Kom kom, dat is toch ook een beetje de kunst van een discussie te willen "lezen" hé.
...
Mea culpa dat ik niet onmiddellijk in mijn openingspost alle mogelijke nuances heb aangebracht. Men verwijt mij nu al walls of text te schrijven. Hoeveel keer moet ik nog mea culpa slaan en nuanceren vooraleer we aan de volwassen discussie kunnen beginnen?
Sorry, maar neen. Niemand verwacht dat je walls of text met nuance na nuance in schrijft. Maar als je nu gaat stellen dat je onmogelijk je initiële houding in de discussie anders had kunnen aanpakken zonder die walls of text, dan ben jij toch degene die het op flessen aan het trekken is.
Noch over het idee dat wij maar moeten ruiken dat je iets anders bedoelde dan je schreef.
Ik quote:
Ik vind het daarentegen een zeer slechte levensles die je geeft aan uw kinderen door ze gratis onderdak te geven bij hotel mama en papa terwijl ze volwassen zijn en geld verdienen.
- Je leert hen de waarde van geld niet kennen, je leert hen niet hoe duur het leven is en hoe je dus met uw loon moet omgaan. Dit nog van ondergeschikt belang.
- Maar vooral: je laat hen hun zelfwaarde verliezen door het gevoel niet zelfstandig hun boontjes te kunnen doppen. Je leeft, spaart en besteed geld bij gratie van mama en papa. Daar kan toch niemand trots van worden? Mocht je vragen aan gehandicapte mensen die MOETEN blijven thuiswonen bij hun ouders wat ze daar het ergste aan vinden, dan zou dit het eerste zijn wat ze zeggen: die afhankelijkheid van hun ouders.
Dit is volwassen geschreven, zonder grote hyperbolen. Hoe kunnen wij in godsnaam weten dat dit niet jouw eigenlijke mening is, maar een fel doorgedreven karikatuur van die mening, terwijl het op deze manier geschreven is?
Wel, ik ben intussen al een pagina of 3 aan het nuanceren, ik heb intussen al een paar keer gevraagd waar de grenzen dan wél zouden liggen zonder dat daar enig antwoord op komt, ... Dus dan constateer ik dat daar tot op heden geen enkele grens aan gesteld wordt. Proof me wrong zou ik zeggen.
Even teruggescrolld. Ik kan het fout zien, maar de eerste keer dat ik je zie vragen waar de grens ligt, is je post #135 in deze discussie, dat is geen uur geleden. Daar zijn dan ook onmiddellijk enkele mensen op ingegaan.
Ik heb niet geantwoord met letterlijke grenzen, maar ben wel ingegaan op je insinuatie/vraag of er "dan geen grenzen zijn" en "of niemand dit durft/wil toegeven". Niemand heeft ooit iets beweerd in die zin, dat er nergens ook maar enige grens zou zijn.
Om inhoudelijk te antwoorden: verwacht je nu echt dat iemand een specifiek bedrag of termijn gaat opnoemen? En concludeer je uit het niet vernoemen van een expliciet bedrag en termijn dan dat er sowieso geen grenzen zijn?
Grenzen zijn specifiek, zijn afhankelijk van situatie tot situatie. Een gezin waar men steeds moeten krabben heeft om alles te bekostigen, daar zullen de kinderen misschien zien hoe moeilijk het is, en gelukkig zijn om een paar duizend euro op de spaarrekening mee te krijgen, en gewoon zijn om zelf ook elke euro drie keer om te draaien voor ze ze uitgeven.
Een gezin waar geld in overvloed aanwezig is, daar zijn kinderen een heel andere standaard gewend en misschien is het daar zaak om de kinderen duidelijk te leren dat dat allemaal niet zo evident is als het lijkt, en dat ze het later in de beginperiode van hun zelfstandigheid met veel minder zullen moeten doen.
Ik weet niet hoeveel een huis zal kosten tegen dat mijn kinderen er eentje moeten kopen. Ik weet niet welke job zij zullen uitvoeren en hoe kapitaalkrachtig ze zullen zijn, of ze een partner zullen hebben en wat die zal binnenbrengen.
Ik probeer ze op te voeden met een financiële realiteit in het achterhoofd. Dat wij het goed hebben maar dit niet zo vanzelfsprekend is, en dat velen het minder goed hebben (velen ook beter, uiteraard). Geld leren sparen. Goed leren werken op school, nadenken over wat ze later willen doen. Zelfstandig leren werken, niet zomaar elke frats kopen. Hen zelf ook laten toewerken naar een budget om iets mee te kopen, naast hetgeen gespaard wordt.
Ik kan onmogelijk zeggen of en hoeveel geld ze als duwtje zullen meekrijgen.
En nee, ze zullen niet zomaar het huis uitgestoempt worden als ze 20 of 25 zijn. Het is te ver in de toekomst en ik kan onmogelijk zeggen hoe dat gaat verlopen. "It depends".
Dus nee, ik kan je geen expliciete getallen meegeven. Maar als je dat als bewijs ziet dat ik geen grenzen heb, dan zit je sowieso fout. Ik weet alleen niet waar die grenzen zullen liggen.
Ik heb mij kwetsbaar opgesteld door te nuanceren, ik wacht op de overkant om hetzelfde te doen. Ook al was het maar een voorzichtige "Ja, mijn kind zal bij mij ook buitenvliegen op zijn 45ste met een half miljoen euro als duwtje in de rug". Het zou al een begin zijn.
Nuanceren vind ik niet "je kwetsbaar opstellen" eerlijk gezegd, maar gewoon volwassen in discussie gaan. Maar als jij dat zo ziet begrijp ik wel beter waarom je steeds maar weer de noodzaak voelt om zo hard en zo extreem te zijn in je standpunten.
)
