Vlaamse overheid stopt met vaste benoemingen

Dit is de website van de Vlaamse overheid. https://www.vlaanderen.be/intern/bijberoep-en-andere-activiteiten-cumulatie

Een formele aanvraag lijkt enkel verplicht als het iets is dat tijdens de diensturen gebeurt, ik vermoed dat het voor de federale overheid gelijkaardig zal zijn.
Federale is anders dan. Cumulatieaanvraag is altijd verplicht bij bezoldigde activiteit (dus ook bij flexijobs.) En de situatie was één van Justitie.)


Je voornaamste plichten en rechten ( artikelen 77 tot 95 van het koninklijk besluit van 2 oktober 1937) zijn:

loyauteit, zorgvuldigheid en integriteit
waardigheid en hoffelijkheid
een correcte en neutrale houding tegenover de gebruikers van de openbare diensten
verbod om giften, beloningen of voordelen te ontvangen of te vragen
het vermijden van belangenconflicten
de vrijheid van meningsuiting maar de plicht tot discretie
recht op informatie vorming en opleiding
verbod van cumulatie zonder voorafgaande toelating
recht om het persoonlijk dossier in te kijken.
 
Er zijn veel dingen die technisch correct mogen zijn, maar waar je in de privé toch wat meer mee oppast.

Natuurlijk is de privé ook relatief veilig door onze wetgeving, maar dat is een ander topic.

Als je weet dat je toch gewoon altijd de barema's gaat volgen dan ga je als je een week ziekte briefje krijgt, sneller een week thuis blijven, ook al voel je je dinsdag al beter. Of nooit s avonds wat extra werk doen. Enzovoorts.

Ik ben bijvoorbeeld al wel wat ziek geweest in mijn carrière, maar heb nog maar 2 dagen echt thuis gezeten toen ik echt mijn bed niet uit kon (en ik heb dan zelfs geen ziektebriefje nodig op mijn werk)

Je ziet het met de delhaizes nu. 20% meer efficiëntie in de private delhaizes versus degene waar de vakbond sterk staat. Toch veel productiviteits waste dat kan vermeden worden.
 
Je ziet het met de delhaizes nu. 20% meer efficiëntie in de private delhaizes versus degene waar de vakbond sterk staat. Toch veel productiviteits waste dat kan vermeden worden.
Als je mensen minder betaalt, ze meer op zondag laat werken, en ook veel vaste functies vervangt door studenten, is dat nu wel nogal logisch hé. De vraag is dan eerder in hoeverre dat een welkome efficiëntiewinst is en in hoeverre het een race to the bottom wordt.
 
Ik werk al meer dan 11 jaar bij Justitie, vastbenoemd.
Maar de laatste tijd begin ik ook te denken dat ze de vaste benoeming mogen afschaffen, of op z'n minst meer serieuze straffen mogen uitdelen voor degene die de kantjes eraf lopen.
Na iets meer jaren overheid denk ik dat niet meer, maar ben ik ervan overtuigd. Benoeming hoeft niet afgeschaft te worden, maar de sancties zouden eenvoudiger uitgedeeld moeten kunnen worden. Vandaag is het als leidinggevende zottenwerk om iemand een sanctie te geven.

Bij iedere overheidsorganisatie waar ik heb gewerkt binnen de overheid, kom ik aan een 10% die gewoon buitengegooid moet worden. Daarnaast nog een 10% die met het risico van buitengegooid te worden nog bij zal draaien. Daarnaast ook wel veel heel gemotiveerde hardwerkende ambtenaren gezien. Maar die minderheid die het serieus uithangt haalt de rest hard naar beneden.
 
Als de controle artsen stellen dat hij niet ziek is. Dan is hij niet ziek.

Wat een bullshit. Met "lage rugpijn" kom je overal weg.

En zolang er op zijn papiertje niet staat dat hij niet buiten mag komen. Mag hij dan ook gaan fitnessen of gaan feestjes vieren.

Ziek wil enkel zeggen niet capabel om zijn werktaak te vervullen. Al bestaat er bij mijn weten niet iets waarbij je kan zeggen van kijk je bent 50% ziek. Dus kom voor 50% van dagen werken en de andere 50% mag je uitzieken. Waardoor het dan ook een binair gegeven is.

