Texas, augustus 1980. Het stadje Walton staat volledig in rep en roer na een verwoestende zombie-uitbraak. De politie is van de kaart geveegd, de burgemeester nam zelf al snel de benen, en het stadsbestuur lijkt meer te weten dan ze toegeven. In de survivalgame Into the Dead: Our Darkest Days, ontwikkeld door PikPok - bekend van de mobiele gametitels uit dezelfde Into the Dead-reeks - en uitgegeven in samenwerking met Boltray Games, neem je de leiding over een groepje overlevenden dat dan maar het recht in eigen handen neemt, en probeert het best mogelijke toekomstscenario af te dwingen. Vanuit een basiskamp zul je metgezellen moeten opsporen met wie je samen kan hokken, terwijl je resources verzamelt, de stad wat meer zombie-vrij maakt, om uiteindelijk een uitweg te vinden voor al wie erin slaagt om te overleven.
Voor wie al met de State of Decay-reeks in aanraking kwam, is de link natuurlijk snel gelegd. Alleen beleef je alles hier in deze game vanuit een 2.5D sidescroller-perspectief, en heeft de gameplay vooralsnog een veel beperktere focus. Deels logisch ook, want Into the Dead: Our Darkest Days is voorlopig enkel beschikbaar via Early Access op Steam, en het zal ongetwijfeld wel even duren vooraleer we de finale release mogen verwachten. In de huidige versie kun je alvast aan de slag met de Campaign-modus, en later wordt nog de Scenario Mode toegevoegd.
Walton is onderverdeeld in wijken, elk met hun eigen gevaren, maar ook met plekjes genaamd Shelters, waar je levensreddende middelen, gereedschap en – zoals de naam het verklapt – tijdelijk onderdak kunt vinden voor je bende lotgenoten. Deze schuilplaatsen kunnen echter pas gebruikt worden nadat je ze succesvol hebt gevrijwaard van alle aanwezige geïnfecteerden. Ondertussen verzamel je ook zogenaamde Leads. Dit zijn aanwijzingen die, wanneer je er voldoende van hetzelfde type hebt verzameld, je een Escape Plan zullen bezorgen. Wanneer je zo’n plan dan succesvol weet uit te voeren, zul je een van de mogelijke positieve eindes bereiken voor jouw koppel – of tenminste, wie daarvan overblijft.
Via een dag- en nachtcyclus dien je dus telkens te bepalen welke acties welke personages wanneer dienen uit te voeren. Na iedereen een rol toe te wijzen, kun je deze keuze finaal bevestigen, waarna je overgaat naar het volgende moment van de dag. Overdag kun je bijvoorbeeld het onderkomen laten versterken, terwijl anderen medische zorg toedienen, en ’s nachts kun je eropuit trekken voor plunderingsexpedities. Terwijl je op zoek gaat naar voedsel, craftingmaterialen, wapens, nieuwe Leads, of gewoon onderdak dat je groep dichter bij de rand van de stad brengt, bieden deze escapades je tegelijk de nodige exploratie. Dit om nieuwe locaties in Walton te ontdekken, welke te ontgrendelen zijn via de verrekijkers die her en der verspreid staan.
Tijdens deze expedities navigeer je door een sidescrolling omgeving met beperkte verticaliteit en dimensie – denk aan enkele trappen, ladders, open ramen – terwijl je de vele rondtrekkende zombies probeert te omzeilen of stilletjes uit te schakelen. Bepaalde zombies vormen slechts een statisch obstakel in de achtergrond, terwijl andere dan weer enorm agressief reageren op het minste geluid of de geringste beweging. Met bepaalde wapens, zoals een mes of een schroevendraaier, kun je een stealth kill uitvoeren, maar vaak is dit eenmalig, want dit soort wapens gaat enorm snel stuk. Een bijl is dan weer geschikt voor de frontale aanval en gaat iets langer mee, maar doordat je overlevende niet constant kan uithalen hiermee, dien je geregeld de scherpe nagels en tanden van de zombies te ontwijken door tussendoor achteruit te springen. Ja, er is wel nog wat werk aan de combat, want er zijn niet zoveel verschillende animaties waardoor het vechten in zijn geheel nog niet zo soepel aanvoelt. Het komt momenteel eerder neer op button-mashing waarbij je afwisselt tussen de aanvalsknop en de dodge-knop, waarna je vijand pas na meerdere klappen tegen de grond gaat en je hem alsnog een genadeschop moet geven vooraleer hij echt het loodje legt. Tegen meerdere zombies tegelijk vechten is sowieso vragen om problemen. Gelukkig maar dat je zombies dus ook kan afleiden door iets te gooien, zoals een fles. Sommige ruimtes zijn ook afgesloten waardoor je deze eerst dient te ontgrendelen via een lockpick, iets wat gebeurt via een druk op de knop, zonder mini-game dus.
