Op die leeftijd sliep mijn zoon in de crèche niet meer terwijl bij de grootouders of in het weekend hij wel nog zijn middagdut deed.
Ja hier is dat ook altijd zo geweest, zeker qua ontwaken: enkele weken 7u, dan terug 6u, of eens 5u. Maar altijd terwijl ze 's nachts wel doorsliep, dat maakt het nu wel zwaarder.
Ja dat lijkt exact wat we voorhebben eigenlijk. In de crèche is er ook gewoon veel afleiding, dus ik denk dat ze daar gewoon wakker wil blijven. Resultaat is dan wel vaak dat ze het laatste uur 's avonds nogal lastig is want doodop. Dan valt ze als een blok in slaap, maar wordt ze wel een paar keer wakker.
Ja de crèche legde hem niet meer te slapen omdat hij de andere kindjes begon wakker te houden.
hEt Is EeN fAsE!Ja de crèche legde hem niet meer te slapen omdat hij de andere kindjes begon wakker te houden.
Te moe kan ook een reden zijn voor slechte nachten.
Als ze één keer haar nieuw ritme gewend is zal dat normaal wel beteren.
Eerste weken school viel die van ons al in slaap in de auto op weg naar huis. Na 2 seconden. Of een kwartier na thuiskomst pertotal in de zetel voor een uur of twee.hEt Is EeN fAsE!
Maar wel een pijnlijke. Misschien toch een experimenteren met ze vroeger in bed te leggen, want binnen een maand gaat ze naar school, dan zal de vermoeidheid er niet op beteren.
ze zijn nu 8, alles behalve hun ondergoed en kousen is gelabeled
Niet mee beziggehouden. Jassen en schoenen verliezen ze niet want dat blijft aan de kapstokken staan. Over de ganse crèche periode is er dan wel van elk kind eens een tshirt en broek verloren gegaan, en veeeel kousen, sla maar al een voorraad in.
Regelmatig eens thuis gekomen met een broek van een ander kind omdat papa niet goed opgelet had bij het afhalen, maar dat is snel terug gewisseld. Om dan alles te beginnen labelen, veel moeite voor weinig winst. Als je uw kind al geen blauwe jeansbroek aandoet ga je al veel problemen vermijden.
Hier ook niet gedaan. Soms zien we op foto ze eens buiten spelen met een ander paar schoenen aan ofzo, maar nog niets verloren.Niet mee beziggehouden. Jassen en schoenen verliezen ze niet want dat blijft aan de kapstokken staan. Over de ganse crèche periode is er dan wel van elk kind eens een tshirt en broek verloren gegaan, en veeeel kousen, sla maar al een voorraad in.
Ik beaam dit. Nooit mee beziggehouden.Niet mee beziggehouden. Jassen en schoenen verliezen ze niet want dat blijft aan de kapstokken staan. Over de ganse crèche periode is er dan wel van elk kind eens een tshirt en broek verloren gegaan, en veeeel kousen, sla maar al een voorraad in.
Ik ben pas echt beginnen labelen toen ze naar school ging. Bij de onthaalmoeder was wel het voordeel dat ze maar max. met 8 waren en ze veruit de kleinste was en erna was ze veruit de oudste.
En ze weet nu ook wel zelf goed wat haar eigen kledij is. 
Dezelfde (brood)kruimels die we 2 minuten geleden nog mooi aan haar presenteerden aan tafel. Alsof we haar geen eten geven ofzo. Ook in fruitpap mogen geen brokjes zitten. En dan nog wil ze vaak geen fruitpap eten. Alleen voorgemaakte fruitzakjes uit de winkel.
Goh, dat eten is een dingetje bij veel kinderen. Je moet dat op een zeker moment loslaten en gewoon meegaan met de flow, want een tweejarige kan je amper tot iets dwingen. Pick your battles. Uiteraard moet je die 's ochtends geen pasta geven omdat ze dat wil ... maar als die op Olvarit wil overleven ... dan is dat maar zo.Stand van zaken bij ons thuis: ellendig.
Onze kleinste (bijna 2 jaar) is precies op de planeet gezet om onze mentale weerbaarheid te testen. De weinige verplichtingen die een 2-jarige heeft, zijn telkens een bron van miserie en chaos:
Positief puntje: als ze zich nergens toe verplicht voelt, is het een heel vrolijk, guitig en uitermate schattig kindje. Lachen, dansen, zingen, brabbelen, kattenkwaad uithalen, ... Maar dat slaat in een vingerknip om naar een hysterisch, door-de-duivel-bezeten monster van zodra ze iets "moet" doen, zoals hierboven. Op die momenten kan ze ook echt uithalen naar ons: slaan, aan de haren trekken, kopstoten geven, ... Ook onze 4-jarige is daar regelmatig het slachtoffer van.
