Wat maakt voor jou het leven de moeite waard?

[Deleted member 451]

Zijn allemaal belachelijke redenen voor depressie imo.
Als je daar al depressief van word, omdat je nooit genoeg hebt, niet zoals je idool bent, niet willen onderdoen... Dan zoek je een reden om je te laten hangen imo. Zoveel belangrijkere dingen in het leven dan dat. Maar voor het minste word je hier gepamperd! Ga es in china gaan zeggen dat ge u slecht voelt op uw werk?
Ze sluiten u op op u werk en laten u nog extra uren kloppen! En hier krijg je 3 maand of langer betaald ziekteverlof.

Wat haal je verder nog aan?
Uw fiets en wandeling? Wie gaat die afnemen? Niemand.
En dat gelukkig zijn opt werk? Verander dan he als iemand ongelukkig is..
Keiveel vacatures.
Is nie zoals in china ofzo he, dat mensen zich letterlijk moeten doodwerken in een iPhone fabriek omdat er te weinig jobs zijn door een overbevolking.

Ik blijf er bij. Wij weten niet wat slecht hebben is. Van het minste dat er is zijn er hulp lijnen, ziekenhuizen die niemand weigeren, daklozen opvang, sociale instanties.. ..
En al de rest he... Wees een vent, of vrouw, deal with the problems of life. Want hier zijn die er amper.

Als je bij mij af komt met Ik heb een depressie, ga je toch met een straf verhaal moeten afkomen hoor. Want 80 procent van de gevallen vind ik het een schreeuw naar aandacht en een geval van "laten hangen" en ondertussen betaalt België wel voor alles.

 

[Str8_6]

Wat haal je verder nog aan?
Uw fiets en wandeling? Wie gaat die afnemen? Niemand.

Niemand idd, buiten dat het rapper kan gebeuren dan je zelf denkt. Verkeerd vallen en verlamd zijn, een hersenbloeding, een ziekte,..

En op de rest van je post ga ik niet reageren want je hebt het blijkbaar weer moeilijk om normaal te redeneren.

Het is door mensen zoals jij dat er zoveel zijn die geen hulp durven zoeken aan het begin van een depressie uit angst voor zulke reacties. Waardoor het van kwaad naar erger gaat.

Ik zie er genoeg op werkvlak en ik wens het niemand toe om zo diep te geraken dat je zo ver heen bent dat hun kinderen van 12 jaar het niet meer kunnen aan zien en ons bellen omdat ze bang zijn dat hun moeder vandaag zelfmoord zal doen en ze haar nergens kunnen vinden.

De volgende keer dat we ze tegen komen bij het treinspoor kan ik misschien ook gewoon zeggen "man the fuck up" ipv ze naar het ziekenhuis te brengen.

Kom maar eens ongeneeslijk ziek met 2 kinderen en een huis die afbetaald moet worden zonder hospitalisatieverzekering. We gaan eens zien of je er zal geraken met al die geweldige steun. Er is hier veel meer armoede dan je denkt, maar dan moet je eens uit die ivoren toren afdalen.

En ondertussen heb ik toch weer gereageerd.

 

[nls-]

Keitof gedaan @Five-seveN! Zullen de ouders ook wel enorm geapprecieerd hebben .

On-topic: mijn gezin, heb een jong dochtertje van 1,5j oud en elke dag is echt genieten hier! Los daarvan, mijn hobby's! Lijkt misschien gek maar ik kan echt genieten van volledig op te gaan in een game en dat maakt me ook echt oprecht gelukkig en blij .

Sociale momenten met vrienden en familie vind ik ook super; ben nogal een huismus en spreek dus niet altijd supergraag af, maar amuseer me altijd wel echt goed.

 

[Oldskooler]

Mijn nieuwe playstation.

 

[Zane]

Er is weinig dat hem boeit, heeft geen passies, geen doelen en bekommert zich ook heel hard om de wereld en al het slechte dat erin gebeurt.