Ook de art style en voice acting van tijdens de intro-scene zijn knap gedaan, en er mogen wat mij betreft nog meer van zulke intermezzo’s toegevoegd worden. Het narratieve aspect blijft immers na de introductie grotendeels achterwege, want er wordt daarna nog weinig gesproken in de rest van de game. Net wat meer verhaal en opbouwende spanning, ingekleed via beeld en geluid, zouden de herhaling in de gameplay helpen doorbreken en een pak meer immersie brengen. Daarnaast verhindert de afwezigheid van manuele saves de mogelijkheid om te experimenteren met andere duo’s of speelstijlen, al wordt dit mogelijks wel snel aangepakt tijdens deze Early Access-fase.
Voor wie al met de State of Decay-reeks in aanraking kwam, is de link natuurlijk snel gelegd. Alleen beleef je alles hier in deze game vanuit een 2.5D sidescroller-perspectief, en heeft de gameplay vooralsnog een veel beperktere focus. Deels logisch ook, want Into the Dead: Our Darkest Days is voorlopig enkel beschikbaar via Early Access op Steam, en het zal ongetwijfeld wel even duren vooraleer we de finale release mogen verwachten. In de huidige versie kun je alvast aan de slag met de Campaign-modus, en later wordt nog de Scenario Mode toegevoegd.
De hoop van Walton, oftewel: net aan de wanhoop ervan ontsnappen
Into the Dead: Our Darkest Days vat je aan met de selectie van een duo, de overlevenden, waarbij elk personage beschikt over unieke traits, oftewel specifieke sterktes en zwaktes die hun effect zullen hebben op de gameplay en aldus hun kansen om in leven te blijven. De traits bepalen onder meer hoe handig of snel ze taken kunnen uitvoeren, hoe goed ze omgaan met stress of hoe bekwaam ze zijn tijdens de combat. Natuurlijk zullen ze niet alleen blijven en ook al is het doel duidelijk, daarvoor is het niet minder eenvoudig. Minstens een persoon dient finaal de uitbraak te overleven, en dat lukt alleen als je definitief uit de stad weet te ontsnappen.Walton is onderverdeeld in wijken, elk met hun eigen gevaren, maar ook met plekjes genaamd Shelters, waar je levensreddende middelen, gereedschap en – zoals de naam het verklapt – tijdelijk onderdak kunt vinden voor je bende lotgenoten. Deze schuilplaatsen kunnen echter pas gebruikt worden nadat je ze succesvol hebt gevrijwaard van alle aanwezige geïnfecteerden. Ondertussen verzamel je ook zogenaamde Leads. Dit zijn aanwijzingen die, wanneer je er voldoende van hetzelfde type hebt verzameld, je een Escape Plan zullen bezorgen. Wanneer je zo’n plan dan succesvol weet uit te voeren, zul je een van de mogelijke positieve eindes bereiken voor jouw koppel – of tenminste, wie daarvan overblijft.
Plannen om te overleven
Al is het geregeld wel noodzakelijk, toch draait Into the Dead: Our Darkest Days natuurlijk niet om hersenloos zombies afslachten. Elke overlevende dien je taken op te leggen en elke actie – of het nu plunderen is, het herstellen van barricades of crafting – vraagt ook energie van hen. Je personages raken hongerig of dorstig, uitgeput tot zelfs depressief en diep verdrietig, en deze status-effecten hebben vanzelfsprekend allemaal hun impact op de prestaties van je teamleden. De kern van de gameplay draait dan ook rond doordacht te plannen: wie doet wat en wanneer? Wie gaat op pad voor resources, wie versterkt er het kamp, en wie moet er dringend in bed, om eens goed uit te rusten? Sommige acties gebeuren simpelweg vanuit de inventory, zoals eten of drinken wat amper tijd in beslag neemt. Maar andere activiteiten zoals crafting kunnen meer dan één cyclus bestrijken, dus uiteraard moet alles goed getimed worden. De huidige Shelter van je groep is daarnaast niet permanent bruikbaar en allesbehalve voor eeuwig veilig. De initiële barricades van elk nieuw onderkomen houden de zombies wel een poosje buiten, maar raken op den duur natuurlijk beschadigd, waardoor ze regelmatig hersteld moeten worden.De kern van de gameplay draait rond doordacht te plannen.
