Holocene
Well-known member
Bij onze jongste (2e kind) was die beginperiode écht oprecht zalig. Het was/is ook een super makkelijk kind, weinig wenen, weinig last van de krampjes, etc. Hoe absurd het ook klinkt, ik genoot echt van die nachtelijke voedingen (om de 3u), simpelweg omdat ze zo makkelijk was en ik echt van haar kon genieten.... of mensen kunnen andere ervaringen hebben?
Er is zeker tegenwoordig geen taboe meer om aan te geven dat het allemaal niet leuk is, die eerste periode. Of dat ge zelfs hoegenaamd geen roze wolk hebt. Ge moet echt niet ver zoeken om zo'n verhalen te lezen. (en echt, hoeveel volk hoort ge niet zeggen dat ze écht niet terug willen naar die babytijd, behalve voor een uur of 2?)
En ja, zelfs als ge een makkelijk kind hebt en een makkelijk herstel dan nog is die periode zwaar want ge zit 24/24 en 7/7 met de zorg van een klein hulpeloos wezen dat niets anders kan dan wenen om aan te geven dat er iets is. Dat neemt niet weg dat mensen dat niet als mooi en waardevol kunnen ervaren, zelfs op de moment zelf.
Voor mij was er gevoelsmatig ook een hemelsbreed verschil tussen die eerste en die tweede. Bij nr 2 heb ik mij nooit zo slecht gevoeld (toch niet in de kraamperiode, dat was rond zijn 1 jaar wel de hel :v) als bij nr1. Deels te maken met omstandigheden rond de geboorte maar ook deels met verwachtingen en ervaring.
maar inderdaad, ik denk dat ervaring hier ook een grote factor is. Minder volgens het boekje willen doen, etc.



hopelijk geen trauma.