- Dat wil niet eten. Eet nog niets van brokjes, ze moet daarvan kokhalzen. En zelfs babyvoeding eet ze amper. Vers koken hebben we gewoon opgegeven. Allemaal vergeefse moeite. Tonnen eten zijn hier al in de vuilnisbak gevlogen. Olvarit all the way. Eten van een ander merk? Nope, enkel Olvarit. Ook wanneer ze wil eten, kiest ze volledig zelf. We zetten haar aan tafel, vastgeklikt in een peuterstoeltje met 5-puntsgordel. -> Hysterisch krijsen, gooit haar eten op de grond en ze wrikt zich volledig los. Gaat recht staan op haar stoel, kruipt op tafel, ... Dan zetten we haar op de grond omdat we het zo beu zijn en na 2 minuten begint ze dan de kruimels van de grond te eten.
- Dat wil zich niet wassen. In bad gaan is een verplicht nummertje. Ze krijst vanaf het moment dat ze in de badkamer komt, tot ze eruit gaat.
- Dat wil niet (in)slapen. Elke avond minstens een uur mee bezig. Wordt nog regelmatig wakker 's nachts.
- Dat wil meestal ook niet ververst worden. Ze gaat zich weerspannig gedragen op allerlei manieren. Ze krult zich helemaal op, strekt zich uit, wrikt zich los, roepen, tieren, krijsen, ... Vaak moeten we met twee zijn: de ene houdt haar vast en de ander verversen. Een kindje van nog geen 2 jaar.
Mocht je een camera zetten in ons huis, het lijkt hier soms oorlogsgebied. Ik heb al vaak gezegd tegen mijn vrouw dat we met haar naar de kinderpsychiater moeten maar ze lacht dit weg.
herkenbaar allemaal. Hebben de oudste zo een tijdje zijn eten onder tafel gegeven, omdat hij het daar wel wou opeten.Stand van zaken bij ons thuis: ellendig.
Onze kleinste (bijna 2 jaar) is precies op de planeet gezet om onze mentale weerbaarheid te testen. De weinige verplichtingen die een 2-jarige heeft, zijn telkens een bron van miserie en chaos:
Positief puntje: als ze zich nergens toe verplicht voelt, is het een heel vrolijk, guitig en uitermate schattig kindje. Lachen, dansen, zingen, brabbelen, kattenkwaad uithalen, ... Maar dat slaat in een vingerknip om naar een hysterisch, door-de-duivel-bezeten monster van zodra ze iets "moet" doen, zoals hierboven. Op die momenten kan ze ook echt uithalen naar ons: slaan, aan de haren trekken, kopstoten geven, ... Ook onze 4-jarige is daar regelmatig het slachtoffer van.
- Dat wil niet eten. Eet nog niets van brokjes, ze moet daarvan kokhalzen. En zelfs babyvoeding eet ze amper. Vers koken hebben we gewoon opgegeven. Allemaal vergeefse moeite. Tonnen eten zijn hier al in de vuilnisbak gevlogen. Olvarit all the way. Eten van een ander merk? Nope, enkel Olvarit. Ook wanneer ze wil eten, kiest ze volledig zelf. We zetten haar aan tafel, vastgeklikt in een peuterstoeltje met 5-puntsgordel. -> Hysterisch krijsen, gooit haar eten op de grond en ze wrikt zich volledig los. Gaat recht staan op haar stoel, kruipt op tafel, ... Dan zetten we haar op de grond omdat we het zo beu zijn en na 2 minuten begint ze dan de kruimels van de grond te eten.
- Dat wil zich niet wassen. In bad gaan is een verplicht nummertje. Ze krijst vanaf het moment dat ze in de badkamer komt, tot ze eruit gaat.
- Dat wil niet (in)slapen. Elke avond minstens een uur mee bezig. Wordt nog regelmatig wakker 's nachts.
- Dat wil meestal ook niet ververst worden. Ze gaat zich weerspannig gedragen op allerlei manieren. Ze krult zich helemaal op, strekt zich uit, wrikt zich los, roepen, tieren, krijsen, ... Vaak moeten we met twee zijn: de ene houdt haar vast en de ander verversen. Een kindje van nog geen 2 jaar.
Mocht je een camera zetten in ons huis, het lijkt hier soms oorlogsgebied. Ik heb al vaak gezegd tegen mijn vrouw dat we met haar naar de kinderpsychiater moeten maar ze lacht dit weg.
Dit