Via een dag- en nachtcyclus dien je dus telkens te bepalen welke acties welke personages wanneer dienen uit te voeren. Na iedereen een rol toe te wijzen, kun je deze keuze finaal bevestigen, waarna je overgaat naar het volgende moment van de dag. Overdag kun je bijvoorbeeld het onderkomen laten versterken, terwijl anderen medische zorg toedienen, en ’s nachts kun je eropuit trekken voor plunderingsexpedities. Terwijl je op zoek gaat naar voedsel, craftingmaterialen, wapens, nieuwe Leads, of gewoon onderdak dat je groep dichter bij de rand van de stad brengt, bieden deze escapades je tegelijk de nodige exploratie. Dit om nieuwe locaties in Walton te ontdekken, welke te ontgrendelen zijn via de verrekijkers die her en der verspreid staan.
Tijdens deze expedities navigeer je door een sidescrolling omgeving met beperkte verticaliteit en dimensie – denk aan enkele trappen, ladders, open ramen – terwijl je de vele rondtrekkende zombies probeert te omzeilen of stilletjes uit te schakelen. Bepaalde zombies vormen slechts een statisch obstakel in de achtergrond, terwijl andere dan weer enorm agressief reageren op het minste geluid of de geringste beweging. Met bepaalde wapens, zoals een mes of een schroevendraaier, kun je een stealth kill uitvoeren, maar vaak is dit eenmalig, want dit soort wapens gaat enorm snel stuk. Een bijl is dan weer geschikt voor de frontale aanval en gaat iets langer mee, maar doordat je overlevende niet constant kan uithalen hiermee, dien je geregeld de scherpe nagels en tanden van de zombies te ontwijken door tussendoor achteruit te springen. Ja, er is wel nog wat werk aan de combat, want er zijn niet zoveel verschillende animaties waardoor het vechten in zijn geheel nog niet zo soepel aanvoelt. Het komt momenteel eerder neer op button-mashing waarbij je afwisselt tussen de aanvalsknop en de dodge-knop, waarna je vijand pas na meerdere klappen tegen de grond gaat en je hem alsnog een genadeschop moet geven vooraleer hij echt het loodje legt. Tegen meerdere zombies tegelijk vechten is sowieso vragen om problemen. Gelukkig maar dat je zombies dus ook kan afleiden door iets te gooien, zoals een fles. Sommige ruimtes zijn ook afgesloten waardoor je deze eerst dient te ontgrendelen via een lockpick, iets wat gebeurt via een druk op de knop, zonder mini-game dus.
Prima geluid, maar immersie ontbreekt alsnog
Grafisch oogt Into the Dead: Our Darkest Days degelijk, maar de performance laat af en toe te wensen over. Er zijn wel eens wat haperingen en het inschakelen van V-Sync blijkt net voor extra frame drops te zorgen. Wat me wel al overtuigde, is het sound design. Zo zetten de wanhopig kermende zombies in combinatie met de subtiele of net dramatische achtergrondmuziek meteen de juiste, post-apocalyptische toon.Meer verhaal en spanning zouden de repetitieve gameplay helpen doorbreken.
Ook de art style en voice acting van tijdens de intro-scene zijn knap gedaan, en er mogen wat mij betreft nog meer van zulke intermezzo’s toegevoegd worden. Het narratieve aspect blijft immers na de introductie grotendeels achterwege, want er wordt daarna nog weinig gesproken in de rest van de game. Net wat meer verhaal en opbouwende spanning, ingekleed via beeld en geluid, zouden de herhaling in de gameplay helpen doorbreken en een pak meer immersie brengen. Daarnaast verhindert de afwezigheid van manuele saves de mogelijkheid om te experimenteren met andere duo’s of speelstijlen, al wordt dit mogelijks wel snel aangepakt tijdens deze Early Access-fase.
Conclusie
Into the Dead: Our Darkest Days is een veelbelovende titel die indruk maakt met zijn slimme combinatie van exploratie, combat, survival en base management. Er zit al flink wat diepgang in bepaalde mechanics, zoals de wisselwerking tussen de traits van de personages en de effecten van de gebeurtenissen die zij meemaken, maar er is tegelijk nog veel werk aan andere. Zo voelt de combat op dit moment – naast te beperkt – nog wat houterig aan, mist het spel een verhaal dat de gameplay doorheen zijn nogal repetitieve aard sleurt, en technisch kan alles zeker vloeiender lopen. Toch weet de game al een sterke toon te zetten met zijn onheilspellende atmosfeer, onder meer dankzij een uitgekiende art direction, en een setting die ruimte laat voor zoveel meer.
Over
Beschikbaar vanaf
10 april 2025
Gespeeld op
- PC
Beschikbaar op
- PC
Genre
- Action
- Adventure
- Survival
Ontwikkelaar
- PikPok
Uitgever
- Boltray Games
- PikPok
Website
Laatst bewerkt:
