Financiële onafhankelijkheid

[utolor.]

Low budget reizen impliceert natuurlijk dat je op bepaalde vlakken aan comfort inboet (langere vluchttijden, ongunstigere tijdstippen van de vlucht, slechtere hotels op een slechtere locatie, goedkoper eten etc etc) . Met andere woorden : je maakt opofferingen in je mooie jaren om later vroeger te kunnen stoppen met werken. Dan kan je weliswaar zeggen dat je de helft van de wereld hebt gezien, maar misschien niet op een manier dat je het had gedaan indien je niet op een € had gekeken.
Overigens, dat reizen goedkoop is geldt ook niet voor alle bestemmingen. Bepaalde regio's ( Noord-Amerika, Scandinavië, de mooiste landen in Afrika) zijn nu eenmaal gewoon duur om te reizen, zelfs wanneer je dat op budget doet en zelfs wanneer je voldoende research doet.
Buiten het seizoen reizen is iets anders natuurlijk, dat is gewoon een no-brainer zolang je geen kinderen hebt. Wij gaan in juni op huwelijksreis naar Santorini. Wel in juli en augustus kost datzelfde hotel gewoon het dubbele....

Dat is voor iedereen persoonlijk natuurlijk, maar ik vind het leuk om die research vooraf te doen en ik zou zelfs geen duurdere hotels gewenst hebben, aangezien ik graag landen verken en dus meestal niet meer dan 1 nacht in hetzelfde hotel blijf en het enkel dient om ons op te frissen en te slapen. Noord-Amerika is nu net de plaats waar ik het meeste naartoe ben gegaan van de verdere bestemmingen en ik vind dit nu niet per se een dure coté. Ben naar New-York gevlogen voor 80 euro pp retour en naar de West Coast vlieg ik altijd retour voor +- 280 euro pp. Cancun kostte me retour een 300 euro pp. En dat waren allemaal vluchten met snelle overstap of zelfs directe vluchten. Er zijn regelmatig promo's of error fares te boeken. Ik ben wel nog nooit vanuit Brussel vertrokken naar verdere bestemmingen, gezien de prijzen dan veel hoger liggen. Duitsland is veel goedkoper als uitvalsbasis. Hotels vallen daar ook best mee in prijs als je op booking.com wat speelt met de regio's waar je slaapt en dat is op een roadtrip zeer makkelijk aangezien je op doorreis bent. Voor huurauto's vind je altijd wel een promocode, maar ik moet toegeven dat ik in de US altijd wel een muscle car huur welke iets duurder is (maar niets kost in vgl met deze huren in Europa). Ik heb nooit het gevoel gehad dat ik echt opofferingen heb moeten doen, maar dat is natuurlijk ook persoonlijk. Zelfs als ik geld met hopen had, zou ik nog niet voor duurdere vliegtickets of hotels gaan, aangezien ik niets mis met mijn huidige reisstijl. De meeste van deze reizen maakte ik met vrienden, dus zelfs als ik duurder zou willen reizen, moet ik ook rekening houden met hun budget.

Wat mij soms in het algemeen wat "stoort" aan de FIRE adepten is dat ze het doen klinken alsof het voor iedereen weggelegd is, zolang je maar aan alle (theoretische) concepten houdt: minimale uitgaven, maximale inkomsten .
Wat ze er vergeten bij te vermelden is dat ze (vaak, niet altijd) bovengemiddeld goed verdienen, financieel geletterd zijn, van goede komaf zijn (en dus reeds een duwtje in de rug hebben gekregen dat hen heeft toegelaten om op jonge leeftijd reeds vastgoed te verwerven dat naderhand wordt verhuurd).
Het is ook gemakkelijker om 100% invested te zijn als je weet dat wat je ook doet, je altijd nog kan rekenen op je ouders voor financiële steun indien het fout zou gaan ( en je dus nog steeds FIRE zal zijn na de erfenis), dat je nog steeds een zeer mooi inkomen uit arbeid vergaart, dat je geen (of een beperkt) hypothecair krediet hebt lopen of een passief inkomen genereert...

Dat zijn gewoon allemaal zeer belangrijke premisses om ooit FIRE te kunnen worden. Als je jong bent, geen hoger diploma geen enkele financiële steun van thuis hebt en een loon van 1800-2000 € en daarvan iedere maand 500-600 € huur moet betalen, mag je nog zo spaarzaam leven als je wil, je zal nooit FIRE worden...

