Killjoy

Redactiechef Theater
Killjoy

Killjoy

Redactiechef Theater
Review: M3gan 2.0 (4k UHD blu-ray)
  • 0
Het stond in de sterren geschreven dat M3gan een sequel zou krijgen. Nadat de voor een relatieve habbekrats gemaakte thriller een succes werd aan de kassa, was het onvermijdelijk dat we meer van de door AI-aangedreven robot zouden krijgen. De manier waarop producent Blumhouse en filmmaker Gerard Johnstone het echter aan boord legden, is vrij verrassend te noemen. Waar ze in het met horror flirtende origineel nog een creepy antagoniste was, keert ze in deze sequel terug als een onvervalste beschermengel. Yup, je hoort het goed … M3gan gaat full Terminator 2. Of dat een film oplevert die de moeite is om in huis te halen, lees je in de recensie.
Review: Jurassic World Rebirth (4K UHD)
  • 0
Jurassic World is een reeks die weigert uit te sterven, maar met Dominion wel haar stinkende best deed om het voor elkaar te krijgen. Het orgelpunt waar de reeks naartoe werkte, namelijk de dinosauriërs die de eilanden achter zich lieten om hun weg te vinden op de bewoonde wereld, draaide uit op een sof. Te veel subplots, te veel geforceerde fanservice en veel te veel gekloonde sprinkhanen. Het leven vindt echter altijd een weg en Universal altijd een manier om de reeks te rebooten. Met ruim 868 miljoen dollar aan de globale bioscoopkassa is het duidelijk dat filmfans nog niet uitgekeken zijn op bijtgrage dino’s. Nu een van de succesvolste blockbusters van het jaar echter de stap zet naar fysieke media, is het hoog tijd om te ontdekken of deze Jurassic World Rebirth de moeite waard is om in je collectie te hebben.
Review: The Outer Worlds 2
  • 0
Toen The Outer Worlds in 2019 debuteerde, voelde het als een terugkeer naar het soort RPG’s waar ontwikkelaar Obsidian vroeger een patent op leek te hebben. De game was ouderwets amusant en relatief kleinschalig, en voelde, ondanks wat struikelblokjes, aan als digitaal comfortfood. The Outer Worlds 2 is de voorspelbare sequel. Het bouwt resoluut voort op de fundamenten van de voorganger onder het motto ‘hoe meer, hoe beter’ en gaat volop voor schaalvergroting. Nog meer humor, nog meer actie en nog meer dingen om te beleven dus. Het probleem met comfortfood is echter dat een overdaad van het spul behoorlijk op de maag kan gaan liggen.
Review: Bye Sweet Carole
  • 0
Soms verschijnt er een game waarbij je ertegen opziet om aan de review te beginnen. Zie je, games komen er in alle vormen en maten. Soms heb je een aangename verrassing, soms heb je een meesterwerkje dat je geloof in triple-A-gaming weet te herstellen, soms heb je goedkoop gemaakte shovelware. Dat is allemaal makkelijk om te recenseren. Soms echter krijg je ook een game als dit, die overduidelijk met tonnen liefde en ambitie is gemaakt, maar waarbij de uitwerking schromelijk tekortschiet. Bye Sweet Carole is echt het soort titel waarbij je je als reviewer haast een lul voelt wanneer je vertelt dat de game eigenlijk gewoon niet al te goed is.
Review: Keeper
  • 0
Als je al een paar omwentelingen rond de zon hebt meegemaakt als gamer, is er nog bitter weinig dat je kan verrassen. Een nieuwe Black Ops? Leuk, benieuwd in welk opzicht hij anders gaat spelen dan het vorige deel. Oh, The Outer Worlds 2? De grotere en hopelijk betere sequel. Maar dan, dan duikt dat Double Fine-logo op aan het begin van een trailer en maak je kennis met ... een wandelende vuurtoren. De studio van Tim Schafer is al jaren leverancier van surrealistische ervaringen, maar lijkt met Keeper de grootste ‘What the fuck?’ uit hun portfolio af te leveren.
Review: Yooka-Replaylee
  • 1
