Toevluchtsoord voor de (toekomstige) mama's en papa's
- Onderwerp starter Joeri
- Startdatum
Avondland
Well-known member
Het is toch soms afwegen wanneer je wel of niet je kind moet "verplichten" om het bord leeg te eten. Hardhandig forceren werkt tegendraads, maar laisser-faire llijkt me ook een gevaarlijke piste omdat ze misschien een slechte eetgewoonte gaan kweken die ze voor de rest van hun leven gaan aanhouden.
Wij proberen wel om ze elke maaltijd te laten eten, maar soms eet ze gewoon minder, om de dag erop dan een hoeveelheid weg te werken die gezien haar grootte vrij indrukwekkend is. Zover ik weet kunnen peuters vrij goed hun "noden" inschatten. Als ze dan niet enkel brol eten zou ik me nu ook niet al te veel zorgen maken eigenlijk. Ik spreek natuurlijk over een kind van 2 jaar ongeveer, op een bepaalde leeftijd zal dat allemaal wat bewuster gebeuren.
Avondland
Well-known member
Hier begint de Sinterklaasmagie stilaan. De speelgoedfolders van Bol.com en Dreamland worden al duchtig doorgenomen. Ook al ben ik de Sinterklaasliedjes op den duur zo beu, het herbeleven van de Sint door de ogen van een vierjarige vind ik wel prachtig.
En dan krijg ik, een 37-jarige volwassen bonk van een vent, kippenvel bij het horen van Kniktiklaas van Bart Peeters terwijl zijn dochter op zijn schoot zit.
En dan krijg ik, een 37-jarige volwassen bonk van een vent, kippenvel bij het horen van Kniktiklaas van Bart Peeters terwijl zijn dochter op zijn schoot zit.
Valt de originele Dag Sinterklaas nog ergens betrouwbaar te bekijken?
Ja, dat is inderdaad wat er ook in dat artikel staat (maar ik wou niet direct iets quoten dat controverse gaat oproepen
)Het is iets wat Sylvie wel vaker hoort. De crèches hebben de afgelopen jaren voluit ingezet op het terugwinnen van het vertrouwen van ouders. Door heel transparant en vooral veel te communiceren. En dat voelen ze nu in de kleuterklassen. “Ouders zijn de afgelopen jaren wat miskweekt”, zegt Sylvie. “Sommigen vertellen me dat ze in de crèche soms tot tien berichten per dag kregen. Ze snappen echt niet waarom wij dat niet doen. Maar een crèche en een kleuterschool zijn twee verschillende werelden.”
Tien berichten per dag, wat? Misschien heb ik een heel gemakkelijke dochter, maar ik kan me niet inbeelden waar dat dan over zou gaan. Tenzij ze van die updates in een app bedoelt genre: "Middageten: patatjes met wortelen en worst. Goed gegeten."Ja, dat is inderdaad wat er ook in dat artikel staat (maar ik wou niet direct iets quoten dat controverse gaat oproepen
Het is iets wat Sylvie wel vaker hoort. De crèches hebben de afgelopen jaren voluit ingezet op het terugwinnen van het vertrouwen van ouders. Door heel transparant en vooral veel te communiceren. En dat voelen ze nu in de kleuterklassen. “Ouders zijn de afgelopen jaren wat miskweekt”, zegt Sylvie. “Sommigen vertellen me dat ze in de crèche soms tot tien berichten per dag kregen. Ze snappen echt niet waarom wij dat niet doen. Maar een crèche en een kleuterschool zijn twee verschillende werelden.”
