Zeggen dat de weg die The Bikeriders heeft afgelegd naar het scherm nogal een hobbelige was, is ietwat van een understatement. Twee maanden voor de beoogde release haalde uitgever Disney de film plots van de kalender, wat ervoor zorgde dat filmmaatschappij New Regency plots op zoek moest naar een nieuwe distributeur. De prent had op dat moment al lovende kritieken gehad bij de première op het Telluride Film Festival en was al uitvoerig gescreend voor leden van de Academy met de bedoeling om wat Oscarnominaties in de wacht te slepen. Het mocht allemaal echter niet baten voor het huis van de muis, dat in het drama van Jeff Nichols blijkbaar een film zag die moeilijk in de markt te zetten was. Focus kocht uiteindelijk de rechten op en stuurde The Bikeriders met wat vertraging uiteindelijk de cinefiele weg op.
Dat Jeff Nichols sterk is in sfeerschepping en karakterstudies, dat ontdekten we eerder al in films als Mud en Take Shelter. Datzelfde elan gebruikt hij ook om The Bikeriders
mee vorm te geven, een titel die het gelijknamige fotoboek van Danny Lyon als inspiratiebron gebruikt. Het is een geromantiseerd beeld van een Amerikaanse motorclub in de jaren zestig dat handelt in thema’s als de liefde voor je stam, de cool die gepaard gaat met een bestaan buiten de normale samenleving, en de vergankelijke vrijheid die de open weg biedt. Het is een film die meer beducht lijkt in het brengen van een tijdscapsule en het evoceren van een sfeer, dan in het daadwerkelijke plot. Dat maakt echter weinig uit, net omdat er een haast dromerige sfeer uitgaat van een film die donders goed weet hoe het zichzelf in het meest aantrekkelijke licht moet presenteren. Op die manier krijg je een film die geen Sons of Anarchy in de sixties is, maar eerder een spirituele opvolger voor klassieker American Graffiti.
Zeker in de eerste helft van de prent levert dat een film op die haast hypnotiserend aantrekkelijk is. Het gevoel van vrijheid wordt gecapteerd in tableaus van broeders die haast doelloos de horizon inrijden en lang ben je als kijker gewoon onderdeel van een sfeervolle reis naar nergens. Pas wanneer het plot rond de driehoeksrelatie meer belang begint in te nemen, neemt de aandacht gek genoeg wat af. Het voelt alsof het narratief een klein obstakel voor de sfeervolle rit is. Het maakt de film een tikje inconsistent, omdat de film wanneer het plot groter wordt net kleiner gaat voelen, terwijl het net groots is in de kleine momenten die niks te maken hebben met verhaalvertelling maar alles met het neerzetten van een sfeer.
Op vlak van extra’s is het ook hier wederom een behoorlijk bescheiden bedoening. We krijgen een audiocommentaar van Jeff Nichols die het heeft over zaken als casting, de uitdagingen van het adapteren van een fotoboek en technische hindernissen tijdens het filmen. Een tikje droog, maar toch informatief. Verder krijg je nog drie filmpjes over het productie-design, de belangrijke castleden en de regisseur, maar samen klokken die af op net meer dan tien minuten. Dat is gewoon nietszeggende opvulling dus.