Er is weinig dat hem boeit, met andere woorden er zijn wel degelijk zaken die hem interesseren! Zo niet, boeit er hem niets. Dat kan een belangrijk aanknopingspunt zijn richting mogelijke interesses.

Het woord 'passie' vind ik ook nogal een beladen woord en zeer subjectief. Want wat vormt voor iemand een passie en hoeveel tijd en energie moet je hiervoor spenderen eer een hobby een passie wordt? Dit varieert van persoon tot persoon en eerlijk gezegd, zullen er nog ontelbare mensen zijn zonder passies in het leven. Ikzelf sport (hard/duurlopen) meermaals per week, ik game graag (ook in VR) en door mijn VR gaming ben ik vorig jaar begonnen met een nieuwe hobby; zweefvliegen. Zijn dat allemaal passies? Ik weet het niet, misschien wel, misschien niet. Er zijn soms momenten dat ik een loopsessie over sla, dat ik het gamen even beu ben en dat ik geen goesting heb om in het weekend weer vroeg uit mijn nest te kruipen voor maar een 20 minuten op een volledige dag in de lucht te zweven. Ik weet dat dit jouw eigen woorden zijn, maar in geval hij denkt dat het een probleem is dat hij geen 'passies' heeft, is dit absoluut niet abnormaal.

Over het geen doelen hebben en zich bekommeren over de rest van de wereld.. En dit is een veronderstelling langs mijn kant, is dat hij weinig om handen heeft en bijna niets anders zit te doen dan hele dagen te piekeren. Als je continue in eigen gedachten zit, is de kans groot dat het negativisme de overhand neemt als je pessimistisch bent ingesteld. Je kan maar denken zoals je zelf bent, dat is op zich geen probleem, maar input van anderen kan dit doorprikken. The world is a cruel place, maar hier kunnen wij individueel weinig aan veranderen. Hopelijk ziet hij dit ook in na een tijd.

Om dan maar op de vraag te antwoorden wat voor mij het leven waard maakt: honestly I don't know. Ik heb ook heel lang moeite gehad met negatieve gedachten, niet in de vorm van een depressie (althans dat denk ik niet, dus het zal ook wel niet), maar dat blijft gewoon kak natuurlijk. Momenteel kan ik mezelf bezig houden en dat doet al veel. Verder heb ik geen vriendin of gezin, mocht dat er wel zijn zou dat denk ik toch ook wel een grote meerwaarde vormen in mijn leven, onder voorbehoud dat alles goed verloopt. Verder ben ik persoonlijk wel prikkelbaarder doorheen de dag wanneer ik te weinig slaap heb gehad de nacht(en) voordien. Voldoende slaap kan wonderen doen voor de geest en je mentale weerbaarheid.

het rapper kan gebeuren dan je zelf denkt. Verkeerd vallen en verlamd zijn, een hersenbloeding, een ziekte,..

Een kameraad van me heeft een hersenbloeding gehad en is er gelukkig heelhuids uit gekomen, nuja.. hij is 60% gehandicapt verklaard en mag maar halve dagen werken. Leuk zou je denken, halve dagen werken! Uiteraard staan daar minder centjes tegenover en blijven de kosten hetzelfde. Daarbij komt ook kijken dat hij bepaalde dingen/activiteiten moet laten omdat het risico op herval anders enorm toeneemt. En dan nog het ergste, hij kan elk moment hervallen en wilt geen preventieve operatie ondergaan omdat ze niet kunnen garanderen dat hij niet in een rolstoel zal belanden mocht het mis gaan. Leven als een plant wil hij niet, begrijpelijk..

Mijn punt is; het kan inderdaad sneller gaan dan je denkt. Door zo'n verhalen, haal ik althans wat extra meerwaarde uit mijn leven doordat ik me gelukkig prijs dat ik fysiek gezond ben. Dit geeft ook extra relativeringsvermogen, wat een goed wapen kan zijn tegen bepaalde donkere gedachten.