Sneakytje
Active member
Dit dus, 10-15 berichten per dag waren geen uitzondering. Hier eten ze allemaal samen in de refter. De onze eet warm, maar dus totaal geen idee of ze alles eet (als in proeven, niet bord leegeten). Ik ga er ook van uit dat zolang ik daar niets over hoor, het wel voldoende is. Maarja. Blijkbaar zijn we dus te verwende ouders door de creche. Ik zei gewoon dat dat heel hard wennen is en dat dat een onderschatte beleving als ouder is.
zaj
Redacteur
Vriendin is 10/10 bevallen (eerste kind), enorm zware bevalling. Zuignap nodig gehad omdat ze helemaal uitgeput was. De maandag daar op thuis gekomen en en enkele dagen geleden is ze terug opgenomen in het ziekenhuis. Waarschijnlijk tijdens haar verblijf één of andere infectie opgelopen. Superveel maag en buikpijn en houd niets meer binnen. al een week amper gegeten... goeie start -_-
Al 14 dagen van mijn vaderschapsverlof er door en nog geen second kunnen genieten tbh. We zijn nu allebei al kapot en ik moet weer werken binnen een week :/
Twijfel nu soms al of dat kind wel de juiste keuze was... Het is een echte schat van een kind daar niet van. We hebben verbouwd, zijn gesetteld, hebben de leeftijd, stabiele job, vrienden, alles op papier klopt. Ik begin gewoon vooral aan mezelf te twijfelen of ik dit allemaal wel aan kan :/ nog geen minuut vrije tijd gehad de voorbije 3 weken en dat is dan nog zonder 2 honden die veel aandacht en onderhoud nodig hebben
Gelukkig wel wat hulp van familie en onze 2 border collies zitten bij mijn ouders tot we wat op adem kunnen komen, maar ik had heel het gedoe nu wel net iets aangenamer verwacht
Ben hier nu even alleen thuis om gerief te komen halen en ga hier slapen. De kleine is bij mijn vriendin in het ziekenhuis. Enerzijds ben ik blij om er even vanaf te zijn en dat die voedvrouwen er maar even naar kijken, anderzijds mis ik em nu al en heb ik spijt dat ik daar niet op de zetel lig te slapen. En ik weet moest ik daar zijn had ik spijt dat ik niet thuis gebleven was omdat ik wou uitslapen.
Die roze wolk is hier alleszins voorlopig nog niet gepasseerd :/ Als je dan zo de verhalen hoort van anderen dat die kraamperiode de mooiste tijd van hun leven was, ga je nog extra beginnen twijfelen want dan krijg ik het gevoel dat het alleen maar bergaf gaat gaan vanaf dit punt. Laat ons hopen dat het allemaal goed komt....
soit, in mijn bed kruipen en proberen een uur of 7 slaap te halen voor ik de 459188218ste telefoon/Bericht krijg om te vragen of alles Ok is met ons en hoe het gaat. Dat is vriendelijk, maar die 30 min vrije tijd op een dag die we nog hebben willen we daar niet aan hangen
Al 14 dagen van mijn vaderschapsverlof er door en nog geen second kunnen genieten tbh. We zijn nu allebei al kapot en ik moet weer werken binnen een week :/
Twijfel nu soms al of dat kind wel de juiste keuze was... Het is een echte schat van een kind daar niet van. We hebben verbouwd, zijn gesetteld, hebben de leeftijd, stabiele job, vrienden, alles op papier klopt. Ik begin gewoon vooral aan mezelf te twijfelen of ik dit allemaal wel aan kan :/ nog geen minuut vrije tijd gehad de voorbije 3 weken en dat is dan nog zonder 2 honden die veel aandacht en onderhoud nodig hebben
Gelukkig wel wat hulp van familie en onze 2 border collies zitten bij mijn ouders tot we wat op adem kunnen komen, maar ik had heel het gedoe nu wel net iets aangenamer verwacht
Ben hier nu even alleen thuis om gerief te komen halen en ga hier slapen. De kleine is bij mijn vriendin in het ziekenhuis. Enerzijds ben ik blij om er even vanaf te zijn en dat die voedvrouwen er maar even naar kijken, anderzijds mis ik em nu al en heb ik spijt dat ik daar niet op de zetel lig te slapen. En ik weet moest ik daar zijn had ik spijt dat ik niet thuis gebleven was omdat ik wou uitslapen.
Die roze wolk is hier alleszins voorlopig nog niet gepasseerd :/ Als je dan zo de verhalen hoort van anderen dat die kraamperiode de mooiste tijd van hun leven was, ga je nog extra beginnen twijfelen want dan krijg ik het gevoel dat het alleen maar bergaf gaat gaan vanaf dit punt. Laat ons hopen dat het allemaal goed komt....
soit, in mijn bed kruipen en proberen een uur of 7 slaap te halen voor ik de 459188218ste telefoon/Bericht krijg om te vragen of alles Ok is met ons en hoe het gaat. Dat is vriendelijk, maar die 30 min vrije tijd op een dag die we nog hebben willen we daar niet aan hangen
Al die verhalen die je hoort zijn gewoon leugens. Mensen hebben het heel moeilijk om toe te geven dat dat een kakperiode is waar je maanden/jaren van moet bekomen.
Daarnaast vergeten mensen na een paar jaar ook hoe zwaar dat was. Iedereen met kleine kinderen vindt dat ze zelf in de zwaarste periode zitten.
En dan hangt er nog veel af van je kind. Onze dochter sliep toen overdag veel, dus dat viel dan relatief nog mee. Toch vond ik dat fysiek en mentaal een extreem zware periode.
Ik kan je alvast garanderen dat het wél beter wordt, zelfs al begint het onder het nulpunt. Ik heb bij mijn eerste ook absoluut geen goed begin gehad inclusief twijfel of dit nu eigenlijk wel echt een goed idee was (en dat is zacht uitgedrukt).
Het is zeker goed dat ge de tijd pakt om bij te slapen wannee rhet kan, ge kunt niet blijven gaan hé. Geef zeker ook aan aan familie wanneer ge meer hulp nodig hebt. En terug gaan werken is geen must, er zijn oplossingen om langer thuis te blijven. Ge moet nu in eerste instantie kijken naar de (mentale) gezondheid van u en uw vrouw.
... of mensen kunnen andere ervaringen hebben?
Er is zeker tegenwoordig geen taboe meer om aan te geven dat het allemaal niet leuk is, die eerste periode. Of dat ge zelfs hoegenaamd geen roze wolk hebt. Ge moet echt niet ver zoeken om zo'n verhalen te lezen. (en echt, hoeveel volk hoort ge niet zeggen dat ze écht niet terug willen naar die babytijd, behalve voor een uur of 2?)
En ja, zelfs als ge een makkelijk kind hebt en een makkelijk herstel dan nog is die periode zwaar want ge zit 24/24 en 7/7 met de zorg van een klein hulpeloos wezen dat niets anders kan dan wenen om aan te geven dat er iets is. Dat neemt niet weg dat mensen dat niet als mooi en waardevol kunnen ervaren, zelfs op de moment zelf.
Voor mij was er gevoelsmatig ook een hemelsbreed verschil tussen die eerste en die tweede. Bij nr 2 heb ik mij nooit zo slecht gevoeld (toch niet in de kraamperiode, dat was rond zijn 1 jaar wel de hel :v) als bij nr1. Deels te maken met omstandigheden rond de geboorte maar ook deels met verwachtingen en ervaring.
Je hebt een moeilijkere start dan gemiddeld door de gezondheid van de vriendin, maar verder is het wel vrij standaard hoor. Die eerste weken/maanden zijn volgens mij in het "standaardtraject" gewoon loodzwaar, vooral door het gebrek aan slaap. Je vadersschapsverlof zou ik dan ook meer zien als "tijd om alles geregeld te krijgen" dan tijd om te genieten eerlijk gezegd, je hebt gewoon weinig vrije tijd in het begin. Dat betert gelukkig wel.Vriendin is 10/10 bevallen (eerste kind), enorm zware bevalling. Zuignap nodig gehad omdat ze helemaal uitgeput was. De maandag daar op thuis gekomen en en enkele dagen geleden is ze terug opgenomen in het ziekenhuis. Waarschijnlijk tijdens haar verblijf één of andere infectie opgelopen. Superveel maag en buikpijn en houd niets meer binnen. al een week amper gegeten... goeie start -_-
Al 14 dagen van mijn vaderschapsverlof er door en nog geen second kunnen genieten tbh. We zijn nu allebei al kapot en ik moet weer werken binnen een week :/
Twijfel nu soms al of dat kind wel de juiste keuze was... Het is een echte schat van een kind daar niet van. We hebben verbouwd, zijn gesetteld, hebben de leeftijd, stabiele job, vrienden, alles op papier klopt. Ik begin gewoon vooral aan mezelf te twijfelen of ik dit allemaal wel aan kan :/ nog geen minuut vrije tijd gehad de voorbije 3 weken en dat is dan nog zonder 2 honden die veel aandacht en onderhoud nodig hebben
Gelukkig wel wat hulp van familie en onze 2 border collies zitten bij mijn ouders tot we wat op adem kunnen komen, maar ik had heel het gedoe nu wel net iets aangenamer verwacht
Ben hier nu even alleen thuis om gerief te komen halen en ga hier slapen. De kleine is bij mijn vriendin in het ziekenhuis. Enerzijds ben ik blij om er even vanaf te zijn en dat die voedvrouwen er maar even naar kijken, anderzijds mis ik em nu al en heb ik spijt dat ik daar niet op de zetel lig te slapen. En ik weet moest ik daar zijn had ik spijt dat ik niet thuis gebleven was omdat ik wou uitslapen.
Die roze wolk is hier alleszins voorlopig nog niet gepasseerd :/ Als je dan zo de verhalen hoort van anderen dat die kraamperiode de mooiste tijd van hun leven was, ga je nog extra beginnen twijfelen want dan krijg ik het gevoel dat het alleen maar bergaf gaat gaan vanaf dit punt. Laat ons hopen dat het allemaal goed komt....
soit, in mijn bed kruipen en proberen een uur of 7 slaap te halen voor ik de 459188218ste telefoon/Bericht krijg om te vragen of alles Ok is met ons en hoe het gaat. Dat is vriendelijk, maar die 30 min vrije tijd op een dag die we nog hebben willen we daar niet aan hangen
Ik zou kraamhulp inschakelen, als dat nu nog gaat. Zo komt er voor een relatief laag budget iemand geregeld eens koken, inkopen doen, ...
taste like summer
Active member
Onze zoon heeft al 3 dagen drie à vier keer per dag echt zuur ruikende stoelgang. Ik word echt mottig van de geur. Straks eens naar de pediater.
Vrouwtje Theelepel
Well-known member
Tandjes misschien? Als er hier tanden aan zaten te komen was er eerst altijd zure stoelgang.
iamhollywood
Well-known member
Ik moet binnen 3 weken bevallen 
. Je weet nooit exact wat te verwachten, elke bevalling en elk kind is anders. Maar ik ben wel blij dat wij de cursus gevolgd hebben. Je kan bij meerdere vroedvrouwen een cursus van 5-6 sessies (2u tot 3u per sessie) volgen gaande van de bevalling - kraamtijd - borstvoeding tot EHBO, de mutualiteit vergoedt dit voor een stuk waardoor het inschrijvingsgeld beperkt is. Wij vonden dat wel leerrijk en het heeft onze verwachtingen voor een stuk bijgesteld. Het zijn informerende sessies, geen puf en houding-cursussen ; ze geven wel kort de theorie mee, maar dat is niet de essentie van de cursus.
1 sessie gaat over alles wat kan mislopen bij een bevalling, wat je dan kan verwachten en eventueel kan eisen/vragen. Dat is geen fijne sessie maar dat maakt dat je al wat weet wat te verwachten in die situaties. Wij hebben ons dankzij de informatie uit de sessies proberen voorbereiden. We hebben afspraken gemaakt rond bezoek, we hebben kraamzorg vastgelegd (is afhankelijk van de periode moeilijk om nog last minute in te schakelen, zeker in vakantieperiodes zoals de zomermaanden), we hebben opnieuw poetshulp in dienst, hebben bij de familie verwachtingen gesteld rond de feestdagen en hebben een netwerkje aan vrienden/familie die afwisselend wat gaan zorgen voor diepvriesmaaltijden
.
Heb op basis van de sessies al heel mijn baby-apotheek en verzorgingsproducten ingeslagen, en meerdere tetradoeken, heb mijn initiële voorraad ruim verdubbeld
.
Maar we nemen vooral de kleine tips en tricks rond prikkels mee. We hebben nog aanvullend een sessie met de slaapcoach gevolgd. Elk kind is anders en je kan nooit uzelf perfect voorbereiden, maar de illusie van de roze wolk is wel minder aanwezig, we weten dat we gaan geleefd worden en dat we van dag tot dag zullen leven.
. Je weet nooit exact wat te verwachten, elke bevalling en elk kind is anders. Maar ik ben wel blij dat wij de cursus gevolgd hebben. Je kan bij meerdere vroedvrouwen een cursus van 5-6 sessies (2u tot 3u per sessie) volgen gaande van de bevalling - kraamtijd - borstvoeding tot EHBO, de mutualiteit vergoedt dit voor een stuk waardoor het inschrijvingsgeld beperkt is. Wij vonden dat wel leerrijk en het heeft onze verwachtingen voor een stuk bijgesteld. Het zijn informerende sessies, geen puf en houding-cursussen ; ze geven wel kort de theorie mee, maar dat is niet de essentie van de cursus.1 sessie gaat over alles wat kan mislopen bij een bevalling, wat je dan kan verwachten en eventueel kan eisen/vragen. Dat is geen fijne sessie maar dat maakt dat je al wat weet wat te verwachten in die situaties. Wij hebben ons dankzij de informatie uit de sessies proberen voorbereiden. We hebben afspraken gemaakt rond bezoek, we hebben kraamzorg vastgelegd (is afhankelijk van de periode moeilijk om nog last minute in te schakelen, zeker in vakantieperiodes zoals de zomermaanden), we hebben opnieuw poetshulp in dienst, hebben bij de familie verwachtingen gesteld rond de feestdagen en hebben een netwerkje aan vrienden/familie die afwisselend wat gaan zorgen voor diepvriesmaaltijden
.Heb op basis van de sessies al heel mijn baby-apotheek en verzorgingsproducten ingeslagen, en meerdere tetradoeken, heb mijn initiële voorraad ruim verdubbeld
. Maar we nemen vooral de kleine tips en tricks rond prikkels mee. We hebben nog aanvullend een sessie met de slaapcoach gevolgd. Elk kind is anders en je kan nooit uzelf perfect voorbereiden, maar de illusie van de roze wolk is wel minder aanwezig, we weten dat we gaan geleefd worden en dat we van dag tot dag zullen leven.
Wij hebben ook zo'n cursussen gevolgd. Ging over borstvoeding, bevalling en algemene dingen. We hebben ze alledrie gevolgd en zou het ook aanraden. Zeker de moeite.Ik moet binnen 3 weken bevallen
1 sessie gaat over alles wat kan mislopen bij een bevalling, wat je dan kan verwachten en eventueel kan eisen/vragen. Dat is geen fijne sessie maar dat maakt dat je al wat weet wat te verwachten in die situaties. Wij hebben ons dankzij de informatie uit de sessies proberen voorbereiden. We hebben afspraken gemaakt rond bezoek, we hebben kraamzorg vastgelegd (is afhankelijk van de periode moeilijk om nog last minute in te schakelen, zeker in vakantieperiodes zoals de zomermaanden), we hebben opnieuw poetshulp in dienst, hebben bij de familie verwachtingen gesteld rond de feestdagen en hebben een netwerkje aan vrienden/familie die afwisselend wat gaan zorgen voor diepvriesmaaltijden
Heb op basis van de sessies al heel mijn baby-apotheek en verzorgingsproducten ingeslagen, en meerdere tetradoeken, heb mijn initiële voorraad ruim verdubbeld
Maar we nemen vooral de kleine tips en tricks rond prikkels mee. We hebben nog aanvullend een sessie met de slaapcoach gevolgd. Elk kind is anders en je kan nooit uzelf perfect voorbereiden, maar de illusie van de roze wolk is wel minder aanwezig, we weten dat we gaan geleefd worden en dat we van dag tot dag zullen leven.
