Dankzij Chinese investeringen zijn 300 miljoen Afrikanen uit de armoede opgeklommen. Chinezen buiten Afrikanen niet uit, hun relaties zijn net gekenmerkt door meer wederkerigheid en win-win. In ruil voor grondstoffen krijgen Afrikanen ziekenhuizen, wegen, spoorwegen, steden, universiteiten en havens. En ze praten er niet enkel over, ze bouwen ze daadwerkelijk ook. In Nigeria wachten ze al dertig jaar op de ziekenhuizen die de westerse oliemaatschappijen beloofden er te bouwen.
Chinezen zijn veel liever gezien in Afrika dan westerlingen, net omdat die laatsten hun beloften niet nakomen qua investeringen en de laatste jaren hun 'ontwikkelingsbudget' zwaar terugschroeven. Je ziet Chinezen ook geen regeringen omverwerpen zoals de Fransen dat nog steeds doen in la francafrique.
Terwijl het westen Afrika ziet als een grote zwart gat en het contintent paternalistisch benadert als 'ontwikkelingsland', ziet China vooral Afrika's potentieel als grondstoffen- en afzetmarkt en als een evenknie.
The metaphor of America’s lagging commitment to the continent is not lost upon Africans themselves. In a 2009 survey of 250 people in nine African countries, three-quarters said the Chinese way was a ‘very positive’ or ‘somewhat positive’ model of development. When asked which model offers more promise for Africa’s future, the Western or the Chinese one, they overwhelmingly chose the latter.
Je kan het
hier nog eens nalezen.
edit: ik denk dat ik u post verkeerd heb gelezen want ik ben het eigenlijk grotendeels met u eens en ben naast de kwestie aan't praten.