 

[Squidward]

Mensen moeten ook onthouden dat het niet is omdat uw buurman een nier nodig heeft, dat jouw gebroken been geen pijn doet. Er is te vaak een ‘opbod’ van miserie onder mensen. Uiteindelijk leven we allemaal in ons eigen hoofd, en als dat een zwart gat is, dan is het aan niemand anders om te zeggen ‘bah, het gat in … is groter én zwarter’.
Is het ‘fout’ om te blijven hangen in je malaise? Goh… dat is een moeilijke. Het is natuurlijk altijd béter om er te proberen uit te geraken, maar waar de maatschappij graag trapjes geeft om stukje bij beetje omhoog te klimmen, is het niet voor iedereen. Soms zet je gewoon je tent op één trapje boven de absolute rock bottom en is dat al een grote overwinning. Acceptatie dat dat oké is, is moeilijk maar net zo nodig als alle ‘hup, trek uw kousen op’ trapjes.

 

[Mulan]

@TRUMP
Jij gaat er precies van uit dat depressie een keuze is. Dat is het niet. Het is effectief een "stoornis in de chemische stofjes". Dus neen "man up" gaat geen depressie genezen. Als je zegt hoeveel erger een ander het heeft tegen iemand in een depressie, is de kans net groter dat die zich onder een trein gaat smijten dan "vermannen" omdat zijn hersenen er van gaan maken "de wereld is gans om zeep, niets is de moeite waard" ipv "wat zijn wij toch een gelukzakken in België!"

Het zou handig kunnen zijn voor jou je eens in te lezen vooraleer je iemand veroordeelt...

Oorzaken depressie | Depressie Vereniging

Er is niet één speciale oorzaak voor het ontstaan van een depressie. Het is vrijwel altijd het gevolg van een combinatie van factoren op meerdere gebieden t ...

depressievereniging.nl

Oorzaken depressie

Wat zijn de oorzaken van een depressie?

depressiehulp.be

 

[MisterV]

Als je bij mij af komt met Ik heb een depressie, ga je toch met een straf verhaal moeten afkomen hoor. Want 80 procent van de gevallen vind ik het een schreeuw naar aandacht en een geval van "laten hangen" en ondertussen betaalt België wel voor alles.

Ik ken er nog zulke, die het pas beginnen snappen als het voorkomt in hun heel dichte omgeving. Dan hoor je van die uitspraken zoals "Vroeger dacht ik dat depressie aandacht trekken is maar nu versta ik dat het een ziekte is waar je weinig tot niks aan kan doen."

Weet je, als je het niet snapt kan je ook gewoon geen mening over iets hebben in plaats van ongefundeerde meningen te spuien over dingen waar je zelf (gelukkig!) nooit mee te maken hebt gehad.

 

[glashelder]

Niets.

En dat is niet erg.

Dit!

 

[Brt]

Klaarko...

(Geen grap. Jong/oud/rijk/arm/lelijk/dik/knap/zwart/blank... iedereen kan dit fantastische gevoel ervaren.
Toch echt iets goed gedaan door onze schepper )

Iedereen? Ook uw partner ?

 

[Koonut]

Zijn allemaal belachelijke redenen voor depressie imo.

Zoals @Mulan al vermeld, depressie kan oa simpelweg een chemische onbalans zijn.

Mijn moeder heeft lang op de sukkel gezeten, en als achtergrond een hard leven dat genoeg had om te staven dat ze wel van ehh "nature" depressief kan zijn. Tot ze een dokter had die weldegelijk wat meer direct was met de aanpak en te weten kwam dat haar schildklier de grote boosdoener was.

Beetje medicatie om dat op pijl te krijgen en ik had op minder dan een jaar terug dezelfde moeder. Ik heb lang dezelfde achterwaartse gedachten gehad als uzelve, en ben allesbehalve een goede zoon geweest in dat moment, want neerslachtigheid en depressie is iets waar veel mensen zich instinctief van wegtrekken. Alsof het besmettelijk is.
Maar het is allemaal niet zo simpel als "hey wij hebben het beter dan chinezen die letterlijk slaven zijn". De materiële luxe en "zee van tijd" die wij hebben, betekenen nog altijd maar heel weinig als je geen directe omgeving hebt om dit mee te delen.

