PlayStation 4

Wat als we Pac-Man in een chagrijnige robot veranderen, die daarenboven een tirannieke oppermacht (genaamd Gamp) wilt ruïneren? "Geniale ingeving!” dachten ze wellicht bij Bandai Namco Studios, want met Shadow Labyrinth gingen ze een compleet andere richting uit dan wat we van de vrolijke mascotte meestal gewoon zijn. Geen traditionele platformer, geen kart racer en geen arcadey hindernissenparcours waar je met de knalgele veelvraat zoveel mogelijk bollen tracht op te peuzelen. Neen, in plaats daarvan wou men een futuristische metroidvania realiseren; een visie waar men ook zodanig veel vertrouwen in had, dat men zelfs een aflevering bestelde voor de Secret Level-anthologie die exclusief via Amazon werd uitgezonden. Een originele twist en voor mij aanlokkelijk om het eens naderbij te bekijken, toen de firma ons uitnodigde om een preview build aan de tand te voelen. De volledige versie van het spel stelde men ondertussen beschikbaar, maar is het meer dan alleen maar een conceptuele...

Black Ops 7 werd aangekondigd alsof we opnieuw een sleutelmoment in de geschiedenis van Call of Duty zouden meemaken. Het grootste deel ooit, de meest ambitieuze Black Ops, een terugkeer naar de roots mét een moderne twist. Iconische personages keren terug, zombies zouden “epischer dan ooit” zijn en de campagne moest opnieuw dat typische Black Ops-gevoel oproepen waar fans al jaren naar verlangen. Na enkele wisselvallige delen klonk dat als muziek in de oren. En toch …

Ik moet bekennen dat ik, voor ik Chicken Run: Eggstraction speelde, nog nooit een Chicken Run-film had gezien, maar dat betekent niet dat ik me niet onder kan laten dompelen door wat Chicken Run me te bieden heeft. Uitgever Outright Games bracht onlangs Chicken Run: Eggstraction uit en zoals gewoonlijk focust de uitgever plezier voor kinderen. Dat wil echter niet zeggen dat ook volwassenen er geen plezier kunnen uithalen. Ik speelde het spel met mijn dochter van elf en het relaas lees je hier.

Prince of Persia … één van de alleroudste game franchises die al heel wat ups en downs heeft meegemaakt. Van de baanbrekende originele game in 1989 tot de steengoede trilogie op PS2/Xbox/GameCube en een hoop middelmatige troep zoals de DS en Wii-games. De franchise leek daarna begraven, maar heeft gelukkig een comeback gemaakt met het steengoede Prince of Persia: The Lost Crown. Volgende in het lijstje was The Rogue Prince of Persia, dat enkele maanden later uitkwam en zeker niet moest onderdoen voor zijn voorganger. Van metroidvania naar roguelite (wie had wat anders gedacht met The Rogue als titel?). Een redelijke verandering van genre die tegelijk nieuw maar ook vertrouwd aanvoelt. Voor deze review ga ik met de Switch 2-versie aan de slag, een grote upgrade ten opzichte van de Switch-versie, die enkele maanden later uitkwam dan de versies op pc en andere consoles.

Terminator 2: Judgment Day. Terecht opgehemeld als één van de briljantste actiefilms aller tijden en nog steeds één van regisseur James Camerons beste prenten. Met zo’n status zou je toch vermoeden dat het (gedurende het hoogtepunt van diens faam) ooit in een eerste klasse videogame-adaptatie belandde, maar de realiteit spreekt dit helaas tegen. De Terminator-franchise ontving namelijk nooit iets van het kaliber van een GoldenEye 007, een Star Wars: Rogue Leader of een Chronicles of Riddick: Escape from Butcher’s Bay. Het semi-recente Terminator: Resistance zou naar verluidt z’n charme hebben, maar ook hier merk je een enorme kwalitatieve kloof tussen het door Teyon gemaakte spel en mainstream schotten in de roos zoals Alien: Isolation of Indiana Jones and the Great Circle. Wat ik concreet bedoel is dat er tot op heden geen enkele titel bestaat waarover iedereen unaniem zegt dat het een klassieker is, maar Bitmap Bureau wou daar eind 2025 verandering in brengen. Sloegen ze in hun...

Sinds haar conceptie bijna dertig jaar geleden, trakteert de Atelier-reeks ons bijna jaarlijks op een nieuw avontuur om te ontdekken op pc en console. De laatste jaren deed ontwikkelaar Gust er zelfs een schepje bovenop met meerdere releases per jaar. Zo werden dit jaar bijvoorbeeld al Atelier Yumia en Atelier Resleriana op ons afgevuurd. Maar wie de reeks een beetje volgt, weet dat Gust en Koei Tecmo er ook het handje vol van hebben om hun games van een nieuwe uitgave te voorzien. De meeste Atelier-games zijn namelijk onderdeel van een trilogie en eens een bepaalde verhaallijn is afgerond, brengen de makers na een tijdje DX-versies van de games uit, waarbij je de trilogie ook gebundeld kan kopen. Onlangs was het de tijd voor de Secret-trilogie om deze behandeling te krijgen.

Tien jaar na release verschijnt Fallout 4 (opnieuw) voor pc en consoles in een Anniversary edition. Je krijgt het basisspel, de zes officiële uitbreidingen en 150+ stuks Creation Club/Creations contentitems in één pakket, inclusief van die typische extra’s zoals nieuwe quests, wapens en zelfs andere skins voor Dogmeat. Het goede nieuws: de basis is nog altijd ijzersterk. Boston als Wasteland-speeltuin zuigt je weer naar binnen, loot blijft verslavend, Power Armor blijft Power Armor, en settlement building is nog altijd zo’n systeem waar je “even een muurke gaat zetten” en plots drie uur later beseft dat het buiten donker is. De minpunten? Al de rest ... In deze review ga ik vooral focussen op het nieuwe, en niet hetzelfde spel reviewen dat ondertussen aan zijn derde release zit. Voor deze review ben ik aan de slag gegaan met de PS5-versie.