Ik ben het met jullie eens dat de Fransen op het randje spelen van wat kan en maar tijd rekken. Echter, vraag ik me af of we ook zo zouden praten als België zo bekers/matchen wint. Nationale vreugdedans waarschijnlijk.
Nog nooit een thread doorgenomen als de nationale ploeg weer eens een halve zaadmatch heeft gespeeld, zoals bijvoorbeeld een paar dagen terug tegen Rusland? Dansen dat we doen dan! Een vreugdedans om het winnen van een beker is ook iets anders dan tevredenheid met het spel op de mat.
Daarbij, wij zijn gewoon een klein landje dat nooit iets wint. Frankrijk is één van de grootste vier voetballanden in de geschiedenis, is de huidige wereld- en vice-Europees kampioen, en heeft de beste kern van iedereen op dit tornooi met een straatlengte of drie voorsprong. De kwaliteit om iedereen kapot te spelen met hun spelerskern druipt er al een dikke zes jaar van af, en het enige dat we te zien krijgen, is Mourinhovoetbal van vijftien jaar terug. Op het WK konden we dat nog door de vingers zien omdat ze met de last van de verloren finale in 16 zaten, maar nu is er toch echt geen enkele verschoning meer om altijd, en eigenlijk enkel, op het negatieve te focussen. En om dan nog enkel te winnen door een owngoal terwijl een mindere tegenstander 400% van uw xG laat optekenen ...
Niemand vraagt hier voetbal zoals Barcelona 09-11, maar wel om gewoon eens met een positieve instelling aan de match beginnen, of eens niet als sterkste de kat uit de boom kijken omdat ge, door volledig de opgeefmentaliteit die de Franse sportcultuur tekent geïnternaliseerd te hebben, nog altijd panische schrik hebt van de kleintjes.
Ik ben wel heel benieuwd naar de match tussen Frankrijk en Portugal.
De gevoelens van wraak en gekrenkte eer van vijf jaar terug, samen met de min of meer al zekere kwalificatie, maken toch dat dit de uitgelezen kans is om te tonen wat Frankrijk, en vooral de spelers zelf dan, kunnen en willen. Als ze daar, met die voorgenoemde motivatie en zekerheid, nog steeds op dezelfde manier starten en spelen en de kans op catharsis weigeren met beide handen te grijpen, dan kan ik er toch ook geen sympathie meer voor opbrengen. Iemand die op straat met een Ferrari hetzelfde rijdt als met een Lada, zal ik prijzen voor zijn discipline en zelfs een blik van medelijden gunnen voor de door vrees verteerde levenslust ondanks zijn middelen. Maar op een circuit noem ik dat dan wel een ongeschikte chauffeur.