Toevluchtsoord voor de (toekomstige) mama's en papa's

De dochter en haar timing. Ze is eigenlijk amper ziek (op oorontstekingen na), maar wordt bijna altijd ziek op vakantie. Het is nu ook weer van datte. Paar dagen Center Parcs, madame heeft al 2 dagen 39°C koorts en ze wil geen Brufen/Dafalgan innemen. Gelukkig wil ze wel wat slapen/rusten.
 
Wij zijn beiden al enige tijd in twijfel om voor een 3de kind te gaan. Als we ons hart zouden volgen denk ik wel dat er een 3de zou komen. Rationeel denkend, niet. We gaan beiden fulltime werken en vinden nu al dat we soms te weinig tijd hebben voor de kinderen. Ik zou hen graag alle liefde geven, tijd kunnen maken om te helpen met schoolwerk of samen te spelen. Ik wil ze allemaal een eigen kamer geven (wat voor ons wel mogelijk zou zijn als we de bureau opgeven). Ik wil ze allemaal financieel kunnen steunen.

Ik heb tevens ook schrik dat alle aandacht de komende 2 jaar naar het 3de kind zou gaan (omdat een baby nu eenmaal meer aandacht vraagt) terwijl de andere 2 ondertussen ook verder groeien en bloeien. We zitten nu in een periode waarin we al veel kunnen doen met de kinderen en we veel meer ademruimte hebben. En dat is fijn.

De schrik zit erin dat we spijt krijgen om niet voor een 3de te kiezen. Maar aan de andere kant hebben we het heel goed nu met ons 4, en ik wil dat ook niet op het spel zetten. M'n schoonzus heeft het syndroom van Down, dan denken we: het zou ons leven toch maar eens helemaal ondersteboven kunnen gooien ook.

M'n vrouw wordt er 36, dus ook daar begint de tijd te dringen. Iemand hier die ook met dergelijke twijfels zat?

2 koppels wisten ons te zeggen dat het allemaal wel meevalt met 3 kinderen. Maar dat zeiden ze in onze vriendenkring ook toen we van 1 naar 2 gingen. Terwijl ik dat net de zwaarste periode vond.
 
2 koppels wisten ons te zeggen dat het allemaal wel meevalt met 3 kinderen. Maar dat zeiden ze in onze vriendenkring ook toen we van 1 naar 2 gingen. Terwijl ik dat net de zwaarste periode vond.

Nummer 3 was hier ongepland en dat vrij snel na de geboorte van de tweede.
Het heeft ons wel effe doen twijfelen wat we zouden doen: is het wel allemaal haalbaar zowel praktisch als financieel etc.

Uiteindelijk viel dat allemaal wel heel goed mee. Ik vond van 1 naar 2 pittiger.
Uiteraard was het soms moeilijk, zeker omdat er maar 3 jaar en 3 maand tussen de oudste en jongste zit. Maar dat valt allemaal wel in z'n plooi.

Het heeft wel geholpen dat m'n vriendin van carrière is gewisseld. Ze was de zorg echt beu en haar nieuwe job is 75% deeltijds. Anders had het ook wel gegaan maar dan hadden we wel minder tijd samen gehad.
 
Wij zijn beiden al enige tijd in twijfel om voor een 3de kind te gaan. Als we ons hart zouden volgen denk ik wel dat er een 3de zou komen. Rationeel denkend, niet. We gaan beiden fulltime werken en vinden nu al dat we soms te weinig tijd hebben voor de kinderen. Ik zou hen graag alle liefde geven, tijd kunnen maken om te helpen met schoolwerk of samen te spelen. Ik wil ze allemaal een eigen kamer geven (wat voor ons wel mogelijk zou zijn als we de bureau opgeven). Ik wil ze allemaal financieel kunnen steunen.

Ik heb tevens ook schrik dat alle aandacht de komende 2 jaar naar het 3de kind zou gaan (omdat een baby nu eenmaal meer aandacht vraagt) terwijl de andere 2 ondertussen ook verder groeien en bloeien. We zitten nu in een periode waarin we al veel kunnen doen met de kinderen en we veel meer ademruimte hebben. En dat is fijn.

De schrik zit erin dat we spijt krijgen om niet voor een 3de te kiezen. Maar aan de andere kant hebben we het heel goed nu met ons 4, en ik wil dat ook niet op het spel zetten. M'n schoonzus heeft het syndroom van Down, dan denken we: het zou ons leven toch maar eens helemaal ondersteboven kunnen gooien ook.

M'n vrouw wordt er 36, dus ook daar begint de tijd te dringen. Iemand hier die ook met dergelijke twijfels zat?

2 koppels wisten ons te zeggen dat het allemaal wel meevalt met 3 kinderen. Maar dat zeiden ze in onze vriendenkring ook toen we van 1 naar 2 gingen. Terwijl ik dat net de zwaarste periode vond.
Geen idee hoe jullie het nu regelen maar beide voltijds werken met 3 kinderen lijkt mij heel moeilijk, zeker als je aangeeft dat je nu eigenlijk al te weinig tijd hebt.
 
Wij zijn beiden al enige tijd in twijfel om voor een 3de kind te gaan. Als we ons hart zouden volgen denk ik wel dat er een 3de zou komen. Rationeel denkend, niet. ....
Mijn vrouw en ik zaten met quasi dezelfde bezorgdheden en hebben uiteindelijk toch de stap genomen. We hadden al een afspraak gemaakt voor een vasectomie en dan toch nog besloten om voor een derde te gaan.

Wij vonden/vinden de stap van 0 naar 1 kind het grootste en elke stap daarna weer kleiner. Met onze derde waren we dat heel snel gewoon. De oudste 2 hebben daar denk ik ook heel weinig (last) van ondervonden. Tussen de 2 oudste zat 1.5 jaar en tussen de jongste twee zit 3 jaar.

Mijn vrouw vroeg zich op voorhand ook af of ze niet altijd het gevoel ging hebben dat er nog eentje bij mocht. Maar nu hebben we allebei het gevoel dat 3 helemaal perfect is.

Moet wel zeggen dat mijn vrouw niet fulltime werkt (slecht 32u ongeveer) maar wel vaste nacht ook in het weekend en ik doe shiften (ook in het weekend). Ik zou alvast de tip geven om zoveel mogelijk uit handen te geven. Bijvoorbeeld poetshulp inschakelen, eventueel strijk wegdoen etc.
 
Wij zijn beiden al enige tijd in twijfel om voor een 3de kind te gaan. Als we ons hart zouden volgen denk ik wel dat er een 3de zou komen.
Beide voltijds blijven werken met 3 kinderen lijkt me toch gigantisch moeilijk tenzij de oudste al écht een stuk ouder is (en bvb al alleen naar hobby's kan tegen dat de jongste aan hobby's begint).

Ik hoor ook wel van kennissen dat op zich van 2 naar 3 wel meevalt, maar die werken allemaal deeltijds of in een speciaal regime. Nuja, een collega heeft 7 kinderen en die is ook altijd voltijds blijven werken (zijn vrouw ook altijd gewerkt, dacht wel halftijds).

Gisterenavond nog even gesmolten toen m'n dochter me vroeg om te helpen met haar huiswerk. Ze moest een stamboom maken van iemand (mocht een bekende persoon zijn, iemand uit de omgeving). Ze had dat van mij gedaan en op haar huiswerk gemotiveerd als "ik heb een heel goeie band met mijn papa".

Ze moet wel slimmer zijn in het vervolg. Had ze dat nét voor de sint (hier 11 november) gedaan, dan had ze om het even wat kunnen aftroggelen van mij op dat moment.
 
Die van ons slaapt sinds kort bijna elke nacht op een matras op haar kamer. Nu ligt ze steeds met haar hoofd onder het deken (deken is wel los). Zou dit kwaad kunnen? Ik leg het deken wel steeds goed wanneer ze diep genoeg slaapt, maar ben natuurlijk bang om haar wakker te maken. Ik vertrouw het niet 100% dat ze met haar hoofd eronder ligt.
 
