"Behalve heel beyondgaming".
Toevluchtsoord voor de (toekomstige) mama's en papa's
- Onderwerp starter Joeri
- Startdatum
Waarom zou je die foltering zo lang doorstaan? Lijkt me allemaal zeer geldige redenen om je ziek te laten schrijven. Of laat het stockholmsyndroom je niet toe je werkgever zo 'in de steek te laten'?
Laatst bewerkt:
Toen onze zoon na de geboorte thuis kwam maakte die ons elke nacht wakker, in die mate dat we moesten toekomen met ongeveer 3 uur slaap. Elke nacht...Gedurende 1,5 jaar. Geen hulp, we sliepen niet apart (dat hadden we beter even gedaan), werkelijk elke nacht. Ik moest me concentreren voor de meest eenvoudige handelingen. Fysisch kapot gaan is één ding, maar jezelf mentaal zien aftakelen is nog wat anders. Zoek hulp voordat het fout afloopt.
Nijntje
Active member
Ik dacht exact hetzelfde. Accident bound to happen.
Desondanks iedereen hier al maanden zoniet jaren aan de alarmbel zit te trekken, wordt dat gewoon genegeerd.
iamhollywood
Well-known member
De mama van mijn petekindje heeft door gebrek aan slaap indertijd een zwaar ongeval gehad met de kinderen aan boord. Op terugweg van crèche/school inschattingsfout gemaakt: frontaal op tegenligger gereden en 4 geparkeerde wagens meegesleurd.
De papa was niet kwaad om de wagen die perte totale was, wel om het feit dat de kinderen in gevaar gebracht werden. Uw grenzen kennen is belangrijk, hoe moeilijk dat ook is in de dagelijkse rush van het Westers leven. Je krijgt uw kinderen niet terug als het fout afloopt, het werk kan wel makkelijk door iemand anders opgevangen worden.
De papa was niet kwaad om de wagen die perte totale was, wel om het feit dat de kinderen in gevaar gebracht werden. Uw grenzen kennen is belangrijk, hoe moeilijk dat ook is in de dagelijkse rush van het Westers leven. Je krijgt uw kinderen niet terug als het fout afloopt, het werk kan wel makkelijk door iemand anders opgevangen worden.
Vrouwtje Theelepel
Well-known member
Mijn moederhart bloedt als ik die zijn post lees maar ik reageer er niet meer op met oprechte bezorgdheid en raad want dat wordt elke keer straal genegeerd.
Ik hoop dat hij op tijd zijn mentale rust kan vinden.
Karton
Well-known member
Pak verlof of zet u een week op ziekte. Je gaat er zo veel deugd van hebben. Werk gaat altijd blijven komen en gaat nooit stoppen
Pak verlof of zet u een week op ziekte. Je gaat er zo veel deugd van hebben. Werk gaat altijd blijven komen en gaat nooit stoppen
Nog 7 werkdagen. Dan schets ik mijn nieuwe toekomstplannen.
Holocene
Well-known member
Dit gaat echt niet de magische oplossing zijn hoor, met alle respect.
Al je berichten/signalen wijzen IMO echt op iets dat al in een gevorderd stadium zit en waarbij echt professionele hulp nodig is. Met dingen smijten, muren kloppen, ...
Als het dezelfde toekomstplannen zijn die je me in pm toegelicht hebt, zijn die absoluut niet van die aard dat de druk en onvoorspelbaarheid zal verminderen, integendeel.
Bovendien, zelfs als die plannen in de toekomst zouden verlichting brengen, zal er eerst nog een periode zijn waarin je de plannen moet uitvoeren en dat zal je dan tegelijk met je huidige job moeten doen. De kans dat dat allemaal je leven lichter maakt is klein. En je zit al zwaar over de grens.
Zoek hulp. Meer is er jammer genoeg écht niet meer te zeggen, je hebt DRINGEND hulp nodig, want alleen zie je het niet.