Dat Jeff Nichols sterk is in sfeerschepping en karakterstudies, dat ontdekten we eerder al in films als Mud en Take Shelter. Datzelfde elan gebruikt hij ook om The Bikeriders
Sfeer en charisma
De film opent in '65, wanneer Benny (de brok charisma genaamd Austin Butler) in een bar gejend wordt omwille van zijn clubkleuren. Bikers van een club zoals de Vandals zijn echter nogal trots op hun kleuren, waardoor de situatie escaleert tot een gevecht. Net wanneer een spade de achterkant van Benny’s hoofd nadert voor een onzachte aai over de bol, neemt Nichols het beeld vast, alsof het om een foto uit het boek van Lyon zou gaan. Het zet meteen de toon voor de rest van de film die momenten uit de tijd lijkt te capteren om een beeld te brengen van een subcultuur uit vervlogen tijden. Doordat Nichols een fotoboek uit de jaren zeventig als leidraad gebruikt voor zijn film, krijg je uiteraard een kroniek die momenten uit de tijd aan elkaar snoert in plaats van een prent met een strak plot, maar het werkt dus wel degelijk. Voor een groot deel komt dat door het personage van Jodie Comer die het geheel als verteller omkadert. Comers Kathy is het tegengewicht voor het mannelijke machismo. Ze doorziet de absurditeit van de regeltjes van de club en de gevaarlijke tol die het kan eisen op haar leden, maar kan niet anders dan zich aangetrokken voelen door het rauwe charisma van Benny. De kerel ziet er dan ook uit als Austin Butler, je kan het haar niet kwalijk nemen.Not so Easy Rider
Het derde punt van de centrale driehoek is Tom Hardy’s Johnny, een trucker die het bestaan als biker afspiegelt aan het geromantiseerde ideaalbeeld van Brando in The Wild One en fungeert als een vaderfiguur voor Benny. Hardy is zoals gebruikelijk ijzersterk als een leider die constant met de angst lijkt te leven om gezien te worden als onwaardig voor de rol. In dat opzicht fungeert Butlers personage als een soort ideaalbeeld dat zowel Kathy als Johnny begeestert. De manier waarop beiden Benny voor zich proberen te winnen is de emotionele drijvende kracht van de film in het latere verloop. Wederom, je begrijpt het, omwille van Butler. Telkens wanneer hij in beeld is, voel je gewoon die ouderwetse filmsterren-energie van het scherm spatten. De aantrekkingskracht is palpabel.Op verhalend vlak is The Bikeriders te dun en oppervlakkig, maar als sfeerschets en tijdsbeeld werkt het wel degelijk.
Zeker in de eerste helft van de prent levert dat een film op die haast hypnotiserend aantrekkelijk is. Het gevoel van vrijheid wordt gecapteerd in tableaus van broeders die haast doelloos de horizon inrijden en lang ben je als kijker gewoon onderdeel van een sfeervolle reis naar nergens. Pas wanneer het plot rond de driehoeksrelatie meer belang begint in te nemen, neemt de aandacht gek genoeg wat af. Het voelt alsof het narratief een klein obstakel voor de sfeervolle rit is. Het maakt de film een tikje inconsistent, omdat de film wanneer het plot groter wordt net kleiner gaat voelen, terwijl het net groots is in de kleine momenten die niks te maken hebben met verhaalvertelling maar alles met het neerzetten van een sfeer.
Het schijfje
The Bikeriders gaat op UHD niet voor spectaculair referentiemateriaal, maar een visueel aantrekkelijke filmische look. Het beeld is een tikje soft, maar levert desondanks genoeg scherpte en detail om het vuil op de lederen jasjes en de ongeschoren smoelwerken van de bende in beeld te brengen. Die softe look komt vooral uit het feit dat er met diffusiefilters is geschoten om het geheel een wat gedateerde jaren zestig-look te geven, en is dus een creatieve keuze van Nichols en zijn team. Het kleurenpalet is net als de film behoorlijk down-to-earth en bescheiden, wat dus zorgt voor een visueel oerdegelijke film die je op esthetisch vlak naar een ander tijdperk voert. De Dolby Atmos-geluidstrack is net als het drama eerder bescheiden van aard, maar telkens het gas van de motorfietsen opengedraaid wordt, vult het donderend je kamer.Op vlak van extra’s is het ook hier wederom een behoorlijk bescheiden bedoening. We krijgen een audiocommentaar van Jeff Nichols die het heeft over zaken als casting, de uitdagingen van het adapteren van een fotoboek en technische hindernissen tijdens het filmen. Een tikje droog, maar toch informatief. Verder krijg je nog drie filmpjes over het productie-design, de belangrijke castleden en de regisseur, maar samen klokken die af op net meer dan tien minuten. Dat is gewoon nietszeggende opvulling dus.
Conclusie
The Bikeriders is sfeervol, maar je voelt dat het adapteren van een fotoboek niet bepaald voor een opwindend narratief zorgt. Toch lukt het Butler, Hardy en Comer om je als kijker geboeid te houden. Net als de film is ook het schijfje degelijk, maar vrij klein en bescheiden van aard.
Pro
- Sfeervolle tijdscapsule
- Sterk acteerwerk
- Austin Butler is een filmster in de meest ouderwetse zin van het woord
Con
- Sleept vrij lang aan
- Het verhaal is klassiek en oppervlakkig
- Extra's stellen weinig voor
7
Over deze film
Beschikbaar vanaf
20 september 2024
Genre
- Drama
- Misdaad
Speelduur
156 minuten
Regie
Jeff Nichols
Cast
Austin Butler, Jodie Comer, Tom Hardy, Michael Shannon
Uitgever
Universal Pictures
