Red Candle Games: de ontwikkelaars van first-person horrorspellen zoals Devotion (welke helaas wegens dubieuze redenen van Steam werd verwijderd) en diens voorganger Detention. Als angsthaas negeerde ik hun aanbiedingen in dit genre, maar ik was daarentegen wel bewust van de goede reputatie van hun catalogus. In de hoop dat men ooit iets anders zou maken, onthield ik hun naam, en mijn gebeden werden verhoord toen ze drie jaar geleden deze teaser toonden! Op een latere datum opende het Taiwanese team een crowdfunding-campagne; met succes, als we naar het eindbedrag kijken. Hoe dan ook, een tweedimensionale Metroidvania kan ik in tegenstelling altijd slikken, zeker nadat men beweerde dat de gameplay van het project in de voetstappen van Sekiro: Shadows Die Twice zou treden. Nine Sols had in mijn opinie dus potentieel.
Als het daarbij bleef, dan zou het spel (in een hypothetische situatie) niet genoeg opvallen. Ieder jaar staan er dozijnen kersverse Metroidvania’s ter beschikking, dus de markt is inmiddels uiterst competitief. “Zou,” want Red Candle Games maakte meteen indruk met de manier waarop ze Nine Sols in beeld brachten. De stilering ervan behoort tot één van de knapste 2D-titels van 2024, met een originele setting als kers op de taart. Om te beginnen koos men voor het taoïsme als een centraal hoofdthema. Een levensfilosofie waar volgers erin geloven dat men in balans met het universum kan zijn wanneer de mens in harmonie leeft met de natuur (en bij uitstrek alle levende wezens). Dit combineerden de ontwikkelaars tevens met futuristische sciencefiction, wat gezamenlijk resulteerde in wat zij als ‘Taopunk’ bestempelen. Die mix vormt daarenboven de basis van het narratief, laat staan dat dit de artiesten de kans gaf om de game met allerlei culturele Aziatische invloeden te versieren.
Red Candle Games spendeerde veel tijd met het kerven van de conceptuele setting, en men hechtte vooral veel belang aan het vormen van de kleinere details. Terwijl je van de ene regio naar de andere reist, word je frequent blootgesteld aan de verscheidene kenmerken en gevoeligheden omtrent de uitgebreide gemeenschappen van de Solarians. Hun agricultuur, hoe ze energie kunnen genereren, hun entertainment of gevoel voor kunst, verbannen technologieën, conflicten uit vorige tijdperken, spirituele perspectieven en nog véél meer. In Nine Sols schuilt er een doordacht universum, vooral tegenover de doorsnee Metroidvania, en dat houdt natuurlijk in dat allerlei personages geregeld hun zegje mogen doen. Het nadeel echter is dat zulke expositie vaak als excessieve 'lore dumps' werden opgesteld, al dan niet betreffende de achtergrond betreffende iets of iemand, en dus het ritme van de actie prompt kunnen verstoren.
Red Candle Games overdreef niet toen ze (op hun Steam-pagina) Nine Sols als een “Sekiro-like” klasseerden. Net als de FromSoftware-klassieker is de parry feitelijk het hoofdgerecht, hoewel je uiteraard ook andere facetten moet beheersen. In plaats van dat je slechts met een parry het uithoudingsvermogen van je tegenstander verlaagt, gebruik je hier die techniek om Yi ook een Qi Charge te geven. Met die Qi Charge kun je eender wanneer een explosieve talisman op de vijand plakken, hoewel je zelf moet beseffen wanneer je dat manoeuvre idealiter uitvoert. Doe je dit zonder onderbroken te worden, dan verricht je extra schade, vooral wanneer een vijand “Internal Damage” heeft. Die laatste term symboliseert overigens tijdelijke schade waarvan de oppositie eventueel kan genezen, maar ik dwaal af. Gradueel zul je eveneens nieuwe vaardigheden vrijschakelen, zoals verschillende soorten parries of een air dash, en je kan daarnaast Yi versterken via zowel de upgrades uit de skill tree als de Jade-chips, welke menig attributen aanpassen. Vanwege diens Metroidvania-aard moet je zulke aanwinsten eerst ergens vinden of kopen, mocht je zoiets niet als beloning ontvangen na bijvoorbeeld een overwonnen baasgevecht, wat op diens beurt natuurlijk grondige exploratie motiveert.
