Avondland
Well-known member
Nee, dat beweer ik niet. Ik vind het zelfs opmerkelijk hoe verzuurd mensen hier kunnen zijn.
Wat maakt voor jou het leven de moeite waard?
- Onderwerp starter Tanuki_
- Startdatum
Tijdloos
Active member
Ik heb als kleuter wat dingen mee gemaakt die me eigenlijk heel mijn leven in een "depressie" gestoken hebben, zwaardere momenten en subtielere momenten. Op latere leeftijd dan ook naar een psycholoog, psychiater etc kunnen gaan. Echter moet ik zeggen dat het me enorm stoorde hoe deze me altijd probeerde duwen op het nut van het leven. Omdat in mijn hoofd dit gewoon niet opwoog tegen de negatieve kanten.
De reden dat ik het zo aanhaal is omdat ik dit ook in mijn omgeving merk als iemand het moeilijk heeft, vrienden etc willen de persoon vaak "overtuigen" van hun manier van denken. Echter helpt dit niet. Mijn "strategie" voor naasten die in zo een situatie belanden is dan ook gewoon akkoord gaan.
Ja het leven is kut, ja er zijn super veel rotte momenten, zware dingen waar je door moet. En nee, als we het objectief bekijken dan is die balans van leuke vs slechte momenten het voor veel mensen eigenlijk niet waard.
Nee het gaat niet beter worden, op latere leeftijd komen andere problemen, andere dingen die je dwars zitten, ... maar je gaat wel leren er veel beter mee om te gaan.
Stiekem heeft de persoon die je aanhaalt ergens wel een heel ruw idee, hoe klein het ook is van wat hij graag doet of zou doen, en er zijn manieren om dit te achterhalen, en zelfs al moest hij het echt echt niet weten, dan kan dit een leuke zoektocht worden naar een hobby.
Mijn vader zei vaak tegen me dat ik met die gevoelens zat omdat ik "gewoon te veel vrije tijd had", nu werk ik non-stop en moet ik aanhoren dat ze zich zorgen maken omdat ik te veel zou werken.
Ik kan zeggen dat na +-18 jaar te sukkelen met depressie, ik er uit ben gestapt. Dit door 2 dingen:
- Met vrienden tijdens covid in Spanje zijn, gewoon met 3 in een huisje. Niet doens want door covid konden we niks. Maar wakker worden met zon deed me echt goed en doorbrak de cyclus die elk jaar leek te komen
- Tijdens covid hebben 8 mensen in mijn omgeving zelfmoord gepleegd. Sommige zijn zeer publiekelijk in de media gekomen en dit maakte het alleen maar confronterender. Dit heeft me echt heel diep gestoken, maar heeft me ook doen beseffen "Ge gaat geen zelfmoord plegen, want ge hebt het al geprobeerd en ge durft gewoon niet uit schrik dat het niet lukt. Geef het op. Ge blijft leven, ge maakt morgen mee, wat gisteren was boeit nu geen klote meer, ge gaat er morgen zijn dus zorg dat morgen een dag is waar ge goed op terug kijkt".
Heb ik nu elke dag een top dag? Verre van. Maar ik zoek wel dingen op die me geluk brengen. Dit kan veel te lang met een hond spelen als ik de kans krijg zijn, Mij goed met de motor uitleven in Duitsland of eens wat muziek maken etc. En als ik dan toch een kutdag heb, it is what it is.
Ik hoop echt dat je de persoon kan helpen, maar laat het jezelf ook niet te ver naar beneden halen, want daar heeft niemand iets aan.
De reden dat ik het zo aanhaal is omdat ik dit ook in mijn omgeving merk als iemand het moeilijk heeft, vrienden etc willen de persoon vaak "overtuigen" van hun manier van denken. Echter helpt dit niet. Mijn "strategie" voor naasten die in zo een situatie belanden is dan ook gewoon akkoord gaan.
Ja het leven is kut, ja er zijn super veel rotte momenten, zware dingen waar je door moet. En nee, als we het objectief bekijken dan is die balans van leuke vs slechte momenten het voor veel mensen eigenlijk niet waard.
Nee het gaat niet beter worden, op latere leeftijd komen andere problemen, andere dingen die je dwars zitten, ... maar je gaat wel leren er veel beter mee om te gaan.
Stiekem heeft de persoon die je aanhaalt ergens wel een heel ruw idee, hoe klein het ook is van wat hij graag doet of zou doen, en er zijn manieren om dit te achterhalen, en zelfs al moest hij het echt echt niet weten, dan kan dit een leuke zoektocht worden naar een hobby.
