Michster
Well-known member
Dragon quest 1+2 2D-HD remake (ik hoop oprecht dat Squenix minder omslachtige namen gebruikt in de toekomst)
Grote Dragon quest fan, begonnen met 8 op de ps2. De HD-remake van 3 heb ik enorm van genoten mede dankzij de (toen frisse) artstyle en het leuke job-systeem waar je echt belachelijk sterke party-members mee kon creëeren.
1, 2 en 3 vormen een trilogie en delen een wereld dus je komt regelmatig dezelfde stijl van omgeving tegen in deze games. Dit vormt eigenlijk al een pijnpuntje. De games zien er nog steeds prachtig uit, maar als je al 40-60 uur in DQ3 gespendeerd hebt, dan voelen de werelden van 1 en 2 vaak heel gelijkaardig aan. Beide games zijn nog steeds in staat om een paar memorabele locaties en bossfights te presenteren, maar de bergen, bossen en meren lijken zo vaak op elkaar... Ik ben blij dat ze voor de remake van 7 een heel andere artstyle gekozen hebben en hopelijk switchen ze ook andere toekomstige remakes nog een beetje in stijl.
De soundtrack biedt veel prachtige, herinneringswaardige melodiën, maar ik mis wel een beetje de hoeveelheid tracks die je ziet in modernere (J)RPG's. De soundtrack van 2 biedt in mijn oren ook leukere nummers dan in DQ1, maar smaken kunnen verschillen op dat vlak.
Mijn grootste probleem schuilt met de balancering in DQ1. In de og-game was het altijd 1 op 1 en het arseneel van wapens/vaardigheden/spreuken van uw character en de vaardigheden van de vijanden waren hier ook op afgestemd. In de remake krijg je meer tools ter beschikking voor de grotere hoeveelheden vijanden die je per battle moet bevechten, maar dit leidt alsnog vaak tot frustratie.
Paralyse/sleep/spells-blocked... er zijn tal van manieren waarop vijanden u kunnen "vastzetten" en je hebt geen ander party-member dat je kan redden op zo een moment... Dus je moet hopen dat je overleeft tot de status-effect voorbij is en God verbiedt dat de vijand dergelijke status-effects graag spamt op je... Aan de andere kant is het spel constant aan het auto-saven, dus er is nooit echte dreiging, maar wel frustratie.. De encounter-rate in deze rpg's ligt trouwens vrij hoog, dus je kan het moeilijk vermijden. DQ1 voelt hierdoor nodeloos uitgerokken, de extra verhaalcontent is zeer basic, dus het voelt meer aan als vulling dan iets anders.
DQ2 daarentegen heeft me zeer tevreden gesteld: het kan niet genoeg benadrukt hoe belangrijk het is in deze game om interessante partymembers te hebben. Een simpel "save the world"-verhaal kan goed gedragen worden door likeable partymembers die hun eigen toon toevoegen aan het verhaal. De plot is hier al beduidend "complexer" dan in DQ1 en is interessanter om te volgen. Het is mijlen ver verwijderd van hoe diepgaand andere JRPG's hun verhaal vaak zijn, maar die simpliciteit is juist een fijne aanwisseling soms.
Battles zijn veel leuker omdat je een full party hebt om strategisch mee te werken en ze hebben elk hun uitgesproken voor- en nadelen. Het irriteert me wel dat de default hero, puur een melee fighter is. In latere games is deze beduidend veelzijdiger met magie en status-effects. Daarbuiten denk ik ook dat ik random encounters beu geraak stillaan... In deze games is het echt veel... de weg kwijt zijn in een dungeon of teruggaan voor een gemiste chest... Doe nog maar eens 5 encounters erbij
Ik sluit me grotendeels aan bij FreakyJP zijn review. Voor de prijs die Squenix vraagt, verwacht ik wel 1 en 2 te hebben en het is mooi om gewoon de volledige trilogie te hebben nu. Als je echter beide games appart had uitgebracht met een lager prijskaartje... DQ1 voor €25, DQ2 voor €35, dan zou ik misschien een 7.5 aan DQ1 geven en DQ2 een 8.5. Nu ligt mijn score voor het totaalpakketje er pal tussen: 8/10.
Grote Dragon quest fan, begonnen met 8 op de ps2. De HD-remake van 3 heb ik enorm van genoten mede dankzij de (toen frisse) artstyle en het leuke job-systeem waar je echt belachelijk sterke party-members mee kon creëeren.
1, 2 en 3 vormen een trilogie en delen een wereld dus je komt regelmatig dezelfde stijl van omgeving tegen in deze games. Dit vormt eigenlijk al een pijnpuntje. De games zien er nog steeds prachtig uit, maar als je al 40-60 uur in DQ3 gespendeerd hebt, dan voelen de werelden van 1 en 2 vaak heel gelijkaardig aan. Beide games zijn nog steeds in staat om een paar memorabele locaties en bossfights te presenteren, maar de bergen, bossen en meren lijken zo vaak op elkaar... Ik ben blij dat ze voor de remake van 7 een heel andere artstyle gekozen hebben en hopelijk switchen ze ook andere toekomstige remakes nog een beetje in stijl.
De soundtrack biedt veel prachtige, herinneringswaardige melodiën, maar ik mis wel een beetje de hoeveelheid tracks die je ziet in modernere (J)RPG's. De soundtrack van 2 biedt in mijn oren ook leukere nummers dan in DQ1, maar smaken kunnen verschillen op dat vlak.
Mijn grootste probleem schuilt met de balancering in DQ1. In de og-game was het altijd 1 op 1 en het arseneel van wapens/vaardigheden/spreuken van uw character en de vaardigheden van de vijanden waren hier ook op afgestemd. In de remake krijg je meer tools ter beschikking voor de grotere hoeveelheden vijanden die je per battle moet bevechten, maar dit leidt alsnog vaak tot frustratie.
Paralyse/sleep/spells-blocked... er zijn tal van manieren waarop vijanden u kunnen "vastzetten" en je hebt geen ander party-member dat je kan redden op zo een moment... Dus je moet hopen dat je overleeft tot de status-effect voorbij is en God verbiedt dat de vijand dergelijke status-effects graag spamt op je... Aan de andere kant is het spel constant aan het auto-saven, dus er is nooit echte dreiging, maar wel frustratie.. De encounter-rate in deze rpg's ligt trouwens vrij hoog, dus je kan het moeilijk vermijden. DQ1 voelt hierdoor nodeloos uitgerokken, de extra verhaalcontent is zeer basic, dus het voelt meer aan als vulling dan iets anders.
DQ2 daarentegen heeft me zeer tevreden gesteld: het kan niet genoeg benadrukt hoe belangrijk het is in deze game om interessante partymembers te hebben. Een simpel "save the world"-verhaal kan goed gedragen worden door likeable partymembers die hun eigen toon toevoegen aan het verhaal. De plot is hier al beduidend "complexer" dan in DQ1 en is interessanter om te volgen. Het is mijlen ver verwijderd van hoe diepgaand andere JRPG's hun verhaal vaak zijn, maar die simpliciteit is juist een fijne aanwisseling soms.
Battles zijn veel leuker omdat je een full party hebt om strategisch mee te werken en ze hebben elk hun uitgesproken voor- en nadelen. Het irriteert me wel dat de default hero, puur een melee fighter is. In latere games is deze beduidend veelzijdiger met magie en status-effects. Daarbuiten denk ik ook dat ik random encounters beu geraak stillaan... In deze games is het echt veel... de weg kwijt zijn in een dungeon of teruggaan voor een gemiste chest... Doe nog maar eens 5 encounters erbij
Ik sluit me grotendeels aan bij FreakyJP zijn review. Voor de prijs die Squenix vraagt, verwacht ik wel 1 en 2 te hebben en het is mooi om gewoon de volledige trilogie te hebben nu. Als je echter beide games appart had uitgebracht met een lager prijskaartje... DQ1 voor €25, DQ2 voor €35, dan zou ik misschien een 7.5 aan DQ1 geven en DQ2 een 8.5. Nu ligt mijn score voor het totaalpakketje er pal tussen: 8/10.