Ik ben door de stress en de vermoeidheid vorige week door het rood gereden. Ik dacht dat het groen was voor mij, maar er stond verderop nog een tweede licht ... Totaal niet gezien. Van links een auto tegen mij gehad, die gelukkig nog wat kunnen uitwijken heeft, anders was ze recht op mijn portier geknald. Als bij wonder beiden zonder kleerscheuren ervanaf gekomen, maar heel veel chance gehad. Gelukkig ook de kinderen niet in de wagen.
Wij zitten nu op het vliegtuig richting Zuid-Amerika. Onze dochter heeft het al redelijk goed gedaan, maar dat wachten voor we kunnen taxieen en effectief vertrekken is wel nog moeilijk voor haar. Het is erg lang wachten.
Op het vliegtuig gestapt rond 9 u 30 en nu pas effectief onderweg
Op het vliegtuig gestapt rond 9 u 30 en nu pas effectief onderweg
Oei, dat is effectief wel lange periode om stil te zitten in zo'n omgeving.Wij zitten nu op het vliegtuig richting Zuid-Amerika. Onze dochter heeft het al redelijk goed gedaan, maar dat wachten voor we kunnen taxieen en effectief vertrekken is wel nog moeilijk voor haar. Het is erg lang wachten.
Op het vliegtuig gestapt rond 9 u 30 en nu pas effectief onderweg
Hier in Augustus de eerste vlucht (wel maar 2u) maar gaat ook spannend worden.
Mijn standaardreactie zou zijn "ge moet opletten in het verkeer". Maar ik heb in de zwaarste periode ook een paar keer gehad dat ik bijna vertrok omdat ik in een ooghoek de schijn van het licht van de kruisende baan zag bvb.
Vermoeidheid zorgt ervoor dat je véél minder alert bent op veel vlakken die je niet direct opmerkt, en dat maakt het gevaarlijk.
ivm vliegen met kleine kinderen, valt allemaal wel goed mee 
Maar daar is al een ander topic voor https://www.beyondgaming.be/threads/op-reis-met-kinderen.93/page-51#post-1314533
Maar daar is al een ander topic voor
https://www.beyondgaming.be/threads/op-reis-met-kinderen.93/page-51#post-1314533
Absoluut mee eens hoor. Op 10 jaar rijden eerste echte fout, en meteen een serieuze. Verwarrend kruispunt, GPS die me fout aan het sturen was, en mindere focus en ludiciteit door de stress en vermoeidheid. Geen excuses, wel verklaringen. Ik deel het maar omdat ik me vaak wel herken in @mac-bc zijn state of mind. De kinderen zijn de laatste maanden echt lastig qua gedrag, en gecombineerd met heel wat andere zaken voel ik me ongelukkig, alsof het lot niet wilt dat ik gelukkig ben of het dubbeltje eens mijn kant valt. Ik ben enorm overprikkeld en mijn hoofd zit vol. En als ik het hier zo lees, is mac er nog een stuk erger aan toe. Dus wacht niet met hulp te zoeken. De wake-up call is er bij mij nu ook wel. Al weet ik ook nog niet wat ik echt kan doen, want weinig agency over de dingen die mij stress bezorgen.
Als je zelf niet ziet wat er MSS kan veranderen of helpen om het draaglijker te maken, is een psycholog MSS een optie?
Wat voor nacht was dit nu weer. 
Dat klein mormel heeft dus werkelijk geen oog dichtgedaan. Daar scheelt echt iets mee. Hoewel de diagnose de vorige keer bij de pediater was: “kerngezond, u hebt gewoon een ietwat onrustig en alert kind. Veel succes!”
Geen enkel teken van vermoeidheid. Wakker liggen, wriemelen, neuten, rechtstaan in bed, beginnen kloppen op haar eigen hoofd, schudden aan haar bedje, … Als ik die bij mij neem wordt het nog erger. Beginnen spelen, op mijn hoofd kloppen, op mij kruipen en er weer afrollen op allerlei manieren (x1000), zich om de seconde goed leggen, …
Werkelijk alles geprobeerd. Rustig wiegen, (extra) melk geven, afleiden, met zachte dwang haar proberen op haar plaats te houden, fopspeen, knuffels, doekje, beetje licht in de kamer of alles potdicht, … NIETS helpt.
