Tr1ploid zei:
Het is uw ziekte die het u onmogelijk maakt, niet de rest van de samenleving. En het libertaire antwoord is dat je heel je leven als liefdadigheidsproject mag dienen voor rijkelui die zich beter willen voelen door geld te doneren aan allerlei goeie doelen, waaronder dat van mensen met fysieke beperkingen. Lijkt me ongelofelijk ziekmakend om zo als projectje te dienen voor wat filantropen en eigenlijk bedelaar te worden. Denk dat ik er enorm ongelukkig van zou worden. Ik heb dan ook altijd gevonden dat men gezondheidszorg en dergelijke zo onpersoonlijk mogelijk moeten maken. Iedereen stort z'n deel in de pot, de behoeftigen ontvangen naarmate ze nodig hebben. De overheid-manier dus, en dat lijkt me ook de enige menswaardige manier.
Ik dacht dat je over het algemeen redelijk rechts was, Preske, gek (enfin, eigenlijk helemaal niet gek) dat je over dit gegeven precies zo'n links standpunt inneemt.
Ik ben rechts noch links, maar dit terzijde.
En de samenleving maakt het degelijk onmogelijk. Ziektes zijn veelal obstakels die mits genoeg doorzettingsvermogen overwonnen kunnen worden. Maar als we de middelen niet krijgen om ze te overwinnen, als ze ons soms vlakaf worden ontzegd, is dat dan de fout van de ziekte, of van diegene die de middelen horen aan te reiken?
Bedrijven krijgen subsidies als zij mensen met een handicap aannemen. Dit als compensatie voor de eventuele aanpassingen aan het bedrijf die ze moeten maken en/of als stimulans.
Echter, afhankelijk van de ziekte/handicap val je zeer snel uit de boot voor veel jobs. Om maar een voorbeeld te geven, iemand met maar 1 been kan uiteraard perfect in de meeste werkomgevingen mee. Hij zal natuurlijk niet op een bouwwerf kunnen gaan metsen, maar kan werk vinden in de meeste sectoren. Voor die persoon zijn zo goed als geen aanpassingen nodig. Iemand in een rolstoel, iets moeilijker maar niet onmogelijk. Naar de klant naartoe zijn er ook geen problemen. Ik moet nog de eerste persoon tegen komen die gruwt van het idee door iemand bedient te worden zonder een been of in een rolstoel.
Iemand die volledig verlamd is, mag het helemaal vergeten. Waarom? Omdat die gewoon economisch oninteressant is en nochthans zijn zijn/haar hersenen even goed als die van een ander. Kijk maar naar Stephen Hawking. Geniale mens, maar kan letterlijk geen vinger meer opheffen. Ik heb willen verstaan dat zelfs eenvoudige ,niet voorbereide vragen, zeer lang duren om te schrijven/aanduiden, zelfs met voorgeprogrammeerde woorden. Welke baas wilt iemand die een 10 minuten nodig heeft om te zeggen of hij liever suiker of melk heeft in zijn koffie. Hoe de klanten zullen reageren is ook de vraag. Hawking had het geluk dat hij zich zelf heeft kunnen bewijzen voor zijn ziekte manifesteerde. Had hij het van bij de geboorte gehad, zat hij nu ergens in een tehuis te kwijlen. Daar zit je dan, met je IQ van 250.
Of laten we het voorbeeld van een arbeider nemen, dat is vrij relevant deze tijd. Heeft de helft van zijn leven hard gewerkt met zijn handen. Hij heeft echter een ongeluk zodat hij iets aan zijn rug heeft. Of dat hij zijn handen niet meer goed kan gebruiken. Die mens is van 0 waarde nog voor zijn werkgever, ongeacht zijn staat van dienst.
Probleem 1. Omscholen dan maar? Dat is een optie, maar de man heeft altijd met zijn handen gewerkt. Gaat hij wel meekunnen met diegene die er jaren ervaring mee hebben?
Probleem 2. Heeft omscholen wel nut? Hij is nu eenmaal niet meer de jongste meer, en economisch niet interessant voor bedrijven. Dat hij jarenlange ervaring en loyaliteit aan zijn werkgever heeft telt helaas niet altijd mee.
Is dat dan ook zijn ziekte die het onmogelijk maakt om te werken? Me dunkt van niet.
Of naar het andere uiterste. Mensen die fysiek in tiptop conditie zijn, maar waarvan er een vijs of 2 los zit of dat er een verbinding slecht contact maakt. Er zijn weinig werkgevers die iemand met een mentale aandoening verantwoordelijk werk willen geven. En dan heb ik het niet over werk/liefdadigheid die ze in beschutte werkplaatsen geven (Niets tegen beschutte werkplaatsen overigens) en bepaalde instellingen geven. In zeer specifieke sectoren kunnen bepaalde aandoeningen een voordeel zijn. Ik denk hierbij aan bv asperger en/of sommige vormen van autisme in sectoren waar mensen met een absurd oog voor detail nodig zijn of die stereotypische code-wonderen maar socially awkward pinguins zijn. Maar zoals gezegd, die zijn zeer specifiek.
Maar voor de rest? Eerste waar ik nu aan denk zijn mensen met bv schizofrenie. Bazen willen liever niet met "zotten" werken. Ik heb dat zelfs al horen zeggen over mensen met autisme/asperger, en klanten willen er al zeker niet door bediend worden.
Ik begrijp maar al te goed dat een werkgever geen liefdadigheidsinstelling is die uit de goedheid van zijn hart een gehandicapte moet aannemen. Maar of het de fout is van de ziekte? Niet altijd.
Of we kunnen natuurlijk iedere gehandicapte die geen werk vindt in een beschutte werkplaats laten werken als een vorm van liefdadigheid en ons superieur voelen omdat we iets goed hebben gedaan.
Die ouderen, gehandicapten en armen toch, met hun potsierlijke eis voor een waardig leven...
.