+ N-VA had natuurlijk wel een uitgebreid netwerk vanuit het VU die gemakkelijker terug geactiveerd kon worden. Mocht je nu écht uit het niets een partij oprichten die binnen de 20 jaar 10% van de stemmen zou halen en zich aan de macht kan brengen op duurzame manier (dus geen Hollandse toestanden), zou dat een véél grotere succes zijn dan van bvb 5% naar 30% te gaan als je reeds een (slapende) achterban hebt.
Wat niet wil zeggen dat de prestatie van BDW een héél sterke prestatie is als je het objectief bekijkt. Hij heeft een moderne Vlaamse partij kunnen maken waarbij hij de extreemste factoren (genre de Vaandelzwaaiers, NSV'ers, TAK, ...) van zich af kon schudden en enkel nog wat hardliners heeft die hij al bij al redelijk in toom kan houden (toch op nationaal vlak). Er zijn al wel wat schandaaltjes geweest op lokaal vlak, maar die zijn relatief snel op hun stappen teruggekeerd of doodgezwegen.
Als de-facto voorzitter voor het leven (zelfs na een nieuwe voorzitter, toch zolang hij in verhouding tot de andere N-VA'ers een olifant is tegenover de muizen in z'n partij), doet hij het uitstekend. Hij speelt regelmatig onruststoker ivm de federale regering (al dan niet terecht), zorgt ook op Vlaams vlak voor het doordrukken van z'n ding, dus je kan hem, als je in de standpunten van de partij kan meegaan, absoluut niks verwijten lijkt me.
Grootste probleem is dat N-VA imho nog altijd leeft op BDW. Valt hij weg (ik wil geen Pim Fortuyn-scenario, maar je weet nooit...), dan heb je weinig sterke alternatieven die het nationaal goed kunnen uitleggen zonder misstappen te begaan. Het lijkt me dat dan de N-VA héél snel zou uit elkaar kunnen vallen. Het is dus aan BDW om zich zo vlug mogelijk wat minder prominent te positioneren, zonder dat dit stemmenverlies oplevert. Mij lijkt het dat hij zich na de verkiezingen van 2014 uitdrukkelijk minder nationaal zal bezighouden, om net die anderen (die, toch zoals verwacht worden, in beide regeringen zullen zitten), prominent vooraan te houden.
Vraag is: wat doet BDW indien N-VA zoals verwacht in Vlaanderen met voorsprong de grootste wordt én hij lijsttrekker is en enorm stemmenkanon wordt? Door andere partijen zal hij dan gepusht worden in z'n rol van minister-president van Vlaanderen (federaal is hij zeker niet ministrabel), maar voor hem en de N-VA lijkt me dit geen goed scenario. Maar wie dan wél? Een Jan Jambon?
(eigenlijk zou het wel leuk zijn mocht een Helga Stevens minister-president worden, zou nogal wat geven internationaal: een homo eerste minister, een dove minister-president)
