Ben je ooit naar een begrafenis geweest?

[arevee]

In ieder geval een verpletterende overwinning voor het ja kamp.

 

[Carrion]

In ieder geval een verpletterende overwinning voor het ja kamp.

Jeuj voor ons?

 

[Hazz]

Wat een thread ook

 

[Polle32]

Ja, al meerdere waaronder die van grootouders, dooppeter, vader, neef en eigen kind.

Ben ik de enige die niets snap van het nut van de poll (sorry @PolletPoulet_OG, @Polle, @Polle32)

Mijn lachende reactie slaat uiteraard enkel op de tweede zin van jouw post.

Een begrafenis van een eigen kind, ik kan en wil me niet voorstellen hoe dat moet zijn...

Hier toch ook al behoorlijk wat begrafenissen: moeder, grootouders van mezelf en van mijn vrouw, een fantastische buurman, etc...

 

[Bernie.be]

Ik snap zelfs het nut van het topic niet.

Volgende topic:

Wie heeft na zijn 18de al in zijn broek gescheten?

 

[Avondland]

Ik snap zelfs het nut van het topic niet.

Mijn levensdoel om geen begrafenissen mee te maken is ook smadelijk mislukt. Dedju toch.

 

[Mulan]

Volgende topic:

Wie heeft na zijn 18de al in zijn broek gescheten?

Ik hoop dan toch niet op een verpleger overwinning van het "ja"-kamp..

 

[Bjorn]

Ik hoop dan toch niet op een verpleger overwinning van het "ja"-kamp..

verspettende bedoel je ?

 

[Vrouwtje Theelepel]

Ik kan de begrafenissen al niet meer op twee handen tellen...
Nu is het hier wel de gewoonte om vrij 'snel' naar een begrafenis of begroeting te gaan: een collega die een ouder/partner verliest, buurman van wie de mama sterft, vrienden die een ouder verliezen en dan eigen familieleden en aangetrouwde familieleden sowieso ook.

Een goede vriendin van mij gaat nooit naar een begrafenis of groeten. Is alleen na die van haar bomma geweest en dat was van te moeten. En die van haar pa die gestorven is toen ze 13 was en vandaar ook haar afkeer voor die dingen.

 

[Bjorn]

Ik kan de begrafenissen al niet meer op twee handen tellen...
Nu is het hier wel de gewoonte om vrij 'snel' naar een begrafenis of begroeting te gaan: een collega die een ouder/partner verliest, buurman van wie de mama sterft, vrienden die een ouder verliezen en dan eigen familieleden en aangetrouwde familieleden sowieso ook.

Een goede vriendin van mij gaat nooit naar een begrafenis of groeten. Is alleen na die van haar bomma geweest en dat was van te moeten. En die van haar pa die gestorven is toen ze 13 was en vandaar ook haar afkeer voor die dingen.

Hoe mottig het ook is, een begrafenis is vaak wel een manier om het verwerkingsproces te starten. Ik kijk er ook altijd zeer tegenop, maar eens de pistolets en vlaaien verschijnen wordt er toch vaak ook wat afgelachen. Ik heb dit altijd zo een vreemd verschijnsel gevonden, maar goed. Het helpt blijkbaar wel.

De dood van mijn pa is het meest tragische wat er gebeurd is in mijn leven, maar ik mag er niet aan denken dat ik die begrafenis gemist zou hebben. En het is mss raar om te zeggen, maar des te meer ervaring je er mee hebt, des te makkelijker het gaat en des te meer je ziet dat afscheid ook bij het leven hoort en dat je je ermee kan verzoenen.

Dat blijven mijden zorgt voor een steeds grotere leegte in je hart.

 

[Muscleduck]

Mijn 1e begrafenis was ik 10 of zo. Mijn overgrootmoeder. Al had ik daar niet echt een band mee want zij woonde in Frankrijk. Dan de beste kameraad van mijn pa een jaar of 8 geleden. Daar dan geleerd dat die een zot goeie muzieksmaak had. Hij was terminaal dus had tijd om zijn eigen dienst voor te bereiden. Allemaal goeie muziek. Oa I did it my way van Sinatra en Elysium uit Gladiator.

En mijn grootmoeder 7 jaar geleden. Da was geen plezante begrafenis Vooral als je dan denkt aan de dingen die zij allemaal mist, hoe raar dat ook klinkt. Ze heeft nooit een achterkleinkind gekend, maar zou er nu 4 hebben. Mijn vrouw heeft ze ook nooit gekend.

