Luca Guadagnino heeft zich gespecialiseerd in sexy films. Zijn remake van Suspiria was uiteraard een in hekserij gedrenkte horror, maar het sexappeal van de dansers was een veel grotere factor dan in het origineel van Argento het geval was. Call Me by Your Name was dan weer gevuld met al te suggestieve shots van fruit, terwijl Bones and All parallellen trok tussen kannibalisme en de verslindende kracht van liefde en lust. Ook Challengers draait wederom rond aantrekkingskracht en blinde liefde, en doet dat met het afrodisiacum van de topsport als achtergrond.
De essentie van Challengers
is een simpele. Het gaat om drie mensen die amoureus verbonden zijn met elkaar en over een periode van tientallen jaren gevolgd worden. Alleen gaat het dus om tennisspelers, en is de verhaalstructuur non-lineair, waardoor je de hoogtes en laagtes van het trio volgt. De winst, de strijd, de nederlaag. Guadagnino gebruikt het tennis niet enkel als een boeiende setting, maar ook als een metafoor voor de hoogtes en laagtes die gepaard gaan met een tumultueus liefdesleven. In zekere zin zijn de 131 minuten van Challengers dan ook een tease die de seksuele metaforen van topsport verpakt in een storm van suggestieve slow motion shots en seksuele spanningen tussen de drie aantrekkelijke hoofdrolspelers.
Challengers toont al hink-stap-springend de gebeurtenissen in de levens van het trio en werpt een blik op de hoge hoogtes en lage laagtes die gepaard gaan met een driehoeksverhouding. Het toont de geilheid en schoonheid die gepaard kunnen gaan met een romance, maar ook het sadisme en de frustratie wanneer het door de vingers glipt. Uiteindelijk culmineert het in een laatste toernooi tussen de twee mannen, een soort finale krachtmeting op de court, die over zoveel meer gaat dan wie er het beste overweg kan met een racket.
De essentie van Challengers
Lovegame
Mike Faist en Josh O'Connor spelen Art en Patrick, twee veelbelovende tennisspelers die beiden als een blok vallen voor de talentvolle Tashi, een betoverende Zendaya. Er ontstaat een vriendschap die al vrij snel gekaapt wordt door seksuele gevoelens, wat ervoor zorgt dat Tashi beide mannen jarenlang kan manipuleren. Au fond is het geen complexe materie. Het gaat om een vrouw die zich bewust is van de seksuele kracht die ze uitoefent, maar ook over de manier waarop we allemaal een bal zijn die van de ene kant van een court naar de andere gemept kan worden door onze gevoelens. Tashi speelt de mannen tegen elkaar uit, maar heeft ook zelf gevoelens voor beiden. Of die gevoelens effectief voor de mannen zelf zijn, of voor de kick van de verovering die het haar bezorgt? Het is slechts een van de vragen die de film niet expliciet beantwoordt. Dat hoeft ook niet.Challengers navigeert elegant tussen de hoogtes en laagtes van het liefdesspel.
Challengers toont al hink-stap-springend de gebeurtenissen in de levens van het trio en werpt een blik op de hoge hoogtes en lage laagtes die gepaard gaan met een driehoeksverhouding. Het toont de geilheid en schoonheid die gepaard kunnen gaan met een romance, maar ook het sadisme en de frustratie wanneer het door de vingers glipt. Uiteindelijk culmineert het in een laatste toernooi tussen de twee mannen, een soort finale krachtmeting op de court, die over zoveel meer gaat dan wie er het beste overweg kan met een racket.
Uitputtende rally
Dat Challengers een film is die niet bij iedereen een Grand Slam gaat opleveren, is duidelijk. Guadagnino maakt het zijn publiek niet gemakkelijk door ruim zijn tijd te nemen en constant heen en weer te huppelen in de tijd. Het is een lange film en die lengte voel je ook. Tegelijk werkt het ook voor wat de film probeert te doen. De film is vermoeiend, net zoals een tennismatch dat is, en net zoals een allesverslindende amoureuze relatie dat is. Het is ook overduidelijk een visueel heel knappe film, met sterk camerawerk en een sexy sfeer zonder maar een moment seksueel expliciet uit de hoek te komen. Dat de suggestie van erotiek soms veel effectiever is dan daadwerkelijk alles open en bloot te tonen, is iets dat Luca Guadagnino maar al te goed snapt.Het schijfje
De blu-ray brengt de dromerige beeldvoering van Guadagnino netjes naar je thuisbioscoop. Van de sfeervolle vermiljoen belichting van hotelkamers, tot de energieke kleuren en details op de courts, alles komt netjes tot uiting. Dit is uiteraard geen spectaculaire film die het moet hebben van details, maar een aantrekkelijk beeld krijg je sowieso. Ook het geluid is degelijk en aantrekkelijk. Het is wederom niet de uitbundigste film, maar toch heeft Challengers een Dolby Atmos audio mix. Ietwat overbodig, want buiten de elektronische muziek van Trent Reznor en Atticus Ross die tijdens pivotale scènes uit de subwoofers pulseert, is er weinig auditieve dynamiek te horen tijdens de film. Wat eveneens niet te bespeuren is, zijn extra’s. Het schijfje is kaler dan een kalkoen op Thanksgiving wat dat betreft. Dat zorgt ervoor dat dit schijfje er dan ook eentje is die uitsluitend voor de fans te bestempelen valt.Conclusie
Challengers is een raar beestje. Het voelt te lang en te terughoudend om volledig te werken als erotisch drama en gaat te veel voor stijl zonder substantie. Tegelijk is het ook een erg aantrekkelijke film die vooral dankzij inventief editing werk en het acteerwerk van de jonge acteurs blijft boeien. Voor het schijfje zelf moet je het echter niet doen, dat bevat namelijk geen enkele extra feature.
Pro
- Guadagnino blijft sterk in sfeerschepping
- Zendaya is wederom ijzersterk
- Het spelen met tijd werkt goed
Con
- De film duurt gewoon te lang
- Verliest zichzelf te veel in stijl boven substantie
- De blu-ray bevat enkel de film
6
Over deze film
Beschikbaar vanaf
13 september 2024
Genre
- Drama
- Romantiek
Speelduur
131 minuten
Regie
Luca Guadagnino
Cast
Josh O'Connor, Zendaya, Mike Faist
Uitgever
Warner Bros
