Voor een fractie van een seconde, wanneer de eerste noten van Englishman in New York van Sting de kamer vullen, voelt het alsof je een grote fout hebt begaan. De spotlight van de kamerlamp is op je gericht, en je vriendin en plusdochter zitten op de sofa met een brede grijns op hun snoet je gade te slaan. We hebben een publiek, en dat is uit op ramptoerisme. In zo’n geval kun je twee paden bewandelen. We weten allemaal dat er geen Benson Boone aan me verloren is, maar het pad der zelfbewustzijn opgaan en verlegen de woordjes op het scherm prevelen is niet aan me besteed. Ik neem mijn microfoon en begin eraan, voorzichtig aftastend nog in het begin, maar zodra de eerste ‘whoa’s’ de kamer vullen, ga ik er voluit voor. I’m an alien, I'm a legal alien en ik doe aan karaoke in the living room.