Zo heeft Nine Sols last van vijanden die niet zo aangenaam zijn om tegen op te boksen, maar niet vanwege de uitdaging die ze belichamen. Offensieve patronen die te houterig bewegen bijvoorbeeld, of waaraan hitboxes verbonden zijn die bedrieglijk lang actief blijven. In de meest irritante gevallen ben je zelfs achter hen niet veilig wanneer ze met een (schijnbaar) voorwaartse of onschuldig uitziende aanval uithalen, zoals wanneer ze met moeite hun wapen uit de grond halen. Zulke mankementen zijn gelukkig de relatieve minderheid en ik had (voor alle duidelijkheid) zelden een hekel aan de combat, maar zulke ruwere kanten staan in schril contrast met de aspecten waar Nine Sols juist wél z’n beste beentje uitsteekt.
De graphics zijn alvast één gebied waar Nine Sols beter presteert. Sprites visualiseerde men door middel van handgetekende animaties, en het merendeel van de achtergronden werden alsook met fraaie 2D-assets in beeld gebracht, compleet met parallax scrolling en dergelijke grafische lagen. Met een oplettend oog zal je in de achtergronden ook sporadische 3D-objecten bespeuren, zonder dat deze het voorzichtig geïllustreerde voorkomen in gevaar brengen. Omdat Red Candle Games zulke objecten met textures bedekte die nauw in de buurt van de 2D-stijl blijven, behield men zo de esthetische cohesie, tegenover minder flatteuze voorbeelden zoals pakweg DuckTales: Remastered. Als laatste wil ik even lovende woorden in de richting van de soundtrack gooien, want ook hier komt de Taopunk-setting uitvoerig aan bod, met mooie, gepaste muziek voor de kalmere of meer emotionele scènes.
Als het daarbij bleef, dan zou het spel (in een hypothetische situatie) niet genoeg opvallen. Ieder jaar staan er dozijnen kersverse Metroidvania’s ter beschikking, dus de markt is inmiddels uiterst competitief. “Zou,” want Red Candle Games maakte meteen indruk met de manier waarop ze Nine Sols in beeld brachten. De stilering ervan behoort tot één van de knapste 2D-titels van 2024, met een originele setting als kers op de taart. Om te beginnen koos men voor het taoïsme als een centraal hoofdthema. Een levensfilosofie waar volgers erin geloven dat men in balans met het universum kan zijn wanneer de mens in harmonie leeft met de natuur (en bij uitstrek alle levende wezens). Dit combineerden de ontwikkelaars tevens met futuristische sciencefiction, wat gezamenlijk resulteerde in wat zij als ‘Taopunk’ bestempelen. Die mix vormt daarenboven de basis van het narratief, laat staan dat dit de artiesten de kans gaf om de game met allerlei culturele Aziatische invloeden te versieren.
Learned from the best
Nine Sols volgt de katachtige en kille Yi op de voet, iemand die gerechtigheid wil uitoefenen op de negen mede-Solarians die hem voor een (voor ons onbekende) reden hebben verraden. Na een bijna dodelijke nederlaag tegen z’n oudere meester werd hij echter opgevangen door tot slaaf gemaakte mensen, en hij duikt bij hun nederzetting onder terwijl hij in alle rust herstelt. De jaren vliegen echter voorbij, maar gedurende een ‘festival’ waar men enkele mensen voor een ritueel gaat opofferen, neemt Yi het initiatief om toe te slaan en z’n eerder vermelde queeste te hervatten. Logischerwijze heersen deze Solarians over aparte locaties, dus als speler moet je hun respectievelijke thuisplaats binnendringen, ze één per één verslaan en stapsgewijs steeds sterker worden. Min of meer de standaardformule voor het genre kort samengevat, maar dit zal ik dadelijk verder uitleggen.In Nine Sols schuilt er een doordacht universum, vooral tegenover de doorsnee Metroidvania ...