De nood aan gemeenschap, zoals @Five-seveN hier al mooi aanhaalt, is gigantisch bij iedereen.

Waarom zitten we hier allen op een forum x tijd per dag? Het enige directe gewin is een gevoel van gemeenschap.

 

[Deleted member 451]

Bij mij zit het vaak wat in de kleine dingen, zoals

smorgens mijn vriendin die quasi elke ochtend vraagt: wat heb jij vannacht gedroomd, (oprecht geinteresseerd)
haar hartelijk horen lachen als ik iets zeg, en nog steeds even verliefd zien kijken naar me als vroeger,
thuis komen na een werkdag en in de zetel ploffen, mijn kat op mijn buik, en in elkaars ogen verdrinken
bij de mama langs gaan, haar lekkere stoverij eten
er eens een dagje op uit trekken in het weekend, niet wetende naar waar, en hoe laat we terug thuis komen
....

 

[StBernardus]

heel simpel : de mensen om me heen

 

[Muscleduck]

Als je bij mij af komt met Ik heb een depressie, ga je toch met een straf verhaal moeten afkomen hoor. Want 80 procent van de gevallen vind ik het een schreeuw naar aandacht en een geval van "laten hangen" en ondertussen betaalt België wel voor alles.

Er zijn er altijd die de duts uithangen en aandacht zoeken. Ik heb zo ook iemand gekend hoor.

Maar een burn-out en depressie zijn wel iets anders. Ik heb zelf een burn-out gehad (met depressieve neigingen/kenmerken). Plichtsbewust elke dag naar het werk, in mijn ploegen voor en na het werk ook nog een huis verbouwen. Ik ging werken 6-14 in de vroege en zat dan nog tot 22h, middernacht of soms nog later nog in mijn verbouwing bezig. Weekend? Aja, verbouwen he wat anders. Maanden en jaren aan een stuk tot alles perfect was, want zo ben ik. Plafond uitgezet met touwen. Achteraf de laser er op zetten en zien dat ene kant een paar mm hoger zit. oeps, heel die kant los en opnieuw doen want ik kan anders niet slapen.

En dan ander werk zoeken en overdagdienst doen, en ondertussen maar blijven verbouwen. Tot mijn gemoed zo slecht was dat mijn vriendin mij naar de dokter sleurde. Daar thuis gezet en toen ik thuis zat kon ik letterlijk mijn bed niet uit. Ik sliep nog in de zetel(-bed) want de slaapkamer was nog niet klaar. Ik sliep, zij ging werken, ik sliep nog verder. Tot ik bijna in de zetel plaste en/of ik buikpijn had van de honger. Dan kon ik me nog net recht trekken om te pissen, iets te eten, en terug in de zetel te gaan liggen, want meer kon ik niet aan.
Mijn briefjes liepen in het begin elke 2 weken af (en werden verlengt) en de dag dat mijn chef mij belde (en de dag er voor) stond de daver mij elke keer op mijn lijf van de spanning. Gelukkig was zij haar gewicht meer dan in goud waard en was zij echt een steun naar mij toe.

Uiteindelijk dik anderhalf jaar out geweest. Van een mens die gekend stond als harde werker en iemand die de koe bij de horens vatte naar een vod die letterlijk weken aan een stuk niet uit de zetel geraakte. Ik kan dat ook niet hard genoeg beklemtonen dat dat geen beeldspraak is maar letterlijke werkelijkheid. Ik woonde en leefde op die paar m² die mijn zetel waren want meer ging niet.
Na véél gesprekken, huisarts, psycholoog, psychiater en een coach (had ik meer aan dan de rest) EN medicatie ging het na dat anderhalf jaar beter met mij en ben ik weer gaan werken. Wel direct voltijds (en meer zelfs). Een heel groot risico om van 0 naar voltijds te gaan maar ik hou dat nu toch al bijna 4 jaar goed vol.