Zowel mijn vriendin als ik hebben geen financiële steun gekregen om een huis te kopen en in mijn studietijd ben ik ook gaan werken om mijn auto, brandstofkosten en weet ik veel zelf te betalen. Mijn vriendin is in haar studietijd ook altijd gaan werken. Ik denk dus niet dat je per se steun van thuis uit moet krijgen om FIRE te kunnen worden.

Je hebt gelijk dat je natuurlijk wel ruimte moet hebben om te sparen en die heb je enkel maar als je je levensstandaard niet constant naar boven afstelt wanneer je opslag krijgt. Aangezien je normaal wel opslag krijgt eens in de zoveel jaar, zou je bij behoud van je huidige levensstandaard op termijn toch meer en meer moeten kunnen sparen en dus ook moeten kunnen investeren. Als je consistent je spaargeld belegt op de beurs, zou FIRE voor de meesten toch wel mogelijk moeten zijn. Als je je natuurlijk volledig uitleeft in de consumptiemaatschappij en alles van dure merken wil en zal hebben, de duurste hotels uitkiest op reis, ... dan is dat niet evident, maar daar kies je ook gewoon zelf voor.

 

[Deleted member 658]

Ik denk dat de meeste mensen die "lijden" aan wat in het vet staat nu wel net de mensen zijn die nooit kunnen zorgen voor dat passief inkomen en al die andere FI zaken.

Waar een wil is, is een weg. Het hele principe van een 'leerproces' is net, dat je ook zaken die je wilt, maar waarvoor je absoluut geen natuurlijk talent hebt, op kunstmatige wijze toch realiseerbaar maakt.

FIRE is natuurlijk eerder een heilige graal voor de uitblinkers van de klas. Als je puur kijk naar FI kijkt als een gradatie, in plaats van een binair concept, hebben deze mensen juist het meeste marge voor verbetering.

 

[Nineshots]

Ik denk niet dat mensen als oxbow weekends nemen.

nu goed, alle studies tonen aan dat 8 uur, laat staan 12 uur productief zijn niet mogelijk is voor de overgrote meerderheid. Dan spreken we nog niet eens over 12 uur “hard” werken. 12 uur aanwezig zijn of beschikbaar zijn, ja. 12 uur concentratie en produceren? Dat is voor de 0,01%

Als men spreekt over produceren, dan is bijna niemand hele tijd productief. Tenzij misschien een bandwerker.
Ik loop ook wel eens naar het toilet tijdens mijn 8u, of ik nies ook wel eens waarbij ik weer een 10tal seconden productiviteit verlies.

Als men zegt dat ze 12u per dag werken, doelen ze vaak eerder op 12u nuttige aanwezigheid/aandacht voor het werk.
En hoe hoger je functie, hoe vaker er variëteit zit in je dagtaken. Waardoor je langer kan doorgaan.
Ik kan geen 8u programmeren op een dag. Maar geef mij afwisseling met workshops, teamvergaderingen, documentatie schrijven, ... en ik kan makkelijk meer dan 8u werken op een dag waarbij de volledige dag nuttig is geweest.
Zonder daarvoor effectief elke minuut productief te moeten zijn.

 

[Deleted member 95]

Waar een wil is, is een weg.

Een leuk uitgangspunt voor een Disney-film, maar uiteindelijk is dat onzin.
Het ideaal van een zuivere meritocratie waarin iedereen die hard werkt navenant beloond wordt is niet alleen een groteske leugen, het heeft bovendien ook als pervers gevolg dat mensen die - om wat voor reden dan ook - arm worden of blijven daar zelf als hoofdschuldige van worden bestempeld.

 

[Sylverscythe]

Waar een wil is, is een weg. Het hele principe van een 'leerproces' is net, dat je zaken die je wilt, maar waarvoor je absoluut geen natuurlijk talent hebt, op kunstmatige wijze toch realiseerbaar maakt.

FIRE is ook eerder een heilige graal. Als je puur kijk naar FI kijkt als een gradatie, in plaats van een binair concept, hebben deze mensen juist het meeste marge voor verbetering.

Dat is mooi om boven de WC te hangen, maar wat ben je ermee als je een totaal vervangbare rotjob uitvoert, kinderen ten laste hebt, en mogelijk alleenstaand bent? Dat gaat niet over talent hé, dat gaat over op dat moment geen marge hebben. Dan kan je leren om met nog wat minder rond te komen (er van uitgaand dat die mensen dat nog niet onder de knie hebben) en kan je per maand een peulenschil sparen. Een onverwachte kost verder en het is weer naar af.

