van alle games, en daarom zijn de avonturen van Sora, Donald en Goofy nu eindelijk beschikbaar op Steam na vijf jaar een Epic Store exclusive geweest te zijn. Dan hebben we volgens mij bijna alle platformen gehad … Ik heb ervoor gekozen om alle collecties apart te reviewen, dus ga ik hier van start met Kingdom Hearts HD 1.5+2.5 ReMIX.

Pacific Drive zag er voor een debuut indiegame van Ironwood Studios erg goed uit, afgaande op de trailer. Daar zie je een wereld gedrenkt in een paranormaal sfeertje waar je als speler met je auto in moet zien te overleven. En eerlijk is eerlijk, ik ben een sucker voor zo’n soort games. Horrorelementen, auto’s repareren en ondertussen ook nog surviven. Check, check, check en … Check! Ben jij even benieuwd naar deze unieke game als ik was om ‘m te reviewen? Drive on, brother!

Ik heb tijdens de coronaperiode eigenlijk toevallig de Persona-franchise ontdekt. De nood om een nieuwe JRPG uit te proberen was groot, want ik had zoals iedereen zeeën van tijd op te vullen. Persona 5 kreeg overweldigend positieve kritieken, en het viel meteen op waarom. Het enorm uitgebreid verhaal, de personages, de persona’s zelf en variatie in gameplay spraken mij vanaf de eerste seconde aan. Het was dan ook fijn om te lezen dat ik Persona 3: Reload mocht reviewen! Dit is nochtans niet de eerste remake die de game kreeg. Kort na de release op de PlayStation 2 volgde een verbeterde “Persona 3: FES”. Daarna bracht Atlus “Persona 3: Portable” uit voor de PSP en vorig jaar kregen we de remake van die PSP-game voorgeschoteld. Deze “Persona 3: Reload” voor current-gen consoles belooft trouw te zijn aan de originele PlayStation 2-game, maar dan met modernere graphics en tal van verbeteringen.

Avatar: The Last Airbender is een serie die als kind wel een indruk op mij heeft nagelaten. Nickelodeon heeft het misschien bijna nooit chronologisch uitgezonden, maar de avonturen van Aang waren altijd opnieuw interessant. Er is een live-action serie in de maak door de originele makers (yay!), maar jammer genoeg is er nooit een game verschenen die die magie op dezelfde manier kon grijpen en vertalen naar een leuke ervaring. Deze game, die de veel te lange titel Avatar: The Last Airbender - Quest For Balance draagt, probeert daar verandering in te brengen.

JRPG’s zijn meestal een hit or miss bij mij. Als kind verslond ik Kingdom Hearts, Final Fantasy en Persona alsof er geen morgen meer was. Dat zijn natuurlijk ook dé kleppers in het genre, en dat zorgt voor een oneerlijke vergelijking met andere titels. Je merkt misschien dat ik geen diehardfan ben, maar soms probeer ik nog eens eentje uit, om te kijken of de recente JRPG-games nieuw leven in het genre kunnen blazen. Is Monochrome Mobius: Rights and Wrongs Forgotten daarin geslaagd?

Ik heb geen seconde getwijfeld om met Fort Solis aan de slag te gaan, en dat had eigenlijk maar één reden: de stemmencast. Die bestaat onder andere uit Roger Clark en Troy Baker, waarschijnlijk beter gekend als de hoofdpersonages uit Red Dead Redemption en The Last of Us. Daarnaast heb ik enkele maanden geleden voor het eerst Dead Space gespeeld en daardoor mijn liefde voor het space-horrorgenre herontdekt. Indiestudio Fallen Leaf heeft met Fort Solis een nieuwe telg in dit genre gemaakt. Is deze cinematische ervaring de moeite waard om te checken?

In mijn preview van Gollum was ik nog enigszins hoopvol en vrij positief. Ik vond de gameplay wat eentonig, maar had tegelijk ook weinig last van glitches en de omgevingen waren grafisch wel oké. Weet wel, ik speelde toen een preview build en er werd mij en andere gamejournalisten uitdrukkelijk gezegd dat die versie absoluut geen correcte weergave was van de finale game. Er is ondertussen nog wat aan gesleuteld, dacht ik. Ondertussen is Gollum een dikke week uit en boy oh boy … Wat een rampzalige poging tot een game is dit geworden? Het is een schande. Ik zou zelfs durven zeggen dat Cyberpunk 2077 een betere launch heeft gehad dan dit misbaksel. Het stemt me ook triest om te moeten meedelen dat dit een beknopte review gaat worden, want tien dagen na release en een drietal updates later is mijn versie nog steeds onspeelbaar. Na de eindscène van Chapter 1 sterft arme Gollum continu in...