Onze baby was redelijk klagerig deze ochtend, ben ik echt niet van hem gewoon.
Was hem nu net aan het klaarmaken voor een dutje, en ik zie 2 blaasjes op zijn voet en 1 op zijn handje. Gelukkig nog niets zichtbaar in de mond (maar heb maar heel vluchtig gekeken).
Ik vrees dus voet-hand-mondziekte... Net nu we allebei nog veel shiften moeten werken deze week en we weinig opvangmogelijkheden hebben.
Hopelijk valt het mee en is hij er niet ziek van, dan mogen ze blijkbaar wel naar de crèche. Maar zou mij anderzijds wel schuldig voelen moesten wij toch voor een uitbraak zorgen daar in de crèche.

Alhoewel, hij heeft het waarschijnlijk ook wel van een kindje van daar, zal wel al de ronde doen...
 
Die van ons slaapt sinds kort bijna elke nacht op een matras op haar kamer. Nu ligt ze steeds met haar hoofd onder het deken (deken is wel los). Zou dit kwaad kunnen? Ik leg het deken wel steeds goed wanneer ze diep genoeg slaapt, maar ben natuurlijk bang om haar wakker te maken. Ik vertrouw het niet 100% dat ze met haar hoofd eronder ligt.
Hoe oud is ze?
 
Geen idee hoe jullie het nu regelen maar beide voltijds werken met 3 kinderen lijkt mij heel moeilijk, zeker als je aangeeft dat je nu eigenlijk al te weinig tijd hebt.
Wel, ik zeg altijd tegen m'n vrouw: moesten we veel geld hebben ga ik direct voor een 3de. Ik ken een kerel die er heel goed voor zit, als in helicopter platform in de tuin goed. Die heeft personeel thuis rondlopen. Was en plas wordt gedaan. Kinderen worden gebracht en afgehaald van school. Als hij om 18u of later thuiskomst van het werk staat het eten klaar en is alles kraaknet. Eens thuis gaat alle aandacht naar zijn kinderen, want dat is dan zijn enigste zorg.

Niet dat ik sta te springen voor zo'n leven, maar ik zou toch minder twijfelen om voor een 3de te gaan.

Beide voltijds blijven werken met 3 kinderen lijkt me toch gigantisch moeilijk tenzij de oudste al écht een stuk ouder is (en bvb al alleen naar hobby's kan tegen dat de jongste aan hobby's begint).
Ook dat nog, hobby's. Onze zaterdag zit nu propvol om van het één naar het ander te rijden (turnen, sport voor de kleinsten, KSA,...). De woensdag is er tekenles en voetbal en dan kunnen we rekenen op oma en opa. Ook in de week 's avonds is er toneel en muziekles, dan is 't mijn vrouw of oma die inspringt. Een 3de zou dit wel heel ingewikkeld maken.
 
Onze baby was redelijk klagerig deze ochtend, ben ik echt niet van hem gewoon.
Was hem nu net aan het klaarmaken voor een dutje, en ik zie 2 blaasjes op zijn voet en 1 op zijn handje. Gelukkig nog niets zichtbaar in de mond (maar heb maar heel vluchtig gekeken).
Ik vrees dus voet-hand-mondziekte... Net nu we allebei nog veel shiften moeten werken deze week en we weinig opvangmogelijkheden hebben.
Hopelijk valt het mee en is hij er niet ziek van, dan mogen ze blijkbaar wel naar de crèche. Maar zou mij anderzijds wel schuldig voelen moesten wij toch voor een uitbraak zorgen daar in de crèche.

Alhoewel, hij heeft het waarschijnlijk ook wel van een kindje van daar, zal wel al de ronde doen...
De redenering is dat hand-voet-mondziekte zeer besmettelijk is, bij 80% van de mensen geen symptomen geeft, en ook besmettelijk is voor er symptomen verschijnen en nadat die weg zijn. Kortom: je kind thuishouden wanneer het symptomen heeft gaat de verspreiding niet echt beïnvloeden.

Hier was het enkele weken geleden van dat. De onze had ook wel koorts en blaasjes in de mond, dus slecht eten en slecht slapen, hebben ze dan toch maar wat thuisgehouden. En enkele dagen later had ik het zitten.
 