Maar... ik ben zeker niet meer de oude. Ik ga nooit meer de oude worden ook denk ik. Enerzijds lijkt er iets permanent gekraakt in mij, anderzijds ben ik te... cynisch? Nuchter? geworden om mij nog dood te werken. Ik ga altijd gedreven blijven en altijd die extra willen doen, zeker voor mijn klanten, maar tot ik er bij neerval, dat laar ik (hopelijk) niet nog eens gebeuren. Gelukkig heb ik daar mijn vrouw ook bij, want een tijd geleden scheelde het (blijkbaar) weer niet veel. Daarom dat ik nu ook weer van werk verander. Mijn huidig werk was mijn levenslust uit mij aan het trekken. Mijn vrouw heeft aan de alarmbel getrokken, ik heb ander werk gevonden, en ik weet nu ook weer bewuster dat ik moet blijven opletten. Dat zal een eeuwige strijd zijn de rest van mijn leven.

Dus ja TL.DR: er zijn aandachtstrekkers, maar in een burn-out of depressie verzeilen dat doe je ABSOLUUT niet bewust. 0/10 wouldn't recommend.

 

[Oldskooler]

Bij mij zit het vaak wat in de kleine dingen, zoals

smorgens mijn vriendin die quasi elke ochtend vraagt: wat heb jij vannacht gedroomd, (oprecht geinteresseerd)
....

Quasi elke keer antwoord je: "van die vrouw"?

 

[insane01]

Het geluk terug vinden hier. Ik kom het afgelopen jaar uit een redelijk diep dal. Sommigen hebben dit misschien gevolgd in andere onderwerpen hier op het forum. Heel ongelukkig op mijn werk, daar praktisch weggepest geweest, zwaar arbeidsongeval gehad.. Lang thuis, vrienden die ik dacht voor het leven te hebben hebben mij van de ene dag op de andere laten vallen.. Maar ik zit sinds kort op mijn nieuw werk waar ik helemaal open bloei, ik heb een goeie partner, een super kind waar ik fiere papa van ben... Ik ben dankbaar voor de kleine dingen. Ookal mis ik die "vrienden" wel... Maar dat heeft tijd nodig. Ik ben gewoon blij dat ik die dingen nog heb in mijn leven om positief over te zijn. Ik heb het afgelopen jaar ook geleerd om gewoon op mezelf te kunnen zijn.

 

[flowerfield]

Mijn bed, internet en eten.
Letterlijk.

 

[makila]

Voor diegenen die het slecht hebben (Ik weet het, het is gemakkelijker gezegd dan gedaan) zoals wij geboren en getogen zijn, in de EU is dan ook nog de "Euromillions" van het leven he.

 

[Avondland]

Voor diegenen die het slecht hebben (Ik weet het, het is gemakkelijker gezegd dan gedaan) zoals wij geboren en getogen zijn, in de EU is dan ook nog de "Euromillions" van het leven he.

West-Europa is het Centerparcs van de wereld, zeker voor de gemiddelde mens. Sinds 1945 geen oorlog meer gehad, economisch ging het redelijk goed voor de wind met de nodige ups and downs zonder rampzalige crashes (al zijn er zeker uitzonderingen die de regel bevestigen) en de levensstandaard ligt hoog. Je moet maar eens geboren zijn in een land waar anarchie heerst, oorlog of extreme armoede.

 

[Sylverscythe]

West-Europa is het Centerparcs van de wereld, zeker voor de gemiddelde mens. Sinds 1945 geen oorlog meer gehad, economisch ging het redelijk goed voor de wind met de nodige ups and downs zonder rampzalige crashes (al zijn er zeker uitzonderingen die de regel bevestigen) en de levensstandaard ligt hoog. Je moet maar eens geboren zijn in een land waar anarchie heerst, oorlog of extreme armoede.

Volledig akkoord, maar is er iemand ooit al gelukkiger geworden door te weten dat mensen het elders slechter hebben?