Wat jij zegt gaat op voor mensen die eigenlijk een ok inkomen hebben maar niet met geld kunnen omgaan, maar die zijn er altijd geweest, en ook voor modewoordjes zoals FI of FIRE kwam dat neer op je uitgavenpatroon aanpassen aan je inkomsten.

En dan komen we terug op wat @coldvinc zegt, dat soms wordt gedaan alsof dit iets voor iedereen is. Terwijl het volgens mij vooral een luxe is, goed genoeg in het leven staan (en beginnen) om te denken dat je ooit meer kan zijn dan iemand die van maandloon tot maandloon leeft, een resultaat van in een land zoals België leven (of de VS met deftige job).

 

[contextbinder]

Zelfs als ik geld met hopen had, zou ik nog niet voor duurdere vliegtickets of hotels gaan, aangezien ik niets mis met mijn huidige reisstijl. De meeste van deze reizen maakte ik met vrienden, dus zelfs als ik duurder zou willen reizen, moet ik ook rekening houden met hun budget.

Sluit een beetje aan met mijn post:

Eigenlijk kan je pas stellen dat je niets mist als je kan vergelijken: dus eens gaan vliegen in eerste klasse + sterrenchef VS economy+ stoofvlees met rode kool + Nederlander van 2m10 en 140kg als directe buurman (waar gebeurd in mijn geval, vlucht van 14 uur).

Inkomen/vermogen VS vrienden kan idd leiden tot een zeker financieel spanningsveld

 

[utolor.]

Sluit een beetje aan met mijn post:

Eigenlijk kan je pas stellen dat je niets mist als je kan vergelijken: dus eens gaan vliegen in eerste klasse + sterrenchef VS economy+ stoofvlees met rode kool + Nederlander van 2m10 en 140kg als directe buurman (waar gebeurd in mijn geval, vlucht van 14 uur).

Inkomen/vermogen VS vrienden kan idd leiden tot een zeker financieel spanningsveld

Ben ik het niet volledig mee eens, aangezien je die eerste klasse pas zou missen (mogelijk) als je de ervaring al meegemaakt hebt. Aangezien ik het nu niet mis, heb ik ook niet de nood om het uit te proberen en zal ik het dus nooit missen.

Een groot dik persoon naast je hebben zitten tijdens een lange vlucht is inderdaad verre van ideaal en wens ik niemand toe, maar ik probeer het grootste deel van de vlucht te slapen en dan heb je daar maar beperkt last van. Een vlucht is voor mij sowieso the necessary evil. Ik rijd veel liever met de auto dan gevangen te zitten in een metalen constructie in de lucht voor een lange tijd, maar als je naar de US of AU/NZ wil bvb, dan kan je niet anders. Zal eersteklasse die ervaring aangenamer maken? Hoogstwaarschijnlijk wel, maar aangezien ik het grootste deel van de vlucht slaap ga ik daar niet veel van merken (buiten misschien het iets comfortabeler kunnen slapen, maar ik slaap overal).

Maar zoals je ziet is dit alles vanuit mijn perspectief bekeken en is dit alles dus ook zeer persoonlijk. Als je wel per se eerste klasse wil reizen, zal je daar ook voor betalen en moet je ook rekening houden met een heel ander budget. Ik vind dit persoonlijk weggesmeten geld.

 

[horste]

Ook niet vergeten dat iedereen er hier van uitgaat dat je na je 40-45 nog tijd genoeg hebt om te genieten van je onafhankelijkheid. Ik heb hier in mijn zeer nabije familie-omgeving 3 gevallen gehad die voor hun 52e gestorven zijn aan kanker. De herinneringen die je dan ophaalt zijn niét "Ik heb 12 uur per dag gewerkt zodat ik daarna kon uitbollen", maar wel "ik ben blij dat we dit/dat nog gedaan hebben". En dat waren alledrie mensen die heel hard werkten en op het punt stonden van wat gas terug te nemen.

Ik weet ook wel dat de kans groter is dat je langer leeft dan dat, maar niemand heeft een glazen bol. Voor mij heeft het in elk geval mijn perspectief heel erg veranderd. Ik smijt geen geld buiten door ramen en deuren, maar ik weiger pertinent om ervaringen uit te stellen omdat ze veel geld kosten. Ik heb wel een buffer, maar alles erboven is bespreekbaar als besteedbaar budget.

FIRE is mooi als je ervan kan profiteren later. Als je pech hebt zorgt het enkel voor een mooie erfenis voor degene die na je komen.

Ik veroordeel daarom niemand ofzo, wou gewoon even aangeven wat voor mij persoonlijk mijn perspectief erop veranderd heeft

 

[anders.]

Ben ik het niet volledig mee eens, aangezien je die eerste klasse pas zou missen (mogelijk) als je de ervaring al meegemaakt hebt. Aangezien ik het nu niet mis, heb ik ook niet de nood om het uit te proberen en zal ik het dus nooit missen.

Een groot dik persoon naast je hebben zitten tijdens een lange vlucht is inderdaad verre van ideaal en wens ik niemand toe, maar ik probeer het grootste deel van de vlucht te slapen en dan heb je daar maar beperkt last van. Een vlucht is voor mij sowieso the necessary evil. Ik rijd veel liever met de auto dan gevangen te zitten in een metalen constructie in de lucht voor een lange tijd, maar als je naar de US of AU/NZ wil bvb, dan kan je niet anders. Zal eersteklasse die ervaring aangenamer maken? Hoogstwaarschijnlijk wel, maar aangezien ik het grootste deel van de vlucht slaap ga ik daar niet veel van merken (buiten misschien het iets comfortabeler kunnen slapen, maar ik slaap overal).

Maar zoals je ziet is dit alles vanuit mijn perspectief bekeken en is dit alles dus ook zeer persoonlijk. Als je wel per se eerste klasse wil reizen, zal je daar ook voor betalen en moet je ook rekening houden met een heel ander budget. Ik vind dit persoonlijk weggesmeten geld.

Klopt niet, want dat zou willen zeggen dat je nooit drang voelt om iets te kopen.
Het is niet omdat je nog nooit met een Porsche gereden hebt, dat je er niet 1 zou willen hebben...

Of een vaker voorkomend voorbeeld: ik neem aan dat jij een smartphone hebt? Waarom heb je die gekocht, je had er daarvoor toch geen?

 

[Sylverscythe]

Ook niet vergeten dat iedereen er hier van uitgaat dat je na je 40-45 nog tijd genoeg hebt om te genieten van je onafhankelijkheid. Ik heb hier in mijn zeer nabije familie-omgeving 3 gevallen gehad die voor hun 52e gestorven zijn aan kanker. De herinneringen die je dan ophaalt zijn niét "Ik heb 12 uur per dag gewerkt zodat ik daarna kon uitbollen", maar wel "ik ben blij dat we dit/dat nog gedaan hebben". En dat waren alledrie mensen die heel hard werkten en op het punt stonden van wat gas terug te nemen.

Ik weet ook wel dat de kans groter is dat je langer leeft dan dat, maar niemand heeft een glazen bol. Voor mij heeft het in elk geval mijn perspectief heel erg veranderd. Ik smijt geen geld buiten door ramen en deuren, maar ik weiger pertinent om ervaringen uit te stellen omdat ze veel geld kosten. Ik heb wel een buffer, maar alles erboven is bespreekbaar als besteedbaar budget.

FIRE is mooi als je ervan kan profiteren later. Als je pech hebt zorgt het enkel voor een mooie erfenis voor degene die na je komen.

Ik veroordeel daarom niemand ofzo, wou gewoon even aangeven wat voor mij persoonlijk mijn perspectief erop veranderd heeft

Inderdaad, dat was ook mijn origineel punt. Mijn ouders zijn destijds als echte "boomers" vroeg op pensioen gegaan om van het leven te genieten, of dat was toch het plan. Altijd hard gewerkt, dan opbrengsteigendom verwerfd en overheidspensioen. Mijn vader wegens rugproblemen op zijn 47ste op pensioen (politie toen dat nog kon). Datzelfde jaar kreeg mijn moeder nierproblemen en wat later stopte ook zij met werken. Uiteindelijk dan een heel verhaal met tegenslagen voor mijn moeder om op haar 51ste te sterven aan kanker, waarna mijn vader nog 12 jaar verbitterd heeft geleefd omdat heel zijn bestaan rond mijn moeder was opgebouwd. Op zijn sterfbed had die ook niets als spijt omdat hij veel zaken nooit had gedaan.

Dat heeft mij toch wel redelijk "wantrouwend" gemaakt voor al die "nu afzien, want later" plannen.

