Killjoy

Heeft er nog iemand plaats in de filmcollectie voor Defying Gravity? Cheesy memes terzijde, blijft Wicked een film die een plekje in het hart van vele bioscoopbezoekers wist te veroveren door zowel fans van de Broadwaymusical als The Wizard of Oz een kleine drie uur onder te dompelen in een badje van magie. Of het fenomeen ook in de thuisbioscoop overeind blijft, dat ontdekken we in de review van de blu-ray.

De voorbije jaren werden we om de oren geslagen met de ene na de andere biopic die het leven van een artiest door een gekleurde lens belicht. We kregen tranerige depicties van het leven van Whitney Houston en Amy Winehouse, een opgekuiste versie van de memoires van Mötley Crüe en uiteraard Bohemian Rhapsody. Filmmakers hebben door dat het allemaal wat veel geworden is, en het steeds neerkomt op een verhaal dat vertelt hoe het is om plots om te moeten gaan met roem, succes en verdovende middelen. Je film moet dan ook een gimmick hebben om zich te onderscheiden van het peloton. Rocketman deed het met droomsequenties, Better Man presenteerde Robbie Williams als een chimpansee en Piece By Piece, de documentaire die het levenspad van Pharrell Williams vertelt, doet het met bouwsteentjes. Of dat iets is om happy van te worden, ontdek je in de review.

De Wilde Robot is ietwat van een artistieke zwanenzang voor DreamWorks Animation. Het bedrijf dat de wereld franchises zoals Shrek, Kung Fu Panda, Madagascar en het gruwelijk onderschatte How to Train Your Dragon bracht, kapt er deels mee. DreamWorks gaat uiteraard nog animatie brengen, geloof me, je ontsnapt echt niet aan vechtende panda’s, boze ogres en sprookjesfiguren de komende jaren. Ze gaan het alleen niet meer zelf maken. Ietwat zonde, vind ik, want DreamWorks Animation toonde de voorbije jaren met films als The Bad Guys en Puss in Boots: The Last Wish dat ze het nog steeds in de vingers hebben om zwierige animatie af te leveren die genoeg spitsvondige laagjes bevat om jong en oud te captiveren. Ook hun laatste in-house gemaakte animatiefilm weet dat gevoel te omarmen en brengt je een pareltje dat, net als Wall-E en The Iron Giant, het verhaal van een mechanisch wezen vertelt met een warm kloppend hart.

Je beseft pas wat je mist wanneer je het voor het eerst in lange tijd nog eens krijgt. Het is niet enkel een gedachte die door het hoofd van Marnix Devogelaere schoot toen vrouwlief Cynthia voor het eerst in zeven maanden tijd nog eens de supersexyfuntime-playlist door de speakers in de slaapkamer deed galmen, maar ook tot mij doordrong bij het bekijken van Speak no Evil. De nieuwe film met James McAvoy in de hoofdrol is dan ook een terugkeer naar de thrillers van weleer, het soort films dat in de goeie oude videotheek op het schap stond tussen de populaire actiefilms en de grimmige horror. Het is kortom het soort genrefilm dat ze anno 2024 nauwelijks nog lijken te maken, en dat alleen al geeft de prent een streepje voor.

Het feit dat Twisters een 12+-rating heeft omdat de film ernstige weergaven van zware weersomstandigheden toont, is mijn op één na favoriete cinematische grap van het voorbije jaar. Mijn favoriete grap blijft uiteraard Joker: Folie à Deux, die een opgestoken middelvinger is richting verwachtingen en de conventies van een sequel, maar laat ons dat blik met wormen maar gesloten houden. Toch valt het imploderen van Joker vrij goed terug te koppelen naar de algemene consensus over Twisters. Daar waar Todd Phillips’ sterk geanticipeerde sequel namelijk het publiek stevig tegen de haren in wist te strijken door hen niet te geven wat ze hoopten te krijgen, leverde Twisters exact waar filmfans op hoopten: simpele, ouderwetse popcorny fun.