Acht jaar. Zo lang is het geleden dat toen nog kersverse ontwikkelaar Playtonic Games op de proppen kwam met Yooka-Laylee, een soort spirituele opvolger van Banjo-Kazooie. Die game kwam niet als een donderslag bij heldere hemel. De ontwikkelaar was namelijk samengesteld uit een team voormalige werknemers van Rare, die onder exact die belofte een erg succesvolle Kickstarter startten. De belofte werd grotendeels ingelost, als je voorbij de erg losse besturing en andere ergernissen kon kijken. Tijd voor een herkansing dus, met Yooka-Replaylee, een remake waar niemand op zat te wachten. Zoals Tamara Versmissen tegen haar man Bryan zei toen hun zoontje Dylano werd geboren: het is niet omdat het niet verwacht is, dat we het niet graag kunnen zien, hè?
Review: Silent Hill f
  • 0
Het is altijd spannend wanneer een grote uitgever een risico neemt met een van zijn bekendste franchises. Ik was dan ook ongetwijfeld niet de enige die even met de handen door het uitdunnende haar ging toen Silent Hill f werd voorgesteld aan de wereld. Het geteisterde stadje in Maine inruilen voor een Japanse setting met een volledig andere atmosfeer voelt als een stevige sprong in het duister. Of het een gok is die sterk uitpakt, dat ontdekken we in de review.
Review: Borderlands 4
  • 2
Borderlands 4 moet een succes worden voor Gearbox. Je kan er namelijk niet omheen dat de merknaam de voorbije jaren een paar aardige tikken gehad heeft. Nou is dat uiteraard niet onlogisch met een reeks die al ruim vijftien jaar meedraait, maar zeggen dat de voorbije jaren behoorlijk woelig waren voor de reeks is een understatement. De spin-off rond Tiny Tina wist na enkele weken reeds een enkeltje richting de budgetbak te verzilveren, de New Tales from the Borderlands-game was een zelden geziene verkwisting van potentieel en over het onding dat ze de bioscoopzalen hebben ingeflikkerd gaan we gewoon helemaal zwijgen. Nee, het gaat echt wel van Borderlands 4 moeten komen om de ster terug te doen schitteren. Dat maakt het des te pijnlijker dat de launch van het ding nogal een shitshow was.
Review: De Sage van het Ros Beiaard
  • 0
Camerata Productions heeft zich in de streek van Dendermonde opgeworpen als een soort begrip, dat op laagdrempelige wijze theater naar het grote publiek brengt. Voor hun vijftienjarige verjaardag legden ze de lat echter hoog met een theaterspektakel rond dat andere Dendermondse begrip, de Sage van het Ros Beiaard. Wij waren erbij op de première van dit artistieke streekproduct, om te ontdekken of het stuk ook weet te boeien wanneer je de namen van de vier heemskinderen niet vlot uit het hoofd kan opsommen.
Review: Dying Light: The Beast
  • 0
Dying Light 2: Stay Human was teleurstellend degelijk. Op zich had de game wel alle puzzelstukjes om een erg competente open world zombiegame te zijn, maar de extra vonk ontbrak jammer genoeg. Techland gaf het echter niet op en bleef schaven. De game kreeg een paar quality of life-aanpassingen die Dying Light 2 nu een stuk amusanter maken dan het op release was; en de geplande uitbreiding? Die ging stevig op de schop. Dat maakt van Dying Light: The Beast een raar beestje. Technisch gezien is het de Dying Light 2-uitbreiding die tijdens het ontwikkelingsproces wat uit haar voegen is gebarsten tot een op zichzelf staande release, maar het is tegelijk nu ook het derde deel in de reeks en een volwaardige sequel op het eerste deel. Dat klinkt allemaal vrij verwarrend voor een spel dat eigenlijk vrij simpel qua opzet is.
Piet Piraat viert 25 jaar op zee met een gloednieuwe show
  • 1
Schip ahoi kameraadjes, want Piet Piraat gaat in 2026 een feestjaar tegemoet. De meest sympathieke zeerover van het land viert volgend jaar namelijk zijn zilveren jubileum, en dat kan uiteraard niet onopgemerkt voorbij gaan. Vanaf februari trekt Piet Piraat dan ook naar de Vlaamse theaterzalen met een gloednieuwe show vol muziek, humor en avontuur.