Khyl@ris
Member
Succes met de laatste loodjes! De laatste weken duren het langst. Het is goed dat jullie al voorbereidingen getroffen hebben qua kraamzorg en poetshulp.Ik moet binnen 3 weken bevallen
Zelf nog wat kraamkost klaarmaken en in de diepvries steken is misschien nog wel een fijne bezigheid.
Ben zelf bijna 6 maanden postpartum van mijn tweede en kijk met een heel fijn gevoel terug op die laatste loodjes en de bevalling. Een goede voorbereiding heeft me ook goed geholpen tijdens de bevalling. Op je strepen staan over wat je zelf wil of niet (zo lang dat medisch verantwoord is) is ook heel belangrijk. Dat kan je kraamperiode maken of kraken.
Bij beide bevallingen is mijn placenta niet vanzelf losgekomen. Waar dit een zeer onaangename ervaring was bij de eerste keer door manuele afhaling en ritje naar OK, was dit een betere ervaring bij de tweede omdat ik zelf gevraagd heb om meteen naar OK te gaan. Heeft veel gedaan qua beleving.
En kraamzorg is super fijn, kan het alleen maar warm aanbevelen.
Sneakytje
Active member
Ik heb ook zo'n sessie gevolgd ivm bevalling. En dat was inderdaad aan te raden en realistisch. Ik heb geen sessie ivm kraamtijd gevolgd, met als gevolg dat ik daar minder over wist wat te verwachten. En ik heel veel vragen had bij momenten, ik moest ook een 2 weken mij rustig houden en liefst nog wat plat liggen (zeker de 1ste week). Gelukkig was er dan wel de vroedvrouw aan huis die regelmatig langskwam die eerste weken en we ook konden sturen als we een vraag hadden tussendoor. Een sessie kraamtijd is dan allicht ook wel aan te raden en nuttig.
Avondland
Well-known member
Ik bevond me vanaf het moment dat ik wist dat mijn vrouw zwanger was meteen op een roze wolk. Uiteraard weet ik dat zo'n wolk nachtmerriepampers en slapeloze nachten bevat, relationele uitdagingen, stress om alles gedaan te krijgen en een totale overrompeling van je leven en dat in functie van een klein hulpeloos levend wezentje dat uitgroeit tot een mens die de wereld (hopelijk) aankan. De liefde dat ik voel voor mijn dochter brandt nog even intens, maar is uiteraard verdiept. Je moet veel opofferen en soms kijk ik wel melancholisch terug op de tijd dat ik nog vrij kon rondreizen zonder naar iemand om te kijken. Dat mis ik bij momenten énorm.
Ik vind de grootste uitdaging de manier waarop je leven ten dienste staat van een kind en dat je dat moet combineren met een carrière, een relatie, een huishouden en wat tijd voor jezelf. Allemaal balletjes in de lucht houden. En het kan al helemaal erg worden als je een janusmasker opzet: langs buiten de zeer geslaagde familieman en langs binnen een briesende chaoot die zijn kind in de auto zwiert om toch maar op tijd op zijn werk te geraken.
Maar kijk. We doen allemaal maar wat, de ene zal daar beter in slagen dan de andere. Ik probeer altijd dat fantastische citaat uit La Grande Bellezza voor de geest te halen:
(en in dit topic)
Stel je voor dat het zo op Pol & Actua zou zijn.
Ik vind de grootste uitdaging de manier waarop je leven ten dienste staat van een kind en dat je dat moet combineren met een carrière, een relatie, een huishouden en wat tijd voor jezelf. Allemaal balletjes in de lucht houden. En het kan al helemaal erg worden als je een janusmasker opzet: langs buiten de zeer geslaagde familieman en langs binnen een briesende chaoot die zijn kind in de auto zwiert om toch maar op tijd op zijn werk te geraken.
Maar kijk. We doen allemaal maar wat, de ene zal daar beter in slagen dan de andere. Ik probeer altijd dat fantastische citaat uit La Grande Bellezza voor de geest te halen:
En dat is eigenlijk een mooie manier om in het leven te staan.
(en in dit topic)
Stel je voor dat het zo op Pol & Actua zou zijn.
