Wij zijn beiden al enige tijd in twijfel om voor een 3de kind te gaan. Als we ons hart zouden volgen denk ik wel dat er een 3de zou komen. Rationeel denkend, niet. We gaan beiden fulltime werken en vinden nu al dat we soms te weinig tijd hebben voor de kinderen. Ik zou hen graag alle liefde geven, tijd kunnen maken om te helpen met schoolwerk of samen te spelen. Ik wil ze allemaal een eigen kamer geven (wat voor ons wel mogelijk zou zijn als we de bureau opgeven). Ik wil ze allemaal financieel kunnen steunen.
Ik heb tevens ook schrik dat alle aandacht de komende 2 jaar naar het 3de kind zou gaan (omdat een baby nu eenmaal meer aandacht vraagt) terwijl de andere 2 ondertussen ook verder groeien en bloeien. We zitten nu in een periode waarin we al veel kunnen doen met de kinderen en we veel meer ademruimte hebben. En dat is fijn.
De schrik zit erin dat we spijt krijgen om niet voor een 3de te kiezen. Maar aan de andere kant hebben we het heel goed nu met ons 4, en ik wil dat ook niet op het spel zetten. M'n schoonzus heeft het syndroom van Down, dan denken we: het zou ons leven toch maar eens helemaal ondersteboven kunnen gooien ook.
M'n vrouw wordt er 36, dus ook daar begint de tijd te dringen. Iemand hier die ook met dergelijke twijfels zat?
2 koppels wisten ons te zeggen dat het allemaal wel meevalt met 3 kinderen. Maar dat zeiden ze in onze vriendenkring ook toen we van 1 naar 2 gingen. Terwijl ik dat net de zwaarste periode vond.