Zwaar mijn best moeten doen om rustig te blijven. Min of meer gelukt. Maar wat een hel eigenlijk. Heel de week moe gelopen op mijn werk, een verlofdag moeten nemen om op die dag mijn verloren werktijd in te halen. En mijn schaarse vrije tijd die nu helemaal onbestaande is.
En mijn vrouw die aan de andere kant van de wereld zit, heeft vertraging met haar vlucht dus ik mag hier de boel nog 24 uur extra rechthouden. Kill me.
Soms verdenk ik de (langdurige) borstvoeding ervan dat onze kinderen zo onrustig zijn en slecht slapen. In onze omgeving worden alle baby’s en peuters gewoon volgepropt met liters van die zware kunstvoeding en zie je ze volledig gesatureerd in coma stuiken ‘s avonds. Die komen dan na 5 minuten terug beneden, terwijl mijn vrouw en ik kijken naar elkaar van “WTF, hoe doen die dat?”.
Maar dat is een heel gevoelig thema bij mijn vrouw. Daar mag ik niets over zeggen. Want zij heeft alles opgezocht en zij weet het het beste. Precies een sekte, die borstvoedingsclub.
De uuuuuuuren verloren tijd die al gegaan zijn in onze kinderen te proberen doen slapen. Je mag er niet aan denken wat voor mooie dingen ik allemaal had kunnen doen in die tijd.
Dat klein mormel heeft dus werkelijk geen oog dichtgedaan. Daar scheelt echt iets mee. Hoewel de diagnose de vorige keer bij de pediater was: “kerngezond, u hebt gewoon een ietwat onrustig en alert kind. Veel succes!”Geen enkel teken van vermoeidheid. Wakker liggen, wriemelen, neuten, rechtstaan in bed, beginnen kloppen op haar eigen hoofd, schudden aan haar bedje, … Als ik die bij mij neem wordt het nog erger. Beginnen spelen, op mijn hoofd kloppen, op mij kruipen en er weer afrollen op allerlei manieren (x1000), zich om de seconde goed leggen, …
Werkelijk alles geprobeerd. Rustig wiegen, (extra) melk geven, afleiden, met zachte dwang haar proberen op haar plaats te houden, fopspeen, knuffels, doekje, beetje licht in de kamer of alles potdicht, … NIETS helpt.
Zwaar mijn best moeten doen om rustig te blijven. Min of meer gelukt. Maar wat een hel eigenlijk. Heel de week moe gelopen op mijn werk, een verlofdag moeten nemen om op die dag mijn verloren werktijd in te halen. En mijn schaarse vrije tijd die nu helemaal onbestaande is.
En mijn vrouw die aan de andere kant van de wereld zit, heeft vertraging met haar vlucht dus ik mag hier de boel nog 24 uur extra rechthouden. Kill me.
Soms verdenk ik de (langdurige) borstvoeding ervan dat onze kinderen zo onrustig zijn en slecht slapen. In onze omgeving worden alle baby’s en peuters gewoon volgepropt met liters van die zware kunstvoeding en zie je ze volledig gesatureerd in coma stuiken ‘s avonds. Die komen dan na 5 minuten terug beneden, terwijl mijn vrouw en ik kijken naar elkaar van “WTF, hoe doen die dat?”.
Maar dat is een heel gevoelig thema bij mijn vrouw. Daar mag ik niets over zeggen. Want zij heeft alles opgezocht en zij weet het het beste. Precies een sekte, die borstvoedingsclub.
De uuuuuuuren verloren tijd die al gegaan zijn in onze kinderen te proberen doen slapen. Je mag er niet aan denken wat voor mooie dingen ik allemaal had kunnen doen in die tijd.
Laatst bewerkt:
