Het grote verschil met de student geneeskunde is dat daar op camera is vastgelegd hoe het slachtoffer zodanig dronken was dat de rechtbank het bewezen achtte dat zij niet in staat was om toestemming te geven. De controverse daar lag dan ook eerder in het feit dat de rechter de verkrachting juridisch bewezen achtte, maar toch geen straf uitspraak. Het is in dit topic toen ook heel vaak aangehaald geweest hoe moeilijk het is om verkrachtingen te bewijzen, en dat blijkt helaas uit deze case in Gent. Geen camerabeelden, geen letsels, geen enkel fysiek bewijs. Dan is het woord tegen woord. Dan is het bijzonder moeilijk om iets juridisch te bewijzen, en geldt het (juridische) voordeel van de twijfel voor de beklaagde. Het feit dat het hier om 9 slachtoffers gaat, zou in principe er wel voor kunnen gezorgd hebben dat er toch een schuldigverklaring kwam, maar de slachtoffers hebben de (juridische) 'fout' gemaakt om contact met elkaar te hebben, waardoor er weer (juridische) twijfel kwam over hun getuigenissen. De mogelijkheid dat ze hun verhalen op elkaar afgestemd hebben is niet bewezen, maar opnieuw: voordeel van de twijfel gaat naar de beklaagde.
Ik zet hier bewust juridische een aantal keer tussen (), omdat de rechtbank heel duidelijk heeft gemaakt dat ze de getuigenissen van de vrouwen niet in twijfel trekt en hen gelooft, maar dat die juridisch niet volstaan om de beklaagden schuldig te verklaren. De feiten kunnen niet bewezen worden, en dat voelt heel erg onrechtvaardig voor slachtoffers en omgeving, en dat is het ook; maar mensen bestraffen bij twijfel over schuld, dat is niet de rechtstaat waar we naartoe willen, hoe onrechtvaardig het soms ook voelt en is.
En opnieuw, daar zit het grote verschil met de student geneeskunde. Daar was de rechtbank van oordeel dat er geen twijfel kon zijn over de feiten en dat de beklaagde juridisch schuldig was aan de feiten, maar sprak ze vervolgens geen straf uit. Het feit dat een bewezen verkrachting zonder straf bleef, dat deed (en doet) het bloed van velen koken. En mijn inziens nog altijd terecht. Deze case daarentegen toont vooral aan hoe moeilijk het is voor slachtoffers van verkrachting en seksueel misbruik om (juridisch) geloofd en erkend te worden, en om daders te bestraffen en te stoppen. Ons juridisch systeem verwacht van slachtoffers, die net zwaar getraumatiseerd zijn, dat ze toch de klaarheid van geest hebben om meteen (en dat wil zeggen, echt meteen) naar de politie en de dokter te gaan om klacht in te dienen en fysiek bewijs te verzamelen (bloedafname, foto's van kwetsuren, spermastalen, ...). En zelfs dan is het heel moeilijk om het gebrek aan toestemming te bewijzen. Je moet al bijna hopen dat je poepeloerezat was - want dat kan je in je bloed vaststellen -, want nuchter verkracht worden en je hebt er geen kwetsuren aan over gehouden? Veel geluk om het te bewijzen. Er zit daar ergens een systeemfout, maar geen idee hoe je die kan fixen zonder de fundamenten van ons rechtsysteem op te blazen.
www.hln.be