Dan zou je ook slechts 50% van uw uitkering (of in het geval van statutaire ambtenaren: 50% van uw loon) moeten krijgen. De rest kan je perfect opvullen met een half time, part time of flexi-job.
 
Klopt...

@mac-bc bedoelt dat vastbenoemden een lager risico hebben om gesanctioneerd te worden en lopen er volgens hem vaker dan gemiddeld de kantjes af. Concreet vb dat hij aanhaalt is een anekdote, essentie staat in zin hiervoor.

Bij de overheid hoef je daar zelfs niet vastbenoemd voor te zijn, in mijn ervaring. Evaluaties zijn daar een lachertje, in mijn ervaring. Als je gewoon niet tegendraads bent, dan is het genoeg om je aan je boord te houden, in mijn ervaring. En dan heb je:
- Snelle indexaties: check.
- Automatisch hogere loonschalen omwille van anciënniteit: check. Je hoeft er niets extra voor te doen.

Extra argumentatie/verduidelijking van @mac-bc had wel welkom geweest. :p

Verduidelijkt het één en ander als dezelfde persoon tijdens Corona op bepaalde dagen letterlijk haar laptop niet eens heeft opengedaan? Toen was ze nog gewoon contractueel. "Thuiswerken", heet dat dan. Met 0,0 controle.
En dan nog ben je bij de overheid blijkbaar een top performer want ze werd gepromoveerd met een statutaire benoeming.

De essentie van het probleem is als volgt. Leidinggevenden bij de overheid willen eigenlijk gewoon niet teveel miserie, onder andere door alle vastbenoemden die hen het leven zuur kunnen maken als ze willen. Bijgevolg kun je ook geen top performers belonen. Geef je aan de ene iets, dan moet de andere het ook hebben. Het communistisch model: iedereen moet gelijk zijn, ergo geen incentive om beter te presteren, ergo een continue sub-optimale performantie van uw mensen en bij uitbreiding van uw volledige systeem.
 
Als de controle artsen stellen dat hij niet ziek is. Dan is hij niet ziek. En zolang er op zijn papiertje niet staat dat hij niet buiten mag komen. Mag hij dan ook gaan fitnessen of gaan feestjes vieren.

Ziek wil enkel zeggen niet capabel om zijn werktaak te vervullen. Al bestaat er bij mijn weten niet iets waarbij je kan zeggen van kijk je bent 50% ziek. Dus kom voor 50% van dagen werken en de andere 50% mag je uitzieken. Waardoor het dan ook een binair gegeven is.

Dat het niet slim is omdat het bepaalde vooroordelen geeft, dat is evident. Maar ziek wil niet zeggen te dood om pap te zeggen.
Er bestaat wel een systeem van partiële re-integratie.
Dus bij een werkonbekwaamheid dat je gedeeltelijk terug aan de slag gaat, en uw dus gedeeltelijk terug gaat re-integreren.

Je moet gewoon een duidelijk verschil maken tussen ziek zijn en werkonbekwaam zijn. Iemand die werkonbekwaam is daarom niet nog niet ziek.
Werkonbekwaamheid kan gewoon betekenen dat je niet fulltime kan werken.
Daarom kan het perfect zo zijn dat men gaat trachten opnieuw op te starten door twee halve dagen in de week, 2 volledige dagen in de week.

Ik hoor nu mac-bc al komen. Ik counter al op voorhand.
Ik hoop dat jij voor altijd die jonge fitte man blijft en nooit iets meemaakt. Als je toch eens de pech hebt om iets voor te hebben hoop ik dat men toch mild is voor u. Niet iedereen die werkonbekwaam is wilt niet meer gaan werken, velen vinden het zeer lastig dat ze fysiek gehinderd worden en belet worden om te werken.
 
Nog steeds wordt er statutair aangeworven. Neem nu deze job:


Kijk naar die weddeschaal. In plaats van een gewone A111, hebben die gasten gewoon de veel hogere A144.
 
Nog steeds wordt er statutair aangeworven. Neem nu deze job:


Kijk naar die weddeschaal. In plaats van een gewone A111, hebben die gasten gewoon de veel hogere A144.