Red Candle Games spendeerde veel tijd met het kerven van de conceptuele setting, en men hechtte vooral veel belang aan het vormen van de kleinere details. Terwijl je van de ene regio naar de andere reist, word je frequent blootgesteld aan de verscheidene kenmerken en gevoeligheden omtrent de uitgebreide gemeenschappen van de Solarians. Hun agricultuur, hoe ze energie kunnen genereren, hun entertainment of gevoel voor kunst, verbannen technologieën, conflicten uit vorige tijdperken, spirituele perspectieven en nog véél meer. In Nine Sols schuilt er een doordacht universum, vooral tegenover de doorsnee Metroidvania, en dat houdt natuurlijk in dat allerlei personages geregeld hun zegje mogen doen. Het nadeel echter is dat zulke expositie vaak als excessieve 'lore dumps' werden opgesteld, al dan niet betreffende de achtergrond betreffende iets of iemand, en dus het ritme van de actie prompt kunnen verstoren.
Master the art of deflection
De game kampt dus met de bovenstaande balans. Het benadrukken van narratieve momenten breekt Nine Sols soms zuur op, zonder dat men het traject van het verhaal feitelijk slecht schreef. Ik kromp af en toe een beetje ineen wanneer ik x aantal onderbrekingen na elkaar moest verdragen: een dialoog, gevolgd door een flashback, met daarna een plots telefoongesprek, enzovoort. Standaard heb ik echter een reflexieve afkeer voor dit soort vertolking, dus wellicht is zo’n interne reactie melodramatisch. Desalniettemin vermoed ik dat velen met dergelijke gevoelens zullen worstelen, omdat zulke instanties de snelheid van de actie onderbreken.Ik miste denkbeeldige innovatie op het vlak van mechanics ...
Red Candle Games overdreef niet toen ze (op hun Steam-pagina) Nine Sols als een “Sekiro-like” klasseerden. Net als de FromSoftware-klassieker is de parry feitelijk het hoofdgerecht, hoewel je uiteraard ook andere facetten moet beheersen. In plaats van dat je slechts met een parry het uithoudingsvermogen van je tegenstander verlaagt, gebruik je hier die techniek om Yi ook een Qi Charge te geven. Met die Qi Charge kun je eender wanneer een explosieve talisman op de vijand plakken, hoewel je zelf moet beseffen wanneer je dat manoeuvre idealiter uitvoert. Doe je dit zonder onderbroken te worden, dan verricht je extra schade, vooral wanneer een vijand “Internal Damage” heeft. Die laatste term symboliseert overigens tijdelijke schade waarvan de oppositie eventueel kan genezen, maar ik dwaal af. Gradueel zul je eveneens nieuwe vaardigheden vrijschakelen, zoals verschillende soorten parries of een air dash, en je kan daarnaast Yi versterken via zowel de upgrades uit de skill tree als de Jade-chips, welke menig attributen aanpassen. Vanwege diens Metroidvania-aard moet je zulke aanwinsten eerst ergens vinden of kopen, mocht je zoiets niet als beloning ontvangen na bijvoorbeeld een overwonnen baasgevecht, wat op diens beurt natuurlijk grondige exploratie motiveert.
