Wat maakt voor jou het leven de moeite waard?

Tanuki_

Crew Member
Iemand in mijn omgeving heeft het momenteel heel erg moeilijk. Ondanks een goeie familie en een paar goeie vrienden vindt hij het moeilijk om z'n plaats te vinden in de wereld. Er is weinig dat hem boeit, heeft geen passies, geen doelen en bekommert zich ook heel hard om de wereld en al het slechte dat erin gebeurt. Een lastige combinatie die ervoor zorgt dat hij het nut van het leven vaak niet inziet. Ik zou graag helpen maar het is niet eenvoudig om iemand in die situatie zin te doen krijgen in het leven. Na aanleiding hiervan en een gesprek met mijn vriend erover, vroeg ik mij af: wat maakt voor jullie het leven het leven waard?

Ik heb zelf onder andere mentaal, sociaal en financieel heel moeilijke momenten gehad maar waar ik altijd terug kon op vallen was mijn drang om creatief bezig te zijn. Vroeger tekenen en knutselen, nu fotografie en 3D, ik kon bijna altijd troost vinden in het maken van iets. Enkel op momenten waar ik heel diep zat ging zelf dat niet (en dat was dan ook een duidelijk teken van hoe slecht het met mij ging) maar anders is dat iets wat mij altijd heeft kunnen bezig houden en afleiden. Het gevoel dat ik heb als ik een goed idee heb, de enthousiasme die ik voel terwijl ik iets maak en de trots die ik voel als het af is, is voor mij iets dat mij zin geeft in het leven. Iets dat mij bij het opstaan doet zeggen "yes, ik mag dat weer doen vandaag!". Dat samen met een geweldige familie die mij en elkaar door dik en dun steunt, een prachtig lief die mij enorm graag ziet en omgekeerd, en de twee liefste hondjes in de wereld, zorgen ervoor dat ik (meestal) op sta met zin om er elke dag het beste van te maken.
 
bekommert zich ook heel hard om de wereld en al het slechte dat erin gebeurt.
Mentorfiguren in sociaal / humanitair werk zoeken (moet niet per se de inkomensbron zijn); glas is halfleeg type zal er misschien niet aan willen beginnen of direct denken dat het niets uithaalt maar dan moet er 12 weken lang steun komen van minimum vier personen met peptalk en structuur.

Grootste valstrik imo is de status 'gelukkig zijn' proberen na te streven, voldoening halen uit de activiteit en jezelf nuttig voelen (dit kan een hele opdracht zijn) is veel belangrijker.
 
Voor ik de eigenlijke vraag beantwoord, toch even inhaken op een ander stukje dat je aanhaalde: over dat hij het "nut" van het leven niet inziet. Heel eerlijk zie ik het "nut" van het leven ook niet in. Ik weet niet of er een nut is, en wat dat dan zou zijn. Ik ga eerder uit van het gegeven dat het leven er nu eenmaal is, dat wij er zijn, zonder daar nut of reden achter te zoeken.

Dat betekent niet dat ik er niet gewoon van kan genieten. Ik sta vrij positief in het leven, probeer mij niet op te winden of stress te krijgen van zaken waar ik toch niets aan kan doen, en kijk vooruit ("dit is de situatie, hoe ga ik er het best mee om?") ipv achteruit ("ai het is jammer dat het gebeurd is, hoe heeft dat kunnen gebeuren, was het maar niet gebeurd, ...").

Wat maakt het leven voor mij de moeite waard?
Mijn fantastische vrouw en 2 dochters, om mee te beginnen. Samen zijn, samen dingen doen. Van de kleine momentjes (wandelingetje in de buurt, fietstochtje met de dochters) tot de grote dingen (mooie zomerreis maken). Als ik al een doel in mijn leven moet benoemen, dan is het toch wel ervoor zorgen dat we het samen goed hebben en we samen min of meer kunnen doen wat we willen en waar we blij van worden. Zolang we dat kunnen, haal ik enorme voldoening uit mijn leven.
Daarnaast heb ik op persoonlijk vlak de laatste jaren mijn sport gevonden. Ik loop nu 3 jaar, ik loop vrij veel en ik doe het graag. Ik loop 4 keer per week en ik kijk naar elk moment uit, maar vooral naar zondagmorgen wanneer ik voor mijn langste loopjes kan vertrekken. Om 7u opstaan, 2u gaan lopen en terug zijn tegen dat vrouw en kindjes rustig uit bed rollen? Zalig.
 