Maar je hebt ook 5 jaar ervaring in iets + 3jaar ervaring in nog iets anders + een soort vaarbewijs nodig + een master nautische wetenschappen + je zit in dat "loods," systeem (sterke vakbond want die kunnen heel de haven blokkeren :p)

Is ook niet bepaald een standaardjob :p
 
Wat een bullshit. Met "lage rugpijn" kom je overal weg.
Je moet de volgorde van je 2 zinnen veranderen.
Dan zou je ook slechts 50% van uw uitkering (of in het geval van statutaire ambtenaren: 50% van uw loon) moeten krijgen. De rest kan je perfect opvullen met een half time, part time of flexi-job.
Nee, als je 50% ziek bent, krijg je 0 euro uitkering, want je moet minstens 66% arbeidsongeschikt zijn om een uitkering te krijgen (50% bij progressieve werkhervatting, maar da's hier niet van doen).
 
Nog steeds wordt er statutair aangeworven. Neem nu deze job:


Kijk naar die weddeschaal. In plaats van een gewone A111, hebben die gasten gewoon de veel hogere A144.
En bedrijfswagen met tankkaart bij de overheid. Nog niet veel gezien.
 
Nog steeds wordt er statutair aangeworven. Neem nu deze job:


Kijk naar die weddeschaal. In plaats van een gewone A111, hebben die gasten gewoon de veel hogere A144.
Loodsen zijn dan ook niet mee in de hervorming opgenomen.
 
En bedrijfswagen met tankkaart bij de overheid. Nog niet veel gezien.
Bij Vlaanderen en gemeenten ben ik dat al tegengekomen. Wegen en verkeer is er zo 1 van.

Ook bij management en ministers is dit het geval. Maar bon die vrrloning is anders opgebouwd en dat is geen vaste benoeming.
 
De essentie van het probleem is als volgt. Leidinggevenden bij de overheid willen eigenlijk gewoon niet teveel miserie, onder andere door alle vastbenoemden die hen het leven zuur kunnen maken als ze willen. Bijgevolg kun je ook geen top performers belonen. Geef je aan de ene iets, dan moet de andere het ook hebben. Het communistisch model: iedereen moet gelijk zijn, ergo geen incentive om beter te presteren, ergo een continue sub-optimale performantie van uw mensen en bij uitbreiding van uw volledige systeem.

Leidinggevenden bij de overheid willen eigenlijk gewoon niet teveel miserie
Volledig akkoord met die uitspraak. Die cultuur is er niet.


Geef je aan de ene iets, dan moet de andere het ook hebben. Het communistisch model: iedereen moet gelijk zijn, ergo geen incentive om beter te presteren
Hiermee niet akkoord want als je het systeem kent, werden leidinggevenden eigenlijk bestraft met extra werk als zij "een top performer" willen belonen. Dus niemand kreeg een slechte evaluatie en niemand kreeg een uitstekende evaluatie. :p

Daarnaast trok heel dat systeem op geen bal. (In het federaal systeem moest je 2 keer in specifieke periode van drie jaar of 4 keer in een specifieke periode van 5 jaar "top performer" zijn om eigenlijk een financieel voordeel te krijgen. Dus de kans was al absurd klein. Daarom dat ze de "top performer" beoordeling hebben afgeschaft :p.
 
Ziek wil enkel zeggen niet capabel om zijn werktaak te vervullen. Al bestaat er bij mijn weten niet iets waarbij je kan zeggen van kijk je bent 50% ziek. Dus kom voor 50% van dagen werken en de andere 50% mag je uitzieken. Waardoor het dan ook een binair gegeven is.
Dat bestaat zeer zeker. In de privé moet je daarvoor een mutualiteit meekrijgen in uw verhaal (toegegeven: niet altijd zo moeilijk), maar bij de overheid zijn er zelfs systemen voor vastbenoemden waar een attest van de huisarts voldoende is. Bij ons gaat het om 20% werkhervatting minimum, in veelvouden van 5%. Dus je kan een maandje 80% ziek zijn, dan een maandje 75% ziek, ...

"Ziek" moet ook eerder gezien worden als arbeidsongeschikt, wat een veel vager begrip is.

Dan zou je ook slechts 50% van uw uitkering (of in het geval van statutaire ambtenaren: 50% van uw loon) moeten krijgen. De rest kan je perfect opvullen met een half time, part time of flexi-job.
Wat ik me nu eigenlijk afvraag bij die verhalen die jij vertelt van jouw periode bij de overheid (en pas op, ik ga ze zeker niet tegenspreken want ik zie gelijkaardige dingen gebeuren bij ons): was er bij jullie geen procedure om die mensen op te roepen voor medisch pensioen? Want dat moet je er ook wel bij vertellen, 't is een zeer gunstig ziektesysteem bij de overheid tot een commissie beslist dat je op je 3X jaar oud de rest van je leven mag doen met een inkomen van ~600-700 euro per maand.
 
Dat bestaat zeer zeker. In de privé moet je daarvoor een mutualiteit meekrijgen in uw verhaal (toegegeven: niet altijd zo moeilijk), maar bij de overheid zijn er zelfs systemen voor vastbenoemden waar een attest van de huisarts voldoende is.
welke systemen voor vastbenoemenden zijn dat dan? Nog nooit van gehoord.

(ja, om ziek te vallen is een attest van de huisarts voldoende, maar ook dan is er nog controle bij alle overheidsdiensten bij mijn weten, behalve parlement, maar ik denk niet dat we daarover bezig waren :))
 
Er bestaat wel een systeem van partiële re-integratie.
Dus bij een werkonbekwaamheid dat je gedeeltelijk terug aan de slag gaat, en uw dus gedeeltelijk terug gaat re-integreren.

Je moet gewoon een duidelijk verschil maken tussen ziek zijn en werkonbekwaam zijn. Iemand die werkonbekwaam is daarom niet nog niet ziek.
Werkonbekwaamheid kan gewoon betekenen dat je niet fulltime kan werken.
Daarom kan het perfect zo zijn dat men gaat trachten opnieuw op te starten door twee halve dagen in de week, 2 volledige dagen in de week.

Ik hoor nu mac-bc al komen. Ik counter al op voorhand.
Ik hoop dat jij voor altijd die jonge fitte man blijft en nooit iets meemaakt. Als je toch eens de pech hebt om iets voor te hebben hoop ik dat men toch mild is voor u. Niet iedereen die werkonbekwaam is wilt niet meer gaan werken, velen vinden het zeer lastig dat ze fysiek gehinderd worden en belet worden om te werken.

Het is niet alsof ik plots tegen onze sociale zekerheid ben hé. En uiteraard moet je mild zijn als je echt ziek bent.

Alleen, er is een verschil tussen "niet kunnen werken" en "niet kunnen werken". Om het met een hyperbool te zeggen:
- Als een (West-Vlaamse) ondernemer zegt dat hij niet kan komen werken, dan ligt hij half in coma
- Anderen blijven al thuis bij een stevige snotvalling

Zeker met de toenemende aandacht voor psychologische problematieken (met als bekendste voorbeeld de burn-out) die per definitie veel moeilijker te controleren zijn, loert profitariaat meer dan ooit om de hoek. En daar zijn vooral de mensen met een échte burn-out de dupe van. Maar als ik de symptomen lees, dan ben ik 100% zeker dat ik op de slechtste momenten in mijn leven mij ook had kunnen laten thuisschrijven voor een burn-out. Was het niet bij de ene arts, dan misschien wel de bij de andere.

Maar bon, je bent in uw 30'er jaren waar alles samenkomt: verbouwen met bijhorende tijdsbesteding en stress, je krijgt kinderen met bijhorende tijdsbesteding en slaaptekort, carrière maken op het werk met bijhorende tijdsbesteding en stress, ... Dan is gewoon de vraag: hoe hard kun je relativeren? Hoe veerkrachtig ben je?
Dus nog los van het doelbewust profitariaat moeten we als maatschappij ons ook de vraag durven stellen: in hoeverre moeten we tussenkomen voor mensen die een gebrek aan relativeringsvermogen hebben en een gebrek aan veerkracht, en daarbij al snel de symptomen ontwikkelen van een burn-out? Maar dat is misschien een andere discussie.
 
Maar bon, je bent in uw 30'er jaren waar alles samenkomt: verbouwen met bijhorende tijdsbesteding en stress, je krijgt kinderen met bijhorende tijdsbesteding en slaaptekort, carrière maken op het werk met bijhorende tijdsbesteding en stress, ... Dan is gewoon de vraag: hoe hard kun je relativeren? Hoe veerkrachtig ben je?
Mensen moeten ook leren niet altijd alles samen te willen. Én een verbouwing én kinderen én carriere, dat was vroeger ook miserie vragen (allez, in de praktijk was dat vaak de vrouw thuis aan de haard).