 

[Deleted member 658]

Een leuk uitgangspunt voor een Disney-film, maar uiteindelijk is dat onzin.
Het ideaal van een zuivere meritocratie waarin iedereen die hard werkt navenant beloond wordt is niet alleen een groteske leugen, het heeft bovendien ook als pervers gevolg dat mensen die - om wat voor reden dan ook - arm worden of blijven daar zelf als hoofdschuldige van worden bestempeld.

Je maakt er totaal iets anders van dan wat ik zeg. En wat je zegt is louter gestoeld op je eigen pessimisme.

Dat is mooi om boven de WC te hangen, maar wat ben je ermee als je een totaal vervangbare rotjob uitvoert, kinderen ten laste hebt, en mogelijk alleenstaand bent? Dat gaat niet over talent hé, dat gaat over op dat moment geen marge hebben. Dan kan je leren om met nog wat minder rond te komen (er van uitgaand dat die mensen dat nog niet onder de knie hebben) en kan je per maand een peulenschil sparen. Een onverwachte kost verder en het is weer naar af.

Wat jij zegt gaat op voor mensen die eigenlijk een ok inkomen hebben maar niet met geld kunnen omgaan, maar die zijn er altijd geweest, en ook voor modewoordjes zoals FI of FIRE kwam dat neer op je uitgavenpatroon aanpassen aan je inkomsten.

En dan komen we terug op wat @coldvinc zegt, dat soms wordt gedaan alsof dit iets voor iedereen is. Terwijl het volgens mij vooral een luxe is, goed genoeg in het leven staan (en beginnen) om te denken dat je ooit meer kan zijn dan iemand die van maandloon tot maandloon leeft, een resultaat van in een land zoals België leven (of de VS met deftige job).

Waarom daar stoppen? Maak er in je verhaaltje anders ineens een gehandicapte rolstoelpatiënt van. Misschien ook nog eens met 3 vingers en maar 1 oog als je zo graag worst case scenario's zoekt.
Ook al zullen er gevallen waarin het verbeteren van de financiële situatie gelijk staat aan het beklimmen van de mount everest, deze zijn uitzonderlijk. We mogen van geluk spreken dat we in een land als België zoveel sociale vangnetten hebben. Er zijn weinig (tot geen) landen ter wereld waar je betere kansen krijgt dan hier, om uit zo'n put te kunnen kruipen.

 

[Deleted member 95]

Pessimisme, ik?

 

[Sylverscythe]

Je maakt er totaal iets anders van dan wat ik zeg. En wat je zegt is louter gestoeld op je eigen pessimisme.


Waarom daar stoppen? Maak er in je verhaaltje anders ineens een gehandicapte rolstoelpatiënt van. Misschien ook nog eens met 3 vingers en maar 1 oog als je zo graag worst case scenario's zoekt.
Ook al zullen er gevallen waarin het verbeteren van de financiële situatie gelijk staat aan het beklimmen van de mount everest, deze zijn uitzonderlijk. We mogen van geluk spreken dat we in een land als België zoveel sociale vangnetten hebben. Er zijn weinig (tot geen) landen ter wereld waar je betere kansen krijgt dan hier, om uit zo'n put te kunnen kruipen.

Voor mij is dit gewoon het bewijs dat je onderschat hoe goed de sterren moeten staan om aan heel deze FI te beginnen, met je "bekijk het als een leercurve, waar een wil is, is een weg".

Alleenstaanden met kind(eren) en een slechte job lijken mij ook niet zo zeldzaam maar kom.

 

[Deleted member 658]

Pessimisme, ik?

Ja, gij daar. Met uw defaitisme op uw voorhoofd getatoeëerd.

Voor mij is dit gewoon het bewijs dat je onderschat hoe goed de sterren moeten staan om aan heel deze FI te beginnen, met je "bekijk het als een leercurve, waar een wil is, is een weg".

Alleenstaanden met kind(eren) en een slechte job lijken mij ook niet zo zeldzaam maar kom.

Nee, die mensen zijn niet zeldzaam. Maar het onvermogen dat jij hen toeschrijft, om hun financiële situatie te kunnen verbeteren, is ook maar gebaseerd op een buikgevoel dat overschat hoe quasi alles uitdraait op pech en geluk hebben in het leven.

