Maar het was geen man, hè. Het was een vrouw. Zoals in die tienduizend anekdotes ook. En het verschil is er statistisch (en gedepersonaliseerd en abstract) : het is veel vaker wel met een vrouw. En jij denkt dat het evengoed een man had kunnen zijn, gewoon door ze van plaats te wisselen. Ik denk dat als het een man was, de context weer anders zou zijn.
En je mag van mij aanhalingstekens rond het woord 'slachtoffer' zetten, zelfs al ken ik haar, weet ik hoe ze zich voelde, weet ik hoeveel moeite het haar kostte om er iets van te zeggen en op hoeveel bijval ze kon rekenen van haar vrouwelijke collega's. En wat de precieze context is. Ik vind dat persoonlijk vies, ook omdat je telkens zegt bereid te zijn te luisteren, maar hier alweer je oordeel klaar hebt op basis van wat je zelf al vond in plaats van op basis van de ervaringen. Van de vrouw in kwestie en de reacties hier van oa andere vrouwen. Maar je mag dat zeker doen.
En
@BlackTeaTrader: ik durf gerust te zeggen dat ik van bij het begin van dit topic al vaak teleurgesteld ben geweest in hoever we duidelijk nog maar staan, en zelfs me beschaamd heb gevoeld tov vrouwen, ja.
Klopt, als het een man was dan zou de context anders zijn, en als hij niet een leidinggevende was nog anders, en als het ging om familieleden nog anders... daarom is het context.
Net zoals jij haar kent en mogelijks heeft die vrouw - no offense - hele trauma's aan aangeraakt worden
door mannen, dat kan, in die specifieke context, maar algemeen gesproken vind ik de termen dader, slachtoffer en knuffel niet bij elkaar passen, abstractie makende van die context, en sterker nog: veruit de meeste knuffels zijn inherent niet-problematisch, daarom dat ik toch en vermoedelijk anderen ook bij een knuffel aan iets positief denken.
Mag ik ook een knuffel-anekdote delen of is dat dan weer "how can I make this about me"?
Was mee als reisbegeleider, meisje uit mijn groep is door brute pech waar zij niets aan kon doen, tot tranen toe gebracht en verbaal ontroostbaar... of toch door mij: dus ik ga een vrouwelijke collega halen, die pakt dat meisje vast, geeft die een stevige knuffel... en ik blij: oef: probleem opgelost, dat is idd wel een goede manier om te troosten (want da werkte)...
stel me de vraag: waarom heb ik er eigenlijk niet aan gedacht die een knuffel te geven? Wel, duidelijk: ik knuffel niet graag mensen die ik niet goed ken, plus meerderjarige man < > 16-jarig meisje nee toch maar best dat ik dat niet heb gedaan (en neen, dat is niet de zoektocht naar het eigen grote gelijk, maar naar het verschil tussen mijn gedrag en dat van de véél spontanere collega op wiens oplossingsvermogen ik jaloers was), maar toch: als ik een mannelijke collega had gehaald met meer emotionele intelligentie (zo was er gelukkig ook ene mee) als ik en die had die een knuffel gegeven? Ik zou het maar triest vinden mocht dat dan een probleem geweest zijn. Snap je dat?
"Ik had alweer mijn oordeel klaar", tja, misschien toch eens terug gaan lezen: dat ik me ook wel inleef in de situatie van de vrouw en dat ik zei dat ik daar wel begrip had voor beiden maar dat ik het 42/58 erger vond voor de man dan voor de vrouw, en als het een vrouwelijke knuffelaar was geweest en een mannelijke ontvanger van de knuffel die géén knuffel wou... dan was die verhouding exact dezelfde geweest. Of mag ik ook al niet meer kiezen met wie ik iets meer empathie heb in een anekdote die jij vertelt? Bij mij blijft iets anders hangen in dat verhaal als bij jou, omdat ik ook een andere context heb als je het zo wilt zien.
En als bij knuffelen in de billen geknepen wordt: heb ik alle sympathie voor het slachtoffer, want dan gaat het al lang niet meer om een knuffel.
Maar het was geen man, hè. Het was een vrouw. Zoals in die tienduizend anekdotes ook. En het verschil is er statistisch (en gedepersonaliseerd en abstract) : het is veel vaker wel met een vrouw. En jij denkt dat het evengoed een man had kunnen zijn, gewoon door ze van plaats te wisselen. Ik denk dat als het een man was, de context weer anders zou zijn.
Statistische en gedepersonaliseerd in een poging uit dit onnavolgbare labyrint te geraken:
Op hoog niveau hebben vrouwen effectief een groter probleem dan mannen wat betreft seksueel geweld en onveiligheidsgevoel op straat. Nergens miskend, alleen bewijs je dit debat géén plezier door misplaatste complimenten of sociaal onhandige knuffels in één weg op één hoop te gooien met verhalen waarvan spontaan ook mijn maag gaat omdraaien, en waar ik graag zou hebben dat keihard opgetreden wordt, harder waarschijnlijk als jij zelf zou goedkeuren (3 strikes en de vergeetput in bijvoorbeeld).
Ik word hier "aangesproken" op meerdere impopulaire meningen/standpunten, zoals neen: ik zal de straat niet oversteken voor een vrouw in een grote bocht te ontwijken... maar als men vraagt aan mannen om in te grijpen wanneer ze ongepast gedrag zien in het openbaar... dan zal ik mijn kameraad wel een eens aanspreken als ik die vrouwen zomaar een tik op de billen zie geven... een knuffel ga ik niet herkennen als problematisch, tot het mij gezegd wordt.
Sommige zaken zijn op groot niveau niet problematisch, en het lost niets op om dan te gaan focussen op de problematische uitzonderingen.
Omgekeerd doe je de vele, talloze problematische anekdotes géén recht, en maak je het probleem moeilijker om op te lossen als je allerlei zaken van drugsproblematiek, verkeersagressie, pestgedrag, etc. op één hoop gaat gooien met seksuele intimidatie en effectief misbruik.