EDIT: ook al naar begrafenissen geweest van familie van vrienden, of familie van familie (langs de 'andere' kant) maar dat was ook maar een handvol keer.
Ah ook ne keer ne collega, op 24 of 31 december was dat. Eerst begrafenis en dan gaan feesten, toch wat raar. Dat was een beetje een zonderlinge collega, ik denk niet dat die veel vrienden had. Er was daar wel een nichtje die een verhaal af stak waar weinigen het nog droog bij hielden.

 

[Voidski]

30 of 40 ofzo? Gelukkig maar een 5-tal van mensen die ik zelf goed kende, de rest was met mijn ouders mee (zijn professionele muzikanten die vroeger begeleiding deden op begrafenissen, huwelijken, feesten, .. you get it )

Er zijn er toch een paar waar ik, als ik er nu aan terug denk, nog altijd waterige ogen krijg. Zeker die met kleine kinderen of kersverse mama/papa die overlijden, meest pijnlijke dingen die er zijn. Zelfs mijn ouders die zich emotioneel echt goed kunnen distantiëren van zo'n dingen (wat ook moet als je zo'n dingen doet) heb ik een keer weten breken tijdens de begrafenis van een kind.
Aan de andere kant, hoe vreemd het ook klinkt, heb ik er wel enorm mooie dingen gezien.

 

[Lobmans]

Hier eigenlijk ook nog maar bitter weinig begrafenissen meegemaakt in mijn leven.
Een verre tante van m'n vriendin toen we pas samen waren, mijn bompa waar ik op zich geen slechte band mee had maar nu ook gewoon geen enorme close band, en dan vrienden met een sterrenkindje.
Vooral dat laatste was wel enorm pijnlijk en confronterend, zeker omdat mijn vriendin toen hoogzwanger was en de kans er letterlijk was dat het die dag zou kunnen gebeuren bij ons (uiteindelijk wel nog meer dan week geduurd). Dat zijn dan echt wel twee uitersten qua emoties die ge tijdens zo'n viering dan voelt op dat moment...
Voor de rest wel eens naar een gebedswake en/of begroeting geweest, maar ook dat nog relatief weinig.

Ik heb gewoon de enorme chance gehad amper mensen kwijt gespeeld te hebben in mijn directe omgeving.

 

[Green Mamba]

Enkel maar crematies hier, al kan dat ook wel onder begrafenissen gerekend worden neem ik aan. Ik ben er nooit helemaal tuk op geweest.

 

[nestorius]

Enkel maar crematies hier, al kan dat ook wel onder begrafenissen gerekend worden neem ik aan. Ik ben er nooit helemaal tuk op geweest.

stond de geur u niet aan?

 

[Muscleduck]

Hier eigenlijk ook nog maar bitter weinig begrafenissen meegemaakt in mijn leven.
Een verre tante van m'n vriendin toen we pas samen waren, mijn bompa waar ik op zich geen slechte band mee had maar nu ook gewoon geen enorme close band, en dan vrienden met een sterrenkindje.
Vooral dat laatste was wel enorm pijnlijk en confronterend, zeker omdat mijn vriendin toen hoogzwanger was en de kans er letterlijk was dat het die dag zou kunnen gebeuren bij ons (uiteindelijk wel nog meer dan week geduurd). Dat zijn dan echt wel twee uitersten qua emoties die ge tijdens zo'n viering dan voelt op dat moment...
Voor de rest wel eens naar een gebedswake en/of begroeting geweest, maar ook dat nog relatief weinig.

Ik heb gewoon de enorme chance gehad amper mensen kwijt gespeeld te hebben in mijn directe omgeving.

Begrafenis van een kind lijkt me het ergste wat er is. Dat kom je als ouder niet te boven denk ik.

 

[Mr.Anderson]

Ik mag mij nog zo sterk houden als ik wil, vanaf het moment iemand rechtstaat die heel dicht bij de overleden persoon stond om voor te lezen, ben ik vertrokken.

Vrienden van ons die het laatste woord namen op de begrafenis van hun kindje. Hoe sterk moet je niet zijn om dat te doen.

 

[arevee]

Ik breek niet snel maar ben twee keer gebroken 1 keer voor een mama van 40 waar de kinderen voorlazen en de tweede keer idd voor een kind van ongeveer een jaar door de ouders. Onwaarschijnlijk straf vond ik dat, twee keer. En geen nikszeggende pastoortoespraak maar zo puur uit het hart.

 

[Lobmans]

Begrafenis van een kind lijkt me het ergste wat er is. Dat kom je als ouder niet te boven denk ik.

Klopt, en vooral de impact van een sterrenkindje wordt op dat vlak volgens mij toch ook nog wel wat onderschat denk ik door mensen.

 

[Muscleduck]

Vrienden van ons die het laatste woord namen op de begrafenis van hun kindje. Hoe sterk moet je niet zijn om dat te doen.

Ik zou er niks uit krijgen denk ik.