Die alleenstaande geniet van fiscale voordelen. Die alleenstaande kan misschien beroep doen of familie of vrienden. Of misschien heeft die alleenstaande na 2 jaar de nieuwe liefde gevonden. En/of de kinderen zijn intussen al wat ouder en zelfstandiger geworden wat meer ruimte creëert voor zelfontplooiing.

 

[anders.]

Voor mij is dit gewoon het bewijs dat je onderschat hoe goed de sterren moeten staan om aan heel deze FI te beginnen, met je "bekijk het als een leercurve, waar een wil is, is een weg".

Alleenstaanden met kind(eren) en een slechte job lijken mij ook niet zo zeldzaam maar kom.

Zelfs alleenstaanden met een normale job maar het verkeerde diploma.
Bijvoorbeeld, een fabrieksarbeider, die krijgt heel zijn leven quasi hetzelfde loon. Die mag al blij zijn als hij na 10 jaar werken een lening kan vastkrijgen om zijn eigen appartement te kopen. Na de afbetaling van de lening schiet er dan meestal nog net genoeg over om "normaal" te leven. "Waar een wil is, is een weg" is een fabeltje dat enkel door mensen gebruikt wordt die kansen krijgen. Waarom zou dat gelden voor "600k€" en niet voor "10 miljoen€"?

Om een voorbeeld te geven: mijn ouders hebben altijd gewerkt, ze hebben hun huis nog gekocht voor de grote vastgoedboom, dus dat viel ook nog mee etc. Wij gingen niet op reis, hebben altijd met heel goedkope wagens gereden, gingen nooit op restaurant, ...
Exact de manier van leven die hier als "kostendrukkend" beschreven wordt. Nochtans hebben zij nooit het vooruitzicht gehad om vroeger te stoppen met werken. Wanneer is dat er gekomen, na een compleet onverwachte stevige erfenis en het bedrijf waar mijn moeder werkte dat haar ontslagen heeft met een stevige gouden handdruk... Dat zijn 2 puur externe factoren die het verschil maken.

Je ziet in het antwoord van @M°°nblade hetzelfde terugkomen: "hij kan misschien beroep doen op familie of vrienden, of hij vindt misschien de liefde". Dat heeft niks met "een wil" te maken, dat zijn externe factoren die het verschil maken...

 

[scriptkiddie]

Ik heb vaak het idee dat alle filosofie en "inspanningen" rond FIRE slechts een matige bijdrage leveren aan het doel.

Gegeven dat je verantwoordelijk met je financiën omspringt, bv.

• op een normale manier je uitgaves in 't oog houden (prijzen vergelijken bij grotere aankopen, ...)
• een gezonde ambitie hebben om verloond te worden naar je capaciteiten of marktwaarde (zonder zotte uren of side hustles)
• je spaargeld gespreid beleggen (beperkte spaarrekening + aandelentracker en voor de rest niet mee bezig zijn)

wat is dan nog de impact van dat frugal living, Excelletjes en apps om je financiën te tracken, het fanatiek bezig zijn met je beleggingen, steeds op zoek zijn naar manieren om je inkomen te verhogen, ... ?

Als de FIRE-adept op zijn 45e op pensioen kan, dan schat ik in dat diezelfde persoon zonder de FIRE-inspanningen op zijn 50e op pensioen zou kunnen gaan. De hoofdreden waarom die persoon vroeg financieel onafhankelijk is geworden, is dan niet de FIRE-filosofie maar simpelweg zijn stevig bovengemiddeld inkomen.

 

[anders.]

Ik heb vaak het idee dat alle filosofie en "inspanningen" rond FIRE slechts een matige bijdrage leveren aan het doel.

Gegeven dat je verantwoordelijk met je financiën omspringt, bv.

• op een normale manier je uitgaves in 't oog houden (prijzen vergelijken bij grotere aankopen, ...)
• een gezonde ambitie hebben om verloond te worden naar je capaciteiten of marktwaarde (zonder zotte uren of side hustles)
• je spaargeld gespreid beleggen (beperkte spaarrekening + aandelentracker en voor de rest niet mee bezig zijn)

wat is dan nog de impact van dat frugal living, Excelletjes en apps om je financiën te tracken, het fanatiek bezig zijn met je beleggingen, steeds op zoek zijn naar manieren om je inkomen te verhogen, ... ?

Als de FIRE-adept op zijn 45e op pensioen kan, dan schat ik in dat diezelfde persoon zonder de FIRE-inspanningen op zijn 50e op pensioen zou kunnen gaan. De hoofdreden waarom die persoon vroeg financieel onafhankelijk is geworden, is dan niet de FIRE-filosofie maar simpelweg zijn stevig bovengemiddeld inkomen.

Voor een groot deel van die bevolking is "frugal living" ook niet iets dat ze doen om richting FI te gaan, maar eerder iets dat ze moeten doen om überhaupt rond te komen. Er zijn veel gezinnen die niet in armoede leven, zeer spaarzaam leven en die toch geen cent kunnen sparen.

 

[Deleted member 658]

Je ziet in het antwoord van @M°°nblade hetzelfde terugkomen: "hij kan misschien beroep doen op familie of vrienden, of hij vindt misschien de liefde". Dat heeft niks met "een wil" te maken, dat zijn externe factoren die het verschil maken...

Kijk, je moet kiezen he:
- Ofwel maak je er een sukkel verhaaltje om-ter-treurigst waarbij je de grootste uitzonderingen aanhaalt als voorbeelden van mensen voor wie het inderdaad heel moeilijk is om uit een financiële put te kruipen.
- Ofwel ga je uit van min om meer doorsnee situaties en eveneens doorsnee externe factoren die voor vele alleenstaanden weldegelijk het duwtje in de rug kan zijn om uit de miserie te geraken.

In een land als België valt niet hard te maken dat we hier een gigantisch maatschappelijk probleem zouden zitten dat voor het grootste gedeelte van de bevolking verhindert om mits zelfontplooiing tot een bepaalde mate van financiële zelfstandigheid te komen. Cijfermatig klopt dit niet, en kan de doorsnee Belg genieten van een vrij luxueus middenklasse bestaan.

Belgen zijn historisch gezien dan ook helden in het oppotten van spaargeld. En ook de recente rapporten (overschot van 600.000 woningen lol) wijzen erop dat tieglijk veel inwoners beschikken over een tweede verblijf of opbrengstwoning. Er zijn meer mensen dan je denkt die buiten hun loon, ergens wel een bijkomend extra inkomen uit halen. En laten we ook niet vergeten dat Belgen , naar Europese normen, relatief op zeer jonge leeftijd op pensioen gaan.

 

[zarathustra]

Denk dat er hier wel een groot verschil is tussen “ iedereen kan met normale moeite goed leven” en “ iedereen kan met wat harder werken op zijn 40-45 stoppen en gaan reizen”

dat laatste is grotendeels geluk.

 

[anders.]

Kijk, je moet kiezen he:
- Ofwel maak je er een sukkel verhaaltje om-ter-treurigst waarbij je de grootste uitzonderingen aanhaalt als voorbeelden van mensen voor wie het inderdaad heel moeilijk is om uit een financiële put te kruipen.
- Ofwel ga je uit van min om meer doorsnee situaties en eveneens doorsnee externe factoren die voor vele alleenstaanden weldegelijk het duwtje in de rug kan zijn om uit de miserie te geraken.

In een land als België valt niet hard te maken dat we hier een gigantisch maatschappelijk probleem zouden zitten dat voor het grootste gedeelte van de bevolking verhindert om mits zelfontplooiing tot een bepaalde mate van financiële zelfstandigheid te komen. Cijfermatig klopt dit niet, en kan de doorsnee Belg genieten van een vrij luxueus middenklasse bestaan.

Belgen zijn historisch gezien dan ook helden in het oppotten van spaargeld. En ook de recente rapporten (overschot van 600.000 woningen lol) wijzen erop dat tieglijk veel inwoners beschikken over een tweede verblijf of opbrengstwoning. Er zijn meer mensen dan je denkt die buiten hun loon, ergens wel een bijkomend extra inkomen uit halen.

Een gemiddeld netto-inkomen is 1842€/maand.
Als je heel zuinig leeft, kan je daar zo'n 1200€ voor gebruiken om te investeren. Daar kan je met de huidige rentevoet iets kopen van 260000€.
Met dat budget kan je hier juist een 1-slaapkamerappartementje kopen, maar dan schiet er de eerste 20 jaar dus nog 0€ over om te beleggen. Dat wil dan in praktijk zeggen dat je dus tegen uw 40 kan beginnen aan sparen voor uw FI te halen. 40-45 is al de leeftijd die hier wordt aangehaald om te kunnen stoppen met werken..., die persoon met het gemiddeld netto-inkomen heeft dan exact 0€ opzij gezet.