Hesitation is defeat
Een familiaire doch vermakelijke gameplay-routine. Red Candle Games bracht de formule in kwestie op competente wijze tot stand en de confrontaties stellen alvast niet teleur qua moeilijkheid. Het platformen verloopt met een minimum van problemen en over de omvang van de wereld – niet te groot, maar ook niet te klein – kan ik amper klagen. De ontwikkelaars presteerden beter dan verwacht, aangezien het spel helemaal niet op hun eerdere werk lijkt. Nine Sols heeft echter de pech dat er recent heel wat concurrentie verscheen, waardoor de minder gepolijste elementen des te meer opvallen. Als action-platformer legde Prince of Persia: The Crown de lat ontzettend hoog, met diens onberispelijke responsiviteit, de genuanceerde bosses, de algemene combo-flexibiliteit én toffe abilities. ULTROS was kwalitatief minder indrukwekkend, maar had op z’n minst verrassende ingevingen. Turbo Kid beschikte over de fiets, net als Laika: Aged Through Blood eind vorig jaar. Vergeleken met zulke spellen (en anderen die ik niet opsomde) miste ik denkbeeldige innovatie op het vlak van mechanics, of de relevante verfijningen qua ‘game feel.’Red Candle Games struikelde amper met het vervullen van hun esthetisch prachtige visie.
Zo heeft Nine Sols last van vijanden die niet zo aangenaam zijn om tegen op te boksen, maar niet vanwege de uitdaging die ze belichamen. Offensieve patronen die te houterig bewegen bijvoorbeeld, of waaraan hitboxes verbonden zijn die bedrieglijk lang actief blijven. In de meest irritante gevallen ben je zelfs achter hen niet veilig wanneer ze met een (schijnbaar) voorwaartse of onschuldig uitziende aanval uithalen, zoals wanneer ze met moeite hun wapen uit de grond halen. Zulke mankementen zijn gelukkig de relatieve minderheid en ik had (voor alle duidelijkheid) zelden een hekel aan de combat, maar zulke ruwere kanten staan in schril contrast met de aspecten waar Nine Sols juist wél z’n beste beentje uitsteekt.
De graphics zijn alvast één gebied waar Nine Sols beter presteert. Sprites visualiseerde men door middel van handgetekende animaties, en het merendeel van de achtergronden werden alsook met fraaie 2D-assets in beeld gebracht, compleet met parallax scrolling en dergelijke grafische lagen. Met een oplettend oog zal je in de achtergronden ook sporadische 3D-objecten bespeuren, zonder dat deze het voorzichtig geïllustreerde voorkomen in gevaar brengen. Omdat Red Candle Games zulke objecten met textures bedekte die nauw in de buurt van de 2D-stijl blijven, behield men zo de esthetische cohesie, tegenover minder flatteuze voorbeelden zoals pakweg DuckTales: Remastered. Als laatste wil ik even lovende woorden in de richting van de soundtrack gooien, want ook hier komt de Taopunk-setting uitvoerig aan bod, met mooie, gepaste muziek voor de kalmere of meer emotionele scènes.
Conclusie
Als ik louter de audiovisuele presentatie van Nine Sols zou beoordelen, dan zou ik zeggen dat Red Candle Games zich zonder enige twijfel heeft bewezen. In deze context is de kloof tussen driedimensionale, first-person horror met een 2D-titel overbruggen ontzettend moeilijk en ze struikelden amper met het vervullen van hun esthetisch prachtige visie. Over het verhaal heb ik ook weinig om over aan te merken, behalve dat men soms te hard om de remmen trapte wat betreft de algemene pacing. Enkel de gameplay resteert dus, en dit is net hetgeen dat me niet altijd overtuigde. Ter verduidelijking: de uitdagende mechanics zijn leuk en functioneren meestal naar behoren, maar sommige concurrerende games (van dit jaar) doen het ergens beter in en net hier mist Nine Sols een verfrissende gedachtegang. Gameplay-gewijs een tikkeltje te traditioneel met andere woorden, maar dat doet volgens mijns inziens nauwelijks afbreuk aan de kwaliteit van het totaalpakket.
Pro
- Gameplay is leuk ...
- Esthetisch uitstekend, plus de originele setting
- Doordacht universum en uitgebreid verhaal
Con
- ... maar niet zo creatief
- Bepaalde skills en abilities zijn minieme upgrades
- Het narratief onderbreekt het spel soms te vaak
7.5
Over
Beschikbaar vanaf
29 mei 2024
Gespeeld op
- PC
Beschikbaar op
- PC
Genre
- Action
- Metroidvania
Ontwikkelaar
- Red Candle Games
Uitgever
- Red Candle Games
