belloc
Active member
Heiligt het doel de middelen in het geval van klimaatactivisme? Veel klimaatactivisten handelen uit een soort 'wanhoop' en morele urgentie, waardoor ze voelen dat ze de maatschappij "wakker moeten schudden".
Het OCAD gebruikt de term 'terrorisme'. Toch lijkt het hier (voorlopig) niet te gaan om 'klassiek' terrorisme, maar eerder om vormen van 'industriële sabotage'.
Volgens Michael Walzer in Just and Unjust Wars is het doel van terrorisme om de moraal van een natie of klasse te breken, door het zaaien van angst. De methode is het opzettelijk en willekeurig vermoorden van onschuldige mensen. Willekeurigheid is daarin een essentieel kenmerk.
Klimaatactivisme komt echter wel dicht in de buurt van terrorisme als het gaat over ontploffingen en het saboteren van cruciale infrastructuur. Uiteindelijk gaat men dit in juridische zin wellicht als terrorisme classificeren.
In de ethiek heb je grofweg de volgende visies op de vraag of het doel de middelen heiligt (ik stel het hier wat eenvoudig voor):
- Volgens de utilitaristen heiligt het doel inderdaad de middelen, als het netto resultaat voor de wereld gunstig is.
- In de deontologie (bijv. die van Kant) worden handelingen beoordeelt op basis van het inherente juist of fout karakter van die handeling. Een foute handeling blijft altijd fout, ook als de uitkomst gunstig is. Morele overtuiging is hier geen carte blanche, ook al is die objectief gesteund door de klimaatwetenschap en relatief breed gedragen wordt door de samenleving.
Strategisch gezien heeft gewelddadig klimaatprotest ook duidelijke nadelen. De activisten krijgen er een radicaal en gewelddadig imago door. Voor tegenstanders is het heel gemakkelijk om straffen te verantwoorden ("zie je wel dat we gelijk hebben") als je het 'systeem' en de wetten als zodanig niet aanvaard, in naam van een 'hoger doel'. Potentiële sympathisanten worden verder door geweld afgeschrikt.
Door een gewelddadige strategie te gebruiken ondermijn je zo de overtuigingskracht van je boodschap als klimaatactivist. Zo verzwak je de beweging uiteindelijk meer dan je ze versterkt.
Het OCAD gebruikt de term 'terrorisme'. Toch lijkt het hier (voorlopig) niet te gaan om 'klassiek' terrorisme, maar eerder om vormen van 'industriële sabotage'.
Volgens Michael Walzer in Just and Unjust Wars is het doel van terrorisme om de moraal van een natie of klasse te breken, door het zaaien van angst. De methode is het opzettelijk en willekeurig vermoorden van onschuldige mensen. Willekeurigheid is daarin een essentieel kenmerk.
Klimaatactivisme komt echter wel dicht in de buurt van terrorisme als het gaat over ontploffingen en het saboteren van cruciale infrastructuur. Uiteindelijk gaat men dit in juridische zin wellicht als terrorisme classificeren.
In de ethiek heb je grofweg de volgende visies op de vraag of het doel de middelen heiligt (ik stel het hier wat eenvoudig voor):
- Volgens de utilitaristen heiligt het doel inderdaad de middelen, als het netto resultaat voor de wereld gunstig is.
- In de deontologie (bijv. die van Kant) worden handelingen beoordeelt op basis van het inherente juist of fout karakter van die handeling. Een foute handeling blijft altijd fout, ook als de uitkomst gunstig is. Morele overtuiging is hier geen carte blanche, ook al is die objectief gesteund door de klimaatwetenschap en relatief breed gedragen wordt door de samenleving.
Strategisch gezien heeft gewelddadig klimaatprotest ook duidelijke nadelen. De activisten krijgen er een radicaal en gewelddadig imago door. Voor tegenstanders is het heel gemakkelijk om straffen te verantwoorden ("zie je wel dat we gelijk hebben") als je het 'systeem' en de wetten als zodanig niet aanvaard, in naam van een 'hoger doel'. Potentiële sympathisanten worden verder door geweld afgeschrikt.
Door een gewelddadige strategie te gebruiken ondermijn je zo de overtuigingskracht van je boodschap als klimaatactivist. Zo verzwak je de beweging uiteindelijk meer dan je ze versterkt.
Laatst bewerkt: