“Bij de vier recentste ongevallen voldoet maar één chauffeur aan het typische profiel van de allochtone jongeman die helemaal loos gaat in een huurwagen”, zegt Fannes. “De andere keren waren het onoplettende chauffeurs in hun eigen wagen, onder wie twee vrouwen. In de cijfers zie je ook dat 80 procent hier flink sneller rijdt dan dertig. Er heerst een uitgesproken autocultuur bij veel meer mensen.”
GEFRUSTREERD
Met hun agressieve stijl zijn het wel de rodeo drivers die het onveiligheidsgevoel het meest aanwakkeren. Zoals bijvoorbeeld de uitgebouwde witte Audi die met luide beats aan komt vlammen maar wel net op tijd stopt voor een oudere dame die oversteekt. Ze zet het terstond op een drafje.
“Dat zie je hier de hele tijd”, zegt Ismael, vijftiger en buurtbewoner. “Het is een psychologisch spel. Ze maken voetgangers bang. Ze zijn gefrustreerd, willen dat iedereen naar hen kijkt en denken dat ze zo respect afdwingen. Het zijn met andere woorden totale idioten. Soms denk ik dat ze psychisch ziek zijn. Of dat hun vaders hen niet opgevoed hebben.”
Ismael is ‘fort dégoûté’. “Ik heb in San Sebastian gewoond en daar heb ik dit nooit gezien”, zegt hij. “Waarom controleert de politie hier niet geregeld straat per straat paperassen en snelheid?”
Ahmed kijkt vanuit zijn krantenwinkel de hele tijd uit op dit kruispunt. “Het is een catastrofe”, zegt hij. “Telkens als ik die gierende banden hoor, hou ik mijn hart vast. Onze kinderen mogen niet alleen op straat.”
Net zoals veel anderen hier wijst hij naar de arm der wet die ‘veel te slap’ is. Uitgerekend vrijdag raakte bekend dat de twintigjarige doodrijder van Verbraekel veroordeeld wordt tot een werkstraf van 250 uur en een rijverbod van vier jaar. De door het parket gevorderde celstraf, krijgt hij niet. “Wij zijn erg pessimistisch. Zonder straffen die naam waardig zullen er altijd weer doden vallen”, zegt Ahmed.
Bestaat er zoiets als een ‘Maghrebijnse autocultuur’? Volgens Mohammed, zeventiger en imam, zijn verloren gelopen jonge mannen het probleem. “Wat ze doen is verboden in de islam. In de moskee kan ik het er wel over hebben, maar dit zijn geen types die naar de moskee gaan. Als mensen vinden dat het een typisch fenomeen is van bepaalde moslimmannen, dan hebben ze gelijk. Alleen met veel strengere straffen krijgen we dit opgelost. Nu voelen ze zich zo vrij als een vogel.”
Vrijdagnamiddag spreken we Y. aan, een twintiger van Marokkaanse komaf, die in z’n witte Audi geparkeerd staat in de Van Ysendijcklaan, vlakbij de ingang van basisschool de Mozaïek. Hij wil zeker meewerken aan de reportage. Hij gaat zelfs herkenbaar op de foto.
Mensen die zonder rijbewijs hardrijden moeten aangepakt worden, vindt hij, en slechte chauffeurs die 50 halen waar ze maar 30 per uur mogen, ook. “Ik kan me wél veroorloven om 100 per uur in de bebouwde kom te rijden, want ik kan goed rijden, ik kan het overzicht bewaren en ik rij enkel snel als er geen mensen in de buurt zijn. Ik heb nog nooit iemand aangereden.” Boetes stoppen hem niet. Hij kreeg al drie pv’s van 200 euro. “Die heb ik betaald, maar mijn gedrag verandert niet. Wat wel helpt, zijn die borden met ‘U rijdt te snel’. Als ik die zie, dan vertraag ik meteen.”
Woede en opgekropte emoties hangen samen met zijn zware voet. “Ik voel me soms niet goed, inderdaad. Vandaag heb ik uit frustratie mijn vuist tegen de muur geslagen (toont zijn bebloede knokkel). Dan helpt hardrijden om m’n gedachten te verzetten.” De waarschuwingen van zijn vader relativeert hij. “Hij maakt wel opmerkingen, ja. Maar toen hij zelf jong was, deed hij dit ook. Ik kan gewoon niet traag rijden. Het moet vooruit gaan in het leven. Maar ik rijd bewust. Later wil ik trouwens politieagent worden. Dus mijn rijkunsten zullen nog van pas komen.”
Y. neemt afscheid. Zijn banden maken piepgeluiden als hij vertrekt.
DRANK EN RUZIE
Dat de rodeo drivers alleen maar mannen met Marokkaanse roots zijn, klopt niet. De politie benadrukt dat het fenomeen onder zowat alle van de erg veel nationaliteiten in Brussel voorkomt. Ook bij de Albanezen, Polen, Italianen en Fransen zitten snelheidsduivels. Een jonge Brazilaanse hardrijder: “Bij mij speelt muziek een grote rol. Hoe luider de beats, hoe harder ik rij. Idem met drank en ruzie. Vluchten wil ik dan. Ik beland in een soort roes.”
. Noch links, noch rechts.