Mijn vader zei vaak tegen me dat ik met die gevoelens zat omdat ik "gewoon te veel vrije tijd had", nu werk ik non-stop en moet ik aanhoren dat ze zich zorgen maken omdat ik te veel zou werken.
Ik kan zeggen dat na +-18 jaar te sukkelen met depressie, ik er uit ben gestapt. Dit door 2 dingen:
- Met vrienden tijdens covid in Spanje zijn, gewoon met 3 in een huisje. Niet doens want door covid konden we niks. Maar wakker worden met zon deed me echt goed en doorbrak de cyclus die elk jaar leek te komen
- Tijdens covid hebben 8 mensen in mijn omgeving zelfmoord gepleegd. Sommige zijn zeer publiekelijk in de media gekomen en dit maakte het alleen maar confronterender. Dit heeft me echt heel diep gestoken, maar heeft me ook doen beseffen "Ge gaat geen zelfmoord plegen, want ge hebt het al geprobeerd en ge durft gewoon niet uit schrik dat het niet lukt. Geef het op. Ge blijft leven, ge maakt morgen mee, wat gisteren was boeit nu geen klote meer, ge gaat er morgen zijn dus zorg dat morgen een dag is waar ge goed op terug kijkt".
Heb ik nu elke dag een top dag? Verre van. Maar ik zoek wel dingen op die me geluk brengen. Dit kan veel te lang met een hond spelen als ik de kans krijg zijn, Mij goed met de motor uitleven in Duitsland of eens wat muziek maken etc. En als ik dan toch een kutdag heb, it is what it is.
Ik hoop echt dat je de persoon kan helpen, maar laat het jezelf ook niet te ver naar beneden halen, want daar heeft niemand iets aan.
Ja akkoord, ik denk dat veel mensen gediend zouden zijn met eens elders te wonen.
TNTim
Well-known member
Zo ver weg weet ik nu niet, maar ik zou ook vermoeden van wel.
Dichterbij heeft dit wel bewezen invloed op het geluksniveau.
Blijkbaar zijn we als mens continu aan het vergelijken met anderen.
Verdienen uw vrienden/buren meer dan jou dan ga je gemiddeld gezien ongelukkiger zijn dan omgekeerd.
Pieterjan94
Well-known member
Onrechtstreeks (potentieel) wel, doordat je gebruik maakt van je toevallige rijkdom om een ander te helpen. We verdienen allemaal, globaal gezien, echt afschuwelijk veel geld - waar ik zeker niet mee wil zeggen dat dat laakbaar is of dat we ons daar voor moeten schamen. Het is eigenlijk jammer dat mensen onvoldoende beseffen wat een wereld van verschil ze kunnen maken met nog geen vijf euro per maand als ze het geven aan de juiste doelen. Maarja, we hebben allemaal de reflex om het te geven aan gekende consortiums als het Rode Kruis, Kom Op Tegen Kanker, etc terwijl dat doelen zijn die al gigantisch veel geld hebben en de meerwaarde niet altijd duidelijk is. Als je dat vergelijkt met de effectiviteit van een malarianetje van <5euro bv... Maar veel heeft natuurlijk ook wel te zien met die "nationale" reflex, wat menselijk is uiteraard.
Strijkijzer
Redactiechef
Heb mijn leven eigenlijk altijd wel de moeite gevonden maar mijn beste beslissing ooit was eigenlijk nog niet zo heel lang geleden en dat was niet meer voltijds werken (3/5). Ik voel mijn nu veel gelukkiger en kan ook veel meer dingen doen die ik graag doe. Ik voel mij veel vrijer en verdien nog altijd voldoende om mij nergens zorgen over te moeten maken (toegegeven, heb zelf geen kinderen, auto of andere grote kosten).
Avondland
Well-known member
Ik zou ook graag minder werken, maar financieel is dat zeer oninteressant.
TNTim
Well-known member
Voor jouw kansen op promotie bedoel je?
Want puur qua loonsverlies valt dit meestal wel mee.
Hier ben ik van plan om jaarlijks vanaf september 5 maanden ouderschapsverlof 1/5e te nemen, vorig jaar deed ik dit voor de eerste keer.
Verlies qua loon bij mij: +-200€ netto (rekening houdend met premie van RVA) per maand voor 4 verlofdagen per maand extra.
In totaal 1.000€ netto verlies voor 20 verlofdagen extra.
De impact hiervan op mijn gemoedstoestand + stressniveau was gigantisch.
Elke week uitkijken en plannen wat ik op mijn vrije dag zou doen.