Mijn vrouw en ik zaten met quasi dezelfde bezorgdheden en hebben uiteindelijk toch de stap genomen. We hadden al een afspraak gemaakt voor een vasectomie en dan toch nog besloten om voor een derde te gaan.

Wij vonden/vinden de stap van 0 naar 1 kind het grootste en elke stap daarna weer kleiner. Met onze derde waren we dat heel snel gewoon. De oudste 2 hebben daar denk ik ook heel weinig (last) van ondervonden. Tussen de 2 oudste zat 1.5 jaar en tussen de jongste twee zit 3 jaar.

Mijn vrouw vroeg zich op voorhand ook af of ze niet altijd het gevoel ging hebben dat er nog eentje bij mocht. Maar nu hebben we allebei het gevoel dat 3 helemaal perfect is.

Moet wel zeggen dat mijn vrouw niet fulltime werkt (slecht 32u ongeveer) maar wel vaste nacht ook in het weekend en ik doe shiften (ook in het weekend). Ik zou alvast de tip geven om zoveel mogelijk uit handen te geven. Bijvoorbeeld poetshulp inschakelen, eventueel strijk wegdoen etc.
Dan zien jullie elkaar toch niet veel?
Vaste nacht en shiften?
 
Zij heeft slapende waak, dus kan 's nacht slapen. En in de mate van het mogelijke proberen we mijn latens & nachten op dezelfde dagen te zetten dat zij ook werkt. Dus dat valt heel goed mee.
 
Wij zijn beiden al enige tijd in twijfel om voor een 3de kind te gaan. Als we ons hart zouden volgen denk ik wel dat er een 3de zou komen. Rationeel denkend, niet. We gaan beiden fulltime werken en vinden nu al dat we soms te weinig tijd hebben voor de kinderen. Ik zou hen graag alle liefde geven, tijd kunnen maken om te helpen met schoolwerk of samen te spelen. Ik wil ze allemaal een eigen kamer geven (wat voor ons wel mogelijk zou zijn als we de bureau opgeven). Ik wil ze allemaal financieel kunnen steunen.

Ik heb tevens ook schrik dat alle aandacht de komende 2 jaar naar het 3de kind zou gaan (omdat een baby nu eenmaal meer aandacht vraagt) terwijl de andere 2 ondertussen ook verder groeien en bloeien. We zitten nu in een periode waarin we al veel kunnen doen met de kinderen en we veel meer ademruimte hebben. En dat is fijn.

De schrik zit erin dat we spijt krijgen om niet voor een 3de te kiezen. Maar aan de andere kant hebben we het heel goed nu met ons 4, en ik wil dat ook niet op het spel zetten. M'n schoonzus heeft het syndroom van Down, dan denken we: het zou ons leven toch maar eens helemaal ondersteboven kunnen gooien ook.

M'n vrouw wordt er 36, dus ook daar begint de tijd te dringen. Iemand hier die ook met dergelijke twijfels zat?

2 koppels wisten ons te zeggen dat het allemaal wel meevalt met 3 kinderen. Maar dat zeiden ze in onze vriendenkring ook toen we van 1 naar 2 gingen. Terwijl ik dat net de zwaarste periode vond.
Van 1 naar 2 was voor ons het zwaarste. 3de was tov de 2de een zeer rustige baby, en nu ook de rustigste van de 4.

Maar net als bij 1 en 2 ga je er de volle 100% voor moeten gaan, want je kiest niet hoe je kind gaat zijn.

Bij 2 koppels in de omgeving die voor een 3de gingen en een tweeling kregen. En dat is ook gelukt.
 
De dochter en haar timing. Ze is eigenlijk amper ziek (op oorontstekingen na), maar wordt bijna altijd ziek op vakantie. Het is nu ook weer van datte. Paar dagen Center Parcs, madame heeft al 2 dagen 39°C koorts en ze wil geen Brufen/Dafalgan innemen. Gelukkig wil ze wel wat slapen/rusten.
Naar de huisarts geweest, verdict: Beginnende longontsteking. 😢
 
Terug
Bovenaan