Het verhaal staat in het teken van een verrassingsfeest, dat een avontuurlijke wending krijgt wanneer Piet Piraat en Bertus Bandiet tijdens een vistochtje een geheimzinnige fles met een schatkaart in vinden. Uiteraard droomt Piet Piraat als kaperkapitein er uiteraard van om een grote schat te ontdekken, terwijl Bertus zich gewoon wil bewijzen als een echte stoere piraat. Nieuwe vrienden gaan gemaakt worden, obstakels overwonnen en dat allemaal in een show voor jonge en oude piraatjes.

Speeldata

22 februari - Cultuurhuis De Zeepziederij, Bree
7 maart - Stadsschouwburg Brugge
15 maart - Trixxo Theater, Hasselt...
Review: Ghost of Yōtei
  • 0
Er is een reden waarom de sequel op een van de meest geliefde games uit het PlayStation-portfolio van de voorbije jaren door het leven gaat als Ghost of Yōtei en niet gemakshalve door het leven gaat als Ghost of Tsushima 2. Het verhaal van Jin Sakai is uitverteld en kiest er resoluut voor om een nieuwe bloederige bladzijde om te slaan in het feodale Japan. Een nieuwe protagoniste, een nieuwe setting, en een grotere schaal. Dat neemt echter niet weg dat dit in alle opzichten een duidelijke verderzetting is van de reeks, die verder bouwt op de sterke fundamenten van de voorganger. Het maakt van Ghost of Yōtei een game die ietwat schizofreen aanvoelt. Aan de ene kant veilig en vertrouwd, maar tegelijk ook verfrissend en opwindend. Welkom in Yōtei, waar het bloed nog rijker vloeit dan de sake.
Review: Razer BlackShark V3 Pro
  • 0
Het nadeel van nachtelijk gamen, is dat het dwergkonijn van de buren en de tijger in je slaapkamer het maar matig kunnen appreciëren wanneer je de Dolby Atmos van je soundbar de sporen geeft. Een sterke headset is dan ook essentieel voor een optimale inleving om twee uur 's nachts. De Razer BlackShark V3 Pro kwam als geroepen, nu de nachten weer langer worden en de games intenser. Hoe deze opvolger van een van de meest populaire headsets op de markt zich ontpopte tot een betrouwbare partner voor de komende maanden, dat ontdek je in de review.
Review: The Phoenician Scheme (blu-ray)
  • 0
Zeven seconden, zo lang duurt het bij het zien van The Phoenician Scheme om te beseffen dat je je in het universum van Wes Anderson bevindt. Zeggen dat de Amerikaan nogal een kenmerkende stijl heeft, is dan ook ietwat een understatement. Op dit punt is Wes Anderson zijn eigen genre geworden, eentje dat soms gevaarlijk flirt met de zelfparodie. Ook zijn nieuwste werk The Phoenician Scheme is Wes Anderson die doet wat Anderson doet, maar dat is hoegenaamd niet zo negatief bedoeld als het misschien klinkt.
Wake Up Dead Man: A Knives Out Mistery teased een lugubere moordzaak in eerste trailer
  • 0
Rian Johnson bouwt fijntjes verder aan het universum rond Benoit Blanc, de excentrieke detective die met glans vertolkt word door Daniel Craig. Het derde deel belooft in elk geval de meest lugubere zaak te worden waar Blanc ooit zijn tanden in heeft gezet. De moord op een priester zet een stadje op haar kop en noopt de lokale politie de hulp in te roepen van de beroemde detective Benoit Blanc om de verdachte van deze onmogelijk lijkende moord op te sporen.