Voor ik de eigenlijke vraag beantwoord, toch even inhaken op een ander stukje dat je aanhaalde: over dat hij het "nut" van het leven niet inziet. Heel eerlijk zie ik het "nut" van het leven ook niet in. Ik weet niet of er een nut is, en wat dat dan zou zijn. Ik ga eerder uit van het gegeven dat het leven er nu eenmaal is, dat wij er zijn, zonder daar nut of reden achter te zoeken.
Laat ik het anders verwoorden, hij ziet het nut om te leven niet meer.
 
Liefde & eten, seks & drugs.
Een goeie adrenaline rush.
Kleine dingen als de geur van lente, de zon op uw gezicht, 1001 andere dingen...

Dit zijn de dingen als ik er op een positieve dag over nadenk.
niets op negatieve dagen.... dan is het soms aftellen naar het einde van het leven, en zeer moeilijk die mooie momenten voor te stellen.
Gelukkig zijn ze voor mij tegenwoordig in de minderheid.

Orgames voelen altijd wel goed, maar kzou er nu niet voor willen blijven leven. Moest ik mij altijd kut voelen.

Balans is zeer zeker nodig.
 
Voor mij:
- liefde krijgen en liefde kunnen geven
Het gevoel geliefd te zijn dus
Maar ook het gevoel dat ik voor iemand anders iets beteken

- voldoening halen uit dingen waar ik naar streef
Dat houdt dan in dat ik mijn werk en hobby goed uitvoer en daar met trots op kan terug kijken
 
Ik denk dat je weinig kan veranderen aan de initiële aanleg van personen. Ikzelf ben bvb van nature een optimist, ik heb weinig nodig om "een goeie dag" te hebben: wandelen in de zon, vogeltjes die fluiten, goeie muziek, koken en lekker eten, een stevige knuffel,...

Maar voor wie het glas altijd halfleeg is, is dat van geen enkele waarde he. Als iemand op die manier geconfigureerd is én zich medisch/psychologisch laat begeleiden, dan is er weinig wat vrienden kunnen doen... 🤷🏼

(Dit gezegd zijnde: een vriendin van me wordt al jaren heel intensief begeleidt voor zware depressies, ik stuur haar een paar keer per jaar een berichtje/kaartje en minimum 1x per jaar spreken we af om bij te kletsen met iets lekkers erbij, dat apprecieert ze duidelijk enorm! Meer zelfs dan mocht ik wekelijks een berichtje sturen met: "hoe gaat het?" Want het antwoord zou altijd zijn: "kak!" En ze zou waarschijnlijk denken dat ik het puur uit verplichting doe ipv spontaan)
 
Goh, moeilijk gezien ik ook wel last heb van moodswings en erger.
Als kind ben je naïef en optimistisch. Door de jaren heen meer en meer een pessimist geworden, met de gevolgen vandien.

Ik ben redelijk vaak met de dood bezig geweest wat begon na de dood van Bart Van den Bossche, die een plotselinge dood stierf of Rob Goris, een wielrenner die s'ochtends niet meer wakker werd.

Uiteindelijk draait het voor mij om de feel-good stofjes dus plezier, al dan niet van goede lichamelijke aard.
 
nut en waarde, het zit eigenlijk al fout in de verwoording.
ten eerste is er geen nut of waarde nodig om te willen leven.
ten tweede aanvaarden dat er geen doel is in het leven dat je niet zelf hebt gezet.
ten derde, een tikkeltje nihilisme helpt veel om alles te relativeren

zelf ook een jaar of twee vrij diep gezeten, maar in tegenstelling tot Mulan ben ik geen optimist, maar een nihilist.
wandelen in de zon, vogels die fluiten, koken en lekker eten; daar had ik het niet mee gered. in tegendeel.
muziek, voldoende slaap, pizza en doelen zetten. ik zat toen mijn masterthesis af te werken, daarop focussen hielp volgens mij.
 
Ik zie het nut van het leven puur biologisch. Op school leerden wij over 'de 3 levensdoelen' en ik kan me daar perfect in vinden:
- zelf overleven
- voor nakomelingen zorgen
- voor het overleven van uw nakomelingen zorgen

Meer zit er niet in het leven vind ik eigenlijk qua nut. We zijn de dragers van ons DNA en that's it. Wat trouwens niet wil zeggen dat ik daarom mensen die zich niet voortplanten nutteloos leven vind of zo.

Wat mij het leven de moeite waard maakt is voor mij momenteel mijn gezin. Ik heb een prachtige vrouw en een zoontje om op te eten :love:
Vrienden zijn natuurlijk ook een plus. Ik heb er niet veel maar het zijn wel zeer goede die ik al 15+ jaar ken, sommige al bijna 25 jaar.
 
Ik zie het nut van het leven puur biologisch. Op school leerden wij over 'de 3 levensdoelen' en ik kan me daar perfect in vinden:
- zelf overleven
- voor nakomelingen zorgen
- voor het overleven van uw nakomelingen zorgen

Meer zit er niet in het leven vind ik eigenlijk qua nut. We zijn de dragers van ons DNA en that's it. Wat trouwens niet wil zeggen dat ik daarom mensen die zich niet voortplanten nutteloos leven vind of zo.

Wat mij het leven de moeite waard maakt is voor mij momenteel mijn gezin. Ik heb een prachtige vrouw en een zoontje om op te eten :love:
Vrienden zijn natuurlijk ook een plus. Ik heb er niet veel maar het zijn wel zeer goede die ik al 15+ jaar ken, sommige al bijna 25 jaar.

Dat is dan toch meer dan wat je hierboven opsomt?
En net ook eentje die ik belangrijk vind, met name goed proberen en doen voor mensen die je graag hebt om wat geluk, steun en betekenis in hun leven te geven en op die manier ook in dat van jezelf.
 
Tgoh, het nut van het leven, er is er niet echt één, denk ik. Je kan veel plezier hebben, maar dat heeft au fond allemaal weinig nut buiten het droge biologische nut van voortplanting (al schiet er van dat nut bij 7+ miljard mensen ook al niet heel veel meer over 😂 ).
Het is waarschijnlijk een dooddoener, maar gelukt overkomt je niet, maar moet je zelf 'maken'. De grote kunst is om iets te vinden waar je voldoende persoonlijk plezier uit haalt. De ene heeft een zeer leuk gezin waar hij/zij volledig door kan opbloeien en/of leuke hobbies, de andere haalt ongelofelijk veel plezier uit een rijkgevuld sociaal leven, nog een andere uit de wereld rondtrekken, etc. Er zijn zelfs mensen die echt leven om carrière te maken en niks liever zouden willen doen. To each their own eh.

Zelf ben ik van nature ook geen optimist die content is met de bare minimum of vaak heel euforisch kan zijn. Ik heb ook wel wat zaken nodig om content te zijn. Ik heb gelukkig een leuke vriendin, een aantal heel goeie vrienden, leuke hobby's/sporten, ik ben minstens om de paar maandjes is effe op verlof en ik kan niet wachten om over een half jaar afgestudeerd te zijn. Moest ik mijn algemene contentement echt ranken, zou ik zeggen een 7/10. Wat mij nog gelukkiger zou maken, denk ik, is binnenkort hopelijk een heel interessante job en in een klimaat leven waar ik mij (gewoon beter voel. Ik heb altijd al zwaar last gehad van winterblues. Op sommige dagen in de winter wil ik gewoon mijn bed niet uitkomen en voel ik mij gewoon een iPhone op 3% batterij. Maarja, mijn ouders moesten per se naar België emigreren. :sleep2: Ik leef echt helemaal op als het wat beter weer (en vooral warmer) begint te worden, dus laat het maar snel april/mei zijn.
De coronaperiode heeft mij wel doen inzien dat ik sociaal minder nood heb aan extreem veel sociaal contact dan gedacht. Op het middelbaar of toen ik juist begonnen was aan de unief was ik echt de persoon die op elk feestje/sociaal event aanwezig moest zijn. Sindsdien eigenlijk beseft dat ik veel meer plezier haal uit rustig een cinema'ke meepikken, iets gaan drinken met een paar vrienden en héél af en toe nog is iets druk doen à la clubben.
Ohja, voor de mensen die een aanleg hebben tot piekeren: try mindfulness. Ben er paar maandjes terug (voor de grap) mee begonnen (eerst in zo'n groepscursus aan de unief), en het bevalt me helemaal.
 
M'n prachtige vrouw en kinderen. Lekker eten en drinken. Projecten waar ik veel voldoening uithaal. Genieten van de vogels in mijn tuin of een goede film/game. Op de lappen gaan met kameraden. Optredens/muziek. M'n job die mij scherp houdt. Seks en passie. Een warme douche. Eens uitslapen. Vroeg in de ochtend gaan lopen terwijl de zon opkomt. Koken. Sparren in de kickboks/boks, dat geeft mij meestal een gelukzalig gevoel achteraf.

Dergelijke zaken doen mij elke dag opnieuw genieten van het leven. Al kan drukte of dagelijkse sleur dat soms uitdagend maken.

Het enige waarvan ik schrik heb is serieuze tegenslag. Dan is bovenstaande om zeep en zie ik het even niet meer. Maar ik leer uiteindelijk ook wel uit die tegenslagen.
 
Dat is dan toch meer dan wat je hierboven opsomt?
En net ook eentje die ik belangrijk vind, met name goed proberen en doen voor mensen die je graag hebt om wat geluk, steun en betekenis in hun leven te geven en op die manier ook in dat van jezelf.
Het is meer dan wat ik eerst opsom, maar de opsomming is voor mij wel de kern, zeg maar. Wat jij benoemt is zeker ook een goeie.
 
Paar jaar geleden zat ik met donkere gedachte, ik was veel te zwaar kwam mijn zetel nie meer uit...

Nu geniet ik als mijn kinderen en vrouw thuis zijn, maar heb zo een schrik om mijn vrouw te verliezen ( die nier ziekte ) en de transplantatie die ooit gaat komen liever vandaag dan morgen...

Vorige week maandag is het ook in terzake geweest dat er te weinig aandacht naar gaat en de wachtlijsten steeds groter worden ze is 37 Jaar al dik drie jaar aan dyalyse.
 
-Mijn vaste job nu al sinds enkele jaren
-Mijn vrienden en familie met regelmatig sociaal contact
-Het vooruitzicht op een gezonder leven

Voor mijn vaste job heel veel gesukkeld om deftig werk te vinden in combinatie met geen vrienden, weinig geld en 24/7 thuis zitten, toen had ik echt geen zin meer om te leven. Ik woon nu ook al een jaartje alleen en dat doet ook wel veel voor mij die vrijheid (had bij mijn ouders geen privacy en constante bemoeienis en commentaar op alles wat ik deed/doe).
Ik merk ook dat ik ook veel nood heb aan sociaal contact met goeie vrienden/mensen die ik graag heb. Als ik een periode amper tot niks te doen heb word ik daar echt lastig van. Dat zou voor mij echt wel nog meer mogen zijn dan dat het nu soms is. Maarja zij hebben ook een leven en ze wonen allemaal niet zo dichtbij of hebben daar minder nood aan :unsure:
Sinds ik alleen woon verveel ik me ook minder maar als ik weinig sociaals te doen heb/geïrriteerd ben/ik me niet goed voel dan kan ik me soms gewoon niet bezig houden met de dingen die ik ander doe. Dan ben ik alles beu en heb ik zin in niks van dat. Sommige mensen vervelen hun nooit maar dat werkt gewoon zo niet voor mij, ik heb meer dan tijd genoeg en soms gaat het me gewoon niet af :D
 
Op school leerden wij over 'de 3 levensdoelen' en ik kan me daar perfect in vinden:
- zelf overleven
- voor nakomelingen zorgen
- voor het overleven van uw nakomelingen zorgen
Wat een middeleeuwse deprimerende kutschool was dat?

Voor mezelf: het leven heeft geen op zichzelf staand nut, dat is een menselijk construct.
Het leven 'is'.
Doe dus gewoon dingen wat je zelf tof/nuttig/voldoening gevend vindt :-)
 
Terug
Bovenaan