Zelf bewust mijn carriere op laag pitje gezet toen de kinderen eraan kwamen en pas toen ze 4/7 waren een stapje hoger geschakeld. Nu de jongste 8 is ook weer een stap hoger gegaan (bijberoep) en we zien wel wat er nog komt. Doseren, je leeft toch een jaar of 80 gemiddeld. Tenzij je in hogere versnelling wil gaan, dan is het een stuk minder.
 
welke systemen voor vastbenoemenden zijn dat dan? Nog nooit van gehoord.

(ja, om ziek te vallen is een attest van de huisarts voldoende, maar ook dan is er nog controle bij alle overheidsdiensten bij mijn weten, behalve parlement, maar ik denk niet dat we daarover bezig waren :))
In het onderwijs is er de befaamde VVP wegens ziekte. Qua controleorganen: die bestaan inderdaad, maar ik denk dat het bij ons nu toch al een jaar of 6 geleden is dat we eens een controlearts gestuurd hebben.

Ik denk dat er bij veel van deze systemen echt een groot verschil is tussen hoe de wetgever het uitschrijft in het beleid en hoe het in de praktijk wordt toegepast binnen de verschillende cellen/werkstations. Ik denk dat bij de Vlaamse en Federale overheid de controle iets automatischer verloopt omdat daar de controleorganen ook gewoon zitten, maar ik wil er mijn hand echt niet voor in het vuur steken hoe dat bij lokale besturen en sommige onderwijsinstellingen eraan toe gaat. Het is echt niet omdat een MB, BVR of interne beleidstekst zegt "na x aantal dagen ziekte sturen we controle en wordt automatisch een reintegratieprocedure opgestart", dat dat effectief ook zo gebeurt. Dat was het idee bij ons bijvoorbeeld, en dan zijn we op enkele praktische, maar typisch voor de ambtenarij, problemen gebotst:

- Er is helemaal geen reintegratieprocedure/-beleid
- Het systeem om meldingen van x aantal dagen ziekte door te sturen naar de betrokken partijen werkte niet
- De weinige procedures die werden opgestart en uitgevoerd, hadden vaak als resultaat dat de persoon in kwestie ziek moest blijven tot die in staat was om de oorspronkelijke taak terug uit te oefenen.

Bij onze VVP ziekte zit bijvoorbeeld in onze procedure dat dit standaard via de bedrijfsarts moet lopen, maar ook daar enkele praktische problemen:
- de procedure is nog niet uitgeschreven, laat staan verspreid en gecommuniceerd
- de wetgever geeft ons 14 dagen om tegen een beslissing van een huisarts in te gaan via de bedrijfsarts, wat vaak een te korte periode is. Na die 14 dagen kunnen wij er niks meer aan doen.

Dusja, theorie en praktijk ...
 
Mensen moeten ook leren niet altijd alles samen te willen. Én een verbouwing én kinderen én carriere, dat was vroeger ook miserie vragen (allez, in de praktijk was dat vaak de vrouw thuis aan de haard).

Zelf bewust mijn carriere op laag pitje gezet toen de kinderen eraan kwamen en pas toen ze 4/7 waren een stapje hoger geschakeld. Nu de jongste 8 is ook weer een stap hoger gegaan (bijberoep) en we zien wel wat er nog komt. Doseren, je leeft toch een jaar of 80 gemiddeld. Tenzij je in hogere versnelling wil gaan, dan is het een stuk minder.

Volledig mee eens.

Ik heb ook mijn ambities op professioneel vlak tijdelijk teruggeschroefd en ook in mijn verbouwing heb ik al zaken toegegeven aan aannemers waar ik strikt genomen niet mee akkoord was, maar waarbij mijn vechtlust volledig uitgeblust was. Een zoveelste strijd kon er niet meer bij. Volledig tegen mijn principes, maar choose your battles en leren relativeren.

Je kunt risico's nemen en het toch allemaal proberen combineren, maar de vraag is of de maatschappij daar dan voor moet opdraaien als het verkeerd loopt. Maar dan belanden we al snel in het straatje "skiën verbieden want extra risico op benen breken", "alcohol verbieden want extra risico op verslaving en kanker", etc.
 
Terug
Bovenaan