Net als de vorige twee delen staat Rian Johnson wederom in voor de regie en het scenario van deze puzzeldoos, en net als bij de vorige delen bevolkt hij zijn film met een getalenteerde cast. Naast Craig kunnen fans ook klasbakken als Glenn Close, Josh Brolin, Andrew Scott en Jeremy Renner, naast getalenteerde jonge talenten als Josh O’Connor en Cailee Spaeny in het oog houden, op zoek naar bewijsmateriaal in deze Whodunnit. Wake Up Dead Man: A Knives Out Mistery krijgt een gelimiteerde release in de bioscoop en debuteert globaal...
Review: Indiana Jones and The Great Circle: The Order of Giants
  • 0
Tijd om de fedora en zweep er even bij te pakken voor een review die vrij overbodig is. Ja, oké... niet zo overbodig als The Dial of Destiny, maar toch. Zie je, dit is een uitbreiding die meer van hetzelfde brengt, en meer kunnen de fans van Indiana Jones eigenlijk niet verlangen. MachineGames bracht met Indiana Jones and The Great Circle een game die net omwille van al haar oldschool-sensibiliteiten verdomd verfrissend aanvoelde. Het deed ieders favoriete archeoloog de eer aan die in de bioscoop al jaren niet meer te bespeuren valt, en staat nu al geboekstaafd als een van de beste games van deze consolegeneratie. The Order of Giants is kortom een excuus om wederom een paar uur in het gezelschap van MachineGames’ visie voor Indiana Jones te vertoeven, en dat is ruim voldoende.
Review: Metal Eden
  • 0
Soms is de elevator pitch voor een game erg gemakkelijk. Je kan je namelijk zo voorstellen hoe Metal Eden werd voorgesteld op de kantoren van Reikon Games. Dus we doen een mengelmoes van Doom Eternal en Ghostrunner, met een snuifje Metroid Prime om het af te kruiden. Daar moet het ongetwijfeld op neer zijn gekomen, maar dan in het Pools. Nee, originaliteitsprijzen gaat Metal Eden niet winnen, maar maakt dat wat uit wanneer je razendsnel gaat?
Review: Wheel World
  • 0
De meest bijzondere, kleurrijke openwereldracegame van de zomer? De meesten onder ons denken meteen aan Mario Kart World. Maar wat als ik zeg dat er met Wheel World een kleine indiegame is die al die vakjes aantikt, maar de overdaad van Mario Kart inruilt voor stijl en hart? Tijd voor het meest aparte fietstochtje van het jaar.
Festivalverslag: Lokerse Feesten 2025 - Dag 8
  • 0
Op dag 8 kwamen we later dan gepland binnenwaaien op de Lokerse Feesten. Dat krijg je wanneer persoonlijke issues je even in de weg lopen en duisternis even in de weg loopt van het feestgedruis. Op die manier moesten we Metal Molly en de shoegaze van DIIV aan ons voorbij laten gaan. We waren gelukkig wel ruim op tijd voor drie van de meest memorabele optredens van het festivalseizoen.
Festivalverslag: Lokerse Feesten 2025 - Dag 3
  • 0
Een traditionele metalzondag zoals vroeger het geval was, mochten we deze gevarieerde dag niet noemen. Toch zag je aan de vele bandshirts en combatboots wel degelijk welk tijdstip de wijzers van de klok vandaag aangaven. Vandaag was het tijd om stevig te moshen en te beuken op een smorgasbord van diverse stijlen binnen het stevigere genre. Van Tanz-metal tot post-hardcore en drum-’n-bass stond er Lokeren vandaag heel wat beter geheadbang te wachten, dat was duidelijk. Beginnen deden we echter met een trip down memory lane.
